Αν ήσουν εδώ, σήμερα θα γινόσουν 39 χρονών. Ίσως να είχες μια ρυτίδα, και τα μακριά καστανά μαλλιά σου, για τα οποία τόσο καμάρωνες ίσως να είχαν λίγες άσπρες τρίχες.

Αν ήσουν εδώ, θα σε έπαιρνα τηλέφωνο όπως κάθε χρόνο, για να κάνουμε πλάκα για τις δεκατρείς ολόκληρες μέρες που ήσουν μεγαλύτερη. Θα μου απαντούσες με γιαγιαδίστικη φωνή, και μετά θα γελούσαμε λέγοντας τυπικές ευχές για χρόνια πολλά.

Αν ήσουν εδώ, θα έσβηνες τα κεράκια στην τούρτα σου, αγκαλιά με τον γιο σου και τον σύντροφό σου, και θα σου λέγαμε το τραγουδάκι σε τόσες γλώσσες που στο τέλος δεν θα είχες άλλη ανάσα να σβήσεις τις μικρές φλόγες.
Αν ήσουν εδώ θα σε έπαιρνα μια τεράστια αγκαλιά και θα σου έλεγα συνέχεια πόσο πολύ σε αγαπάω και πόσο σημαντική είσαι για μένα.

Αν ήσουν εδώ, θα μπορούσα να σου περιγράψω κάθε στιγμή από τα 30 χρόνια που προλάβαμε να περάσουμε μαζί, και πόσο λίγα ήταν τελικά.

Αν ήσουν εδώ θα είχα έναν άνθρωπο που θα με καταλάβαινε χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσω, να αναλύσω και θα εκθέσω τις σκέψεις μου. Μόνο εσύ μπορούσες να με νιώσεις, ακόμα κι όταν μας χώριζαν χιλιάδες χιλιόμετρα.

Αν ήσουν εδώ, θα με έπαιρνες συνέχεια τηλέφωνο να με ρωτήσεις όλες αυτές τις μικρές χαζομάρες που ρωτάνε οι μαμάδες μεταξύ τους, αφού οι εννιά μήνες που χωρίζουν τους γιους μας, με καθιστούν έμπειρη μάνα.

Αν ήσουν εδώ, ο κόσμος θα ήταν πιο φωτεινός και η ανθρωπότητα καλύτερη, γιατί ήσουν ο πιο αγνός, τρυφερός, αληθινός και ουσιαστικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει.

Έχουν περάσει σχεδόν πέντε χρόνια από την μέρα που τόσο άδικα έφυγες. Και το κενό που άφησες δεν καλύπτεται. Για κανέναν από εμάς που είχαμε την τύχη να σε γνωρίσουμε.

Εσύ θα μείνεις πάντα 34 χρονών, όμορφη, δροσερή. Ο χρόνος δεν θα σε ακουμπήσει, δεν θα σε τσαλακώσει. Κι εμείς θα πασχίζουμε να κρατήσουμε τον ήχο της φωνής σου, την μυρωδιά του σώματός σου, την αίσθηση της αγκαλιάς σου.
Να μας προσέχεις μικρή μου καραμούζα.