Προσωπικά μ αρέσει να ταξιδεύω συχνά. Κάποια ταξίδια μου χρειάζονται αρκετές ώρες και πολλές αλλαγές μεταφορικών μέσων. Συνήθιζα από την στιγμή που θα ξεκινούσα το ταξίδι, να σκέφτομαι πόσες ώρες έχω μέχρι να φτάσω, προσπαθούσα να βγάλω πλάνο για το τι θα έκανα με αυτούς τους οποίους θα συναντούσα, και πως θα ήθελα να περάσουν οι μέρες. Το αποτέλεσμα ήταν πάντα όταν φτάνω και να αισθάνομαι σαν τον τύπο από το ανέκδοτο με τον γρύλο. Εξαντλημένος σωματικά και ψυχικά, δεν είχα την όρεξη που περίμενα ότι θα είχα όταν συναντούσα τους φίλους μου, φυσικά ποτέ το πρόγραμμα δεν έβγαινε όπως το είχα σχεδιάσει, και πάντα γυρνούσα με την απογοήτευση ότι κάτι δεν είχα κάνει.

Σε ένα πρόσφατο ταξίδι μου στον ίδιο προορισμό αποφάσισα να μην βγάλω πρόγραμμα μιας και είχα κάνει αυτό το ταξίδι πολλές φορές, να μην ασχοληθώ με το κινητό μου μέχρι να φτάσω και απλά να χαζεύω έξω από το παράθυρο. Ένιωθα σαν να έκανα πρώτη φορά αυτή τη διαδρομή. Λες και έβλεπα όλα αυτά τα τοπία για πρώτη φορά. Το λεωφορείο σταματάει για λίγα λεπτά στο σταθμό του Mανχάιμ. Έξω ένα αγόρι με σύνδρομο down όχι πάνω από 17 χρονών περιμένει με μία ανθοδέσμη στο χέρι. Σε λίγο έρχεται και ένα κορίτσι με σύνδρομο down κι αυτή πάνω κάτω στην ίδια ηλικία. Το αγόρι τρέχει πάνω της και την πνίγει στα φιλιά. Έπειτα και οι δύο χέρι χέρι απομακρύνονται. Ξαφνικά νιώθω να χαμογελάω μέσα μου. Πόσες τέτοιες στιγμές άραγε να είχα χάσει; Τελικά φτάνω στον προορισμό μου πιο ξεκούραστος από κάθε άλλη φορά κι ας είχα κάνει 2 ώρες παραπάνω απ ότι συνήθως.

Πόσες στιγμές έχουμε χάσει μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούμε να απολαύσουμε την κάθε στιγμή μας, και πόσο ξεκάθαρο θα έπρεπε να είναι το να ζει κανείς στο παρόν. Ζούμε μια ζωή με τόσο έντονους ρυθμούς που καταλήγουμε να φθείρουμε τους εαυτούς μας και να απομακρυνόμαστε από τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Δουλεύουμε όλο τον χρόνο  και περιμένουμε πως και πως να περάσει ο καιρός να πάρουμε 10 μέρες άδεια το καλοκαίρι, και όταν αυτές έρθουν και ενώ είμαστε  σε μια παραλία με τον άνθρωπο μας από την πρώτη μέρα κιόλας σκεφτόμαστε  τι θα κάνουμε  με την δουλεία μας και πως θα πληρώσουμε  τις υποχρεώσεις μας όταν επιστρέψουμε. Πριν  το καταλάβουμε καλά καλά είμαστε πάλι στο πλοίο της επιστροφής και αναρωτιόμαστε πώς πέρασαν τόσο γρήγορα οι μέρες.

Το να ζήσεις την στιγμή δεν είναι κάτι εύκολο μιας και το άγχος της καθημερινότητας μας,  μας καταβάλλει και μας κάνει να καταναλώνουμε άσκοπα πολύ χρόνο και ενέργεια από την μέρα  μας. Αυτό που αγνοούμε είναι ότι αφήνοντας τα πράγματα να πάρουν την φυσική ροή τους, χωρίς δηλαδή να τα εξαναγκάζουμε αποδεσμεύουμε όλη την ένταση που έχουμε μέσα μας και τελικά ζούμε καλύτερα. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι πρέπει να αναβάλουμε  συνεχώς πράγματα,  απλώς  δεν πρέπει να τα εκβιάζουμε, όπως όλα τα πράγματα στην φύση θέλουν τον δικό τους χρόνο για να γίνουν. Θα  μπορέσουμε να καταλάβουμε τι σημαίνει να ζούμε στο παρόν όταν έστω και μια φορά πραγματικά το κάνουμε.

Όταν ζούμε τις στιγμές σε βάθος, τότε  ζούμε πραγματικά. Ο χρόνος έχει πολλά μυστικά  αυτοβελτίωσης όταν τον αφήσουμε να κυλήσει, μας το ανταποδίδει  και εξελισσόμαστε στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Όμως το να βιώνουμε το παρόν με τρόπο υγιή πρέπει να αποτελεί δική μας εσωτερική ανάγκη, καθώς είναι ο μόνος τρόπος για να εστιάσουμε στα θετικά μας στοιχεία και να απαλλαγούμε πλήρως από κάθε τοξικό συναίσθημα.

Κάθε στιγμή που ζούμε πραγματικά όσο μικρή ή ασήμαντη μας φαίνεται μπορεί να προσφέρει πολλά στην αυτοβελτίωση μας και η δυναμική της πολλαπλασιάζεται όταν οι πράξεις μας είναι καθαρές και τιμούν την προσωπικότητα μας. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε από την πλευρά μας είναι να κάνουμε τις σωστές επιλογές εκτιμώντας σωστά τον χρόνο που μας έχει δοθεί.