TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Λούνα παρκ

Λούνα παρκ

Αν μου ζητούσε κάποιος να περιγράψω τη ζωή, θα την παρομοίαζα με ένα τρενάκι του λούνα παρκ. Ένα ευρύχωρο τρενάκι με μονοθέσια βαγόνια, κάποιες φορές και διθέσια. Οι θέσεις ειδικά σχεδιασμένες στο μέγεθος του κάθε ανθρώπου, με την δυνατότητα να προσαρμόζονται κάθε φορά στις εξωτερικές συνθήκες. Κάτι σαν τρανσφόρμερ με τον καθένα μας στο κάθισμα, έτοιμο να ταξιδέψει σε μία διαδρομή που οδηγεί στο άγνωστο.

Όταν κάθεσαι στη θέση σου και κλείνουν οι προστατευτικές μπάρες, έχεις την αίσθηση της αθανασίας. Ξέρεις πως ό,τι και να συμβεί εσύ θα είσαι ασφαλής οπότε και κάθεσαι αναπαυτικά, έτοιμος να απολαύσεις το ταξίδι. Δεν έχεις ξανακάνει τη συγκεκριμένη διαδρομή. Δεν ξέρεις πόσο γρήγορα τρέχει το τρενάκι, πόσο απότομα παίρνει τις στροφές, αν κατηφορίζει σε απότομη γωνία ή ανεβαίνει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Το μόνο που ξέρεις είναι πως φοράς τη ζώνη σου και εναποθέτεις όλη την πίστη σου στον οδηγό. Αυτός θα σε οδηγήσει μέχρι το τέλος.

Όταν ξεκινήσει το τρενάκι με αργή ταχύτητα, νιώθεις μία αγαλλίαση μέσα σου. Ένας παιδικός ενθουσιασμός ξεχειλίζει το κορμί σου και περιμένεις εναγωνίως να δεις που θα πας. Είσαι έτοιμος, ξέρεις από πριν πως η βόλτα αυτή θα έχει συγκινήσεις αλλά προς το παρόν νιώθεις πως ελέγχεις απόλυτα την κατάσταση. Κοιτάζεις γύρω σου τους υπόλοιπους συνεπιβάτες, κάποιοι κάθονται μαζί σφιχταγκαλιασμένοι, κάποιοι γελούν υστερικά, σε μερικούς άλλους διακρίνεις το άγχος να τεντώνει το κορμί τους. Είναι οι συνοδοιπόροι σου και μαζί θα περάσετε τον υπόλοιπο χρόνο μέχρι το τέλος.
Το τρενάκι φτάνει στην πρώτη ανηφόρα. Νιώθεις την αδρεναλίνη να ξυπνάει μέσα στο κορμί σου και περιμένεις τη συγκίνηση. Κάνεις υπομονή μέχρι να αρχίσει η διασκέδαση. Και ξεκινάει η κατηφόρα. Και το τρενάκι ορμάει απειλητικά προς το χάος και εκεί συνειδητοποιείς πως τα πράγματα είναι ζόρικα. Νιώθεις τις προστατευτικές μπάρες να χώνονται βαθιά στο σώμα σου στην προσπάθεια τους να σε κρατήσουν ζωντανό και αντιλαμβάνεσαι πως το μόνο που σε κρατάει πάνω στο τρενάκι είναι ένα σίδερο. Σκέψεις πανικού γεμίζουν το μυαλό σου όταν καταλάβεις πόσο ευάλωτος είσαι αφού τελικά δεν έχεις εσύ τον έλεγχο αλλά αυτός που έφτιαξε τη ζώνη ασφαλείας σου και ο οδηγός του τρένου. Εξωτερικοί παράγοντες θα αποφανθούν για τη ζωή σου και εσύ οφείλεις τη δεδομένη στιγμή να δείξεις εμπιστοσύνη στη διαδικασία.
Στο τέλος της κατηφόρας διακρίνεις μέσα από τα μισόκλειστα μάτια σου πως το τρενάκι ετοιμάζεται να κάνει μία τεράστια στροφή. Δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει. Θα βρει ίσιωμα ή θα αρχίσει πάλι να ανεβαίνει; Κρατιέσαι σφιχτά από το σίδερο που προστατεύει το κορμί σου την ώρα που η ροπή σε σπρώχνει απότομα προς τα αριστερά καθώς το τρενάκι παίρνει μία απότομη δεξιά στροφή. Και ξαφνικά χάνεις τον προσανατολισμό σου. Που θα πάω τώρα; Πρέπει να ουρλιάξω ή να καθίσω ήρεμος και να απολαύσω την αδρεναλίνη να γεμίζει κάθε κύτταρο μου; Πότε αποφάσισα να μπω μέσα στο συγκεκριμένο τρενάκι και γιατί; Τι κάνω εδώ πάνω; Που πηγαίνω;

Η ταχύτητα του τρένου εναλλάσσεται συνέχεια. Εκεί που πας να πάρεις μία βαθιά ανάσα και να χαλαρώσεις για να απολαύσεις την υπόλοιπη διαδρομή, ξαφνικά μία καινούργια στροφή εμφανίζεται μπροστά σου κι εσύ κρατιέσαι σφιχτά από τα κάγκελα κρατώντας τον αέρα στους πνεύμονες σου μέχρι να βεβαιωθείς πως επέζησες κι από αυτή τη δοκιμασία. Και η διαδρομή δεν σταματάει ποτέ. Και περιμένεις να τελειώσει όλη αυτή η συγκίνηση για να πατήσεις και πάλι στο έδαφος, στη ζώνη ασφαλείας και σταθερότητας σου αλλά συνεχίζεται επ’ αόριστον. Ανηφόρες, κατηφόρες, απότομες στροφές, φρένα και ταχύτητα. Κι εσύ εκεί στη μέση, με τη γνώση της θνητότητας να στριφογυρίζει σαν σκουλήκι μέσα στον εγκέφαλο σου χωρίς τη δυνατότητα να κάνεις κάτι γι αυτό. Δεν μπορείς να κατεβείς από το τρενάκι. Δεν μπορείς να αποστασιοποιηθείς, η ταχύτητα σε αναγκάζει να βιώσεις κάθε δευτερόλεπτο. Δεν μπορείς να αλλάξεις γνώμη, είσαι στο εδώ και τώρα και πρέπει να το αντιμετωπίσεις.

Και σε εκείνο ακριβώς το σημείο παίρνεις μία απόφαση. Είτε θα κλείσεις τα μάτια και θα τα κρατήσεις σφιχτά κλεισμένα μέχρι να τελειώσει αυτή η δοκιμασία είτε θα ανοίξεις τα μάτια και θα αφεθείς στη ζωή. Τι κι αν φοβάσαι; Ο φόβος σημαίνει πως είσαι ακόμα ζωντανός. Σημαίνει πως ακόμα κι αν νιώθεις τον παγωμένο ιδρώτα να τρέχει μέσα από τα ρούχα σου, θα ξαναζήσεις την απότομη στροφή, την απότομη ανηφόρα, την απότομη κατηφόρα. Είσαι εδώ.
Και ξέρεις κάτι; Μη φοβάσαι. Έχεις ξαναπεράσει από αυτό το σημείο. Απλά δεν το θυμάσαι γιατί είχες κλειστά στα μάτια την προηγούμενη φορά. Τώρα άνοιξε τα και πες μπράβο στον εαυτό σου που το ζεις αυτό και δώστου το κουράγιο να δει πέρα από την απότομη στροφή. Επίτρεψε του να θαυμάσει τα φώτα από κάτω σου, τα αστέρια στον ουρανό, τους υπόλοιπους ανθρώπους που είναι τριγύρω και παλεύουν κι αυτοί όπως εσύ να βρουν την υπόσταση τους.
Και εμπιστεύσου τη διαδρομή. Στο τέλος θα ανακαλύψεις κάτι εξαιρετικά σημαντικό.
Τις αντοχές σου. Τις δυνατότητες σου. Τα όρια σου.
Εσένα.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Tet_or_ Alive

Ξεκίνησα ως ροκ και μέταλ εκπομπή. Κατέληξα να γράφω για τη ζωή μου. Αθεράπευτα αισιόδοξη, αγωνίζομαι να αποδείξω σε όλους (και σε μένα) ότι η ζωή είναι υπέροχη, ακόμα και τις στιγμές που δεν είναι. Στόχος μου είναι να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, να αγαπήσω άνευ όρων όλους τους ανθρώπους γύρω μου, κυρίως τον ηλίθιο συνάδελφο στο διπλανό γραφείο και να φτάσω στο σημείο όπου θα οδηγώ σε κατάσταση ζεν και δεν θα βρίζω τους άλλους οδηγούς. Για το τελευταίο δεν είμαι και τόσο σίγουρη.
Tet_or_Alive λοιπόν. Γιατί δεν αξίζει μόνο να ζεις. Χρειάζεται και να το ζεις.
Tet_or_ Alive

Latest posts by Tet_or_ Alive (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *