“Μανούλα; Όχι ευχαριστώ”

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Είμαι η Όλια και γράφω συχνά εδώ, σε σας!

Βαδίζω ολοταχώς προς τα πρώτα -ηντα ,άσχετα αν προσπαθώ τις περισσότερες φορές να το αγνοώ. Αιώνια έφηβη σ’ ένα κορμί που αρχίζει και γερνάει ,άλλη μια πονεμένη ιστορία που θα αναλύσουμε κάποια άλλη στιγμή. Μάνα τεσσάρων παιδιών ,όχι παραδοσιακή σύζυγος και γενικά όχι παραδοσιακή σε πολλά πράγματα!

Ας πιάσουμε το κεφάλαιο παιδιά. Πολλοί ίσως με το που θα τελειώσετε την ανάγνωση του κειμένου,θα σιγουρευτείτε για την διαταραχή μου. Άλλωστε θα συμφωνήσει μαζί σας κι η ψυχίατρος μου. Λοιπόν, δεν άκουσα ποτέ βιολογικό τικ τακ. Δεν ζούσα με τη λαχτάρα να γίνω μάνα. Όταν απλά προέκυψε ,είπαμε με τον καλό μου “γιατί όχι “. Κι ήρθε το πρώτο μας παιδί. Ναι ,ήταν μαγικό κι όντως μοναδικό. Η αίσθηση ότι δημιουργήσαμε έναν άνθρωπο. Κι αφού μας άρεσε είπαμε να το συνεχίσουμε για να γίνουμε περισσότεροι. Κι είχε πλάκα. Και μεγάλωσε η ομάδα. Ξεκινήσαμε δύο και καταλήξαμε έξι. Μια παρέα όλοι μαζί. Και μια καθόλου συμβατική οικογένεια.

Δεν ένιωσα ποτέ ότι έκλεισα ως γυναίκα ,ότι έγινα μάνα κι απέκτησα σκοπό στη ζωή μου και διάφορα τέτοια κλισέ. Ολοκληρωμένη αισθανόμουν και πριν απ’ αυτό. Είχα μια γεμάτη ζωή και πριν τα παιδιά. Τώρα θα μου πείτε τι σας νοιάζει εσάς. Φυσικά και δεν υπάρχει λόγος να νοιάζεστε, πόσο μάλλον να συμφωνήσετε μαζί μου. Αλλά έτσι βρε αδερφέ, κουβέντα να γίνεται.

Δεν έγινα ποτέ η κλασική μάνα ,κάτι που είναι ο καημός της δίκης μου μανούλας. Δεν έτρεξα από πίσω τους να βάλουν ζακέτα ,δεν αγχωνόμουν όταν δεν ήθελαν να φάνε και το σημαντικό ,δεν με ξέχασα. Συνέχισα να είμαι σύντροφος και γυναίκα. Μπορεί το παστίτσιο να μην είναι η σπεσιαλιτέ μου,μπορεί να είμαι η χαρά του ντελίβερι ,αλλά γελάμε πολύ. Μιλάμε πολύ. Κι αγκαλιαζόμαστε. Χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Και λέμε συχνά ο ένας στον άλλον σ’ αγαπάω. Κι από την πρώτη στιγμή κάναμε τα πάντα μαζί. Ταξίδια ,βόλτες ,διακοπές. Μαζί όλη η παρέα.

Μπορεί να δυσανασχετώ αν χρειαστεί να ράψω ένα κουμπί. Ποτέ όμως όταν θέλουν να μου μιλήσουν. Από το πιο ασήμαντο μέχρι το πιο σοβαρό που τα απασχολεί. Και ξέρουν ότι μπορούν να μου πουν τα πάντα. Και πως ότι κι αν συμβεί θα το ξεπεράσουμε μαζί.

Γιατί σας τα λέω αυτά; Να σας πω την αλήθεια ,δεν έχω ιδέα. Ξεκίνησα απλά να γράφω ,μετά που πήγαν όλοι για ύπνο. Με το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας ξεκίνησα να σκέφτομαι διάφορα. Ότι πλέον έχουν μεγαλώσει πολύ. Ότι έχουν κάνει τις επιλογές τους. Ότι έχουν ξεκινήσει και φεύγουν από το σπίτι. Κι ανακάλυψα ότι δεν μ’ ενοχλεί. Κι άρχισα ν’ αναρωτιέμαι μήπως κάτι δεν πάει καλά μ’ εμένα. Βέβαια ,πολλά δεν πάνε καλά μ’ εμένα ,αλλά κι αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση. Κι αποφάσισα ότι αυτό είναι το φυσιολογικό. Ότι κατάφερα και μεγάλωσα ισορροπημένους ανθρώπους. Που δεν χρειάζονται δεκανίκια και στηρίγματα. Που είναι ολοκληρωμένοι και δεν ψάχνουν επιβεβαίωση κι αποδοχή. Κι ας μην τους σιδερώνω τα ρούχα. Κι ας έχει σκόνη το σύνθετο. Μεγάλωσαν και δεν με χρειάζονται πια. Κι εγώ δεν αισθάνομαι κάτι να μου λείπει. Δεν με πιάνει πανικός. Ζούσα πριν απ’ αυτά. Ζούσα και μ’ αυτά.

Τελικά μάλλον κατάλαβα γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Αφήστε τα παιδιά να ζήσουν. Δίπλα σας. Με αλλά και χωρίς εσάς. Όχι πίσω,όχι ανάμεσά σας. Γυρίστε πίσω και ξαναβρείτε το παιδί που ήσασταν κάποτε. Γελάστε. Μιλήστε. Αγαπήστε. Και να χαίρεστε όταν τα παιδιά σας δεν θα σας χρειάζονται πια. Γιατί σημαίνει ότι κάτι κάνατε πολυυυυυυυύ καλά.

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βαΐα Ελίζα Τσαυλίδου
2010

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook