Λύκοι

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ο Κώστας σήκωσε το κεφάλι του και την κοίταξε. Μέσα στα μάτια, όπως συνήθιζε.

Το βλέμμα της ήταν παγωμένο και συνειδητοποίησε πως τον «κάρφωνε» εδώ και ώρα. Χωρίς έκφραση, σαν να είχε παγώσει ο χρόνος μέσα στο καταπράσινο δάσος των ματιών της. Και όμως, αν παρατηρούσες προσεχτικά θα διέκρινες με ευκολία τους λύκους να βολτάρουν μέσα και έξω από το μυαλό της.

Είχε κάνει υπομονή, είχε κάνει υποχωρήσεις, είχε δώσει, είχε προστατεύσει και όλα από ένστικτο. Απόλυτη στις πεποιθήσεις της, έτοιμη να κατασπαράξει οτιδήποτε απειλούσε την ηγεσία της, προχωρούσε μπροστά χωρίς ενδοιασμούς.
Εκείνος, υποτακτικός, υπομονετικός και διαλλακτικός φρόντιζε να κρατάει ισορροπίες παίζοντας, πότε τον ρόλο του αρχηγού που καπηλεύεται την αρχηγία, πότε τον ταπεινό ακόλουθο που περιμένει την κατάλληλη στιγμή να υποτάξει για να αναλάβει τα ηνία, και πότε τον σιωπηλό στρατιώτη που ακολουθεί σεμνά τον αρχηγό τηρώντας πιστά τις διαταγές του, φροντίζοντας να μην τον απογοητεύσει και «ξυπνήσει» την οργή του. Μια σχέση, αγέλη, με ρόλους που εναλλάσσονταν αδιάλειπτα, λες και ο μοναδικός σκοπός της ύπαρξή της ήταν η συνεχή (αυτό)κριτική και η επιβίωση, προστατεύοντας οποιονδήποτε άλλο εκτός από τους εαυτούς τους.

Κάπως έτσι κατέληξαν η επιβίωση, η επιβολή να γίνει άγχος, φόβος, μανία. Σχεδόν είχαν (ξε)χάσει την απόλαυση του ταξιδιού, παγιδευμένοι στο παγωμένο τοπίο τους, να προσπαθούν τα ζεσταθούν γύρω από αποκαΐδια κυνηγών του παρελθόντος. Σε φωτιές που κράταγαν στις στάχτες τους μικρές ασθενείς σπίθες και όταν αυτές τελικά έσβηναν, εκείνοι αφοσιωνόντουσαν ξανά στο κυνήγι του σκοπού. Κατασπάραζαν λυσσαλέα ότι βρισκόταν στον δρόμο τους χωρίς να απολαμβάνουν την ομορφιά της συμμετοχής του στο ταξίδι τους.

Μέσα στο χιονισμένο δάσος που περιπλανιόντουσαν, όλα μοιάζανε απειλή και το πιο δυνατό απ’ όλα τα ένστικτά τους, να ορμήσουν. Όλα ήταν θηράματα και εχθροί. Πίστευαν πως ο μόνος τρόπος να λυτρωθούν από τους δαίμονές τους, ήταν να τους πολεμήσουν, να μπήξουν τα κοφτερά δόντια τους στην σάρκα τους, έστω και αν αυτό τους έφερνε συχνά αντιμέτωπους με την πιθανότητα να γίνει ο ένας θύμα του άλλου.

Η μανία της ηγεσίας τους τύφλωνε, δεν αντιλαμβανόντουσαν πως δεν θα άλλαζε τίποτα. Λύκοι ήταν πριν, λύκοι και μετά.
Αυτό που θα έκανε την διαφορά ήταν να εντάξουν ο ένας τον άλλο υπό την προστασία τους, μα, η πείνα είναι από τα δυνατότερα ένστικτα της φύσης.

Η επιβίωση είναι μια ύπουλα στημένη παγίδα που πιο εύκολα γίνεται αυτοσκοπός παρά μέσο για τον σκοπό. Τους ήταν τόσο δύσκολο τελικά να καταλάβουν πως το εύκολο ήταν να κατασπαράξουν ο ένας τον άλλο; Τόσο δύσκολο ήταν να αντιληφθούν πως είμαστε απλά κομμάτια κρέας και το κρέας είναι η κατάλληλη τροφή για τους λύκους;

Ανθρώπους μας κάνει μόνο η Αγάπη.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook