Μία ακόμα Μεγάλη είδηση

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Στο δεύτερο υπόγειο του ουρανοξύστη, πίσω από μία βαριά, σιδερένια πόρτα, ο Μεγάλος αρθρογράφος απολάμβανε το φρεσκοτυπωμένο δημιούργημά του. Μόλις έχει βγει από το μηχάνημα, τα γράμματα σωστά τονισμένα, η επικεφαλίδα στο κατάλληλο σημείο, φωτογραφία που τραβάει τα βλέμματα. Μπορεί να μην είχε τις σύγχρονες δυνατότητες των ανταγωνιστών του, αλλά βαθιά μέσα του ήξερε ότι το κοινό του ήταν πιστό και διαχρονικό. Σε καφενεία, καφετέριες, στα μπαλκόνια των σπιτιών, στις παλιές γειτονιές, η εφημερίδα δεν έχανε την δύναμή της.
Ο τίτλος, ήταν το πιο σημαντικό. Μεγαλεπήβολος, με προσεγμένες λέξεις, κοφτή υπερβολή, επίκληση στο πατριωτικό συναίσθημα. Όλοι θα πρόσεχαν το άρθρο του, το κεντρικό της εφημερίδας, όλοι θα προσπερνούσαν τα υπόλοιπα θέματα που έπιαναν τις γωνίες, αυτά που κανείς στο επάγγελμά τους δε ήθελε να πέφτουν πάνω τους τα βλέμματα.
Έδωσε το τελικό ΟΚ στον τυπογράφο κι έφυγε ευχαριστημένος. Κοίταξε το κινητό του, είχε μία ώρα πριν την καθιερωμένη συνάντηση.

Στον έκτο όροφο του ίδιου κτηρίου, μέσα σε ένα στούντιο που έκαιγε και με την μακιγιέρ να προσπαθεί να απαλείψει τις τελευταίες λεπτομέρειες, ο Μεγάλος παρουσιαστής διάβαζε ξανά και ξανά το κείμενό του. Η είδηση είχε σκάσει την τελευταία στιγμή, ήταν ο καλύτερος στην πρώτη γραμμή, είχε το σπινθηροβόλο βλέμμα και το ακούραστο χαμόγελο που κέρδιζε τους τηλεθεατές. Ο σκηνοθέτης του επαναλάμβανε την ροή των ειδήσεων που θα έπαιζαν, ο τεχνικός με τα φώτα ρύθμιζε την ένταση για να φαίνεται η αγωνία στο πρόσωπό του, η βοηθός του ίσιωνε την γραβάτα του. Η είδηση έπρεπε να παρασύρει χιλιάδες τηλεθεατές, να τους κάνει να βουλιάξουν στους καναπέδες τους, να παρακολουθούν τις εξελίξεις έως το πρωί.
Έπρεπε να σπάσει τα κοντέρ τηλεθέασης. Το είχε κάνει στο παρελθόν και με λιγότερο σημαντικές ειδήσεις. Ήταν το στοιχείο του, η δύναμή του, ο σκοπός του. Εξαιτίας του το κανάλι είχε επιβιώσει, είχε επεκταθεί κι είχε κερδίσει τις καρδιές απανταχού τηλεορασόπληκτων. Μόνο ένα πράγμα τον ανησυχούσε… ο καινούργιος κι αδυσώπητος αντίπαλός του. Το Internet.
Κοίταξε το ρολόι του. Το δελτίο ξεκινούσε σε δύο λεπτά ακριβώς. Μισή ώρα περιγραφή της είδησης, σύνδεση με επιζώντες, μαρτυρίες των συγγενών, δάκρυα και κοντινά στα πρόσωπά τους. Μετά την είδηση, θα έλυνε τη γραβάτα του, θα έκανε ένα ντουζ να χαλαρώσει και θα πήγαινε στην συνάντηση.

Ακόμη πιο ψηλά, δύο ορόφους πριν την ταράτσα, μέσα σε ένα σκοτεινό και γεμάτο υπολογιστές δωμάτιο, μία γυναίκα πληκτρολογούσε μανιωδώς. Τα γυαλιά της έπεφταν συνεχώς στη μύτη της τα οποία σήκωνε με ιδρωμένα χέρια. Τα δεκάδες προφίλ που είχε στα κοινωνικά δίκτυα την τροφοδοτούσαν συνεχώς με ειδήσεις. Μαρτυρίες, status updates, posts, όλα περνούσαν από τα χέρια της τα οποία και αποθήκευε, τροποποιούσε κι άλλαζε ώστε να τραβήξουν απευθείας τα βλέμματα.
Ήταν η οργανώτρια του χάους, η Μεγάλη blogger, η τελευταία δύναμη της εταιρίας, ο μοχλός με τον οποίο κυριολεκτικά άλλαζε την κοινή γνώμη. Δύσκολη δουλειά, επίπονη, απαιτούσε πάνω από δώδεκα ώρες συνεχούς απασχόλησης. Αλλά το τέλος την αποζημίωνε. Όταν είχαν ανέβει όλες οι ειδήσεις, με τους κατάλληλους τίτλους που παραποιούσαν το κείμενο αλλά μάζευαν χιλιάδες views, στεκόταν περήφανη πίσω στην καρέκλα της κι απολάμβανε το αποτέλεσμα ρουφώντας με μανία τζούρες από τα βαριά τσιγάρα της. Η είδηση ήταν έτοιμη, τα ποστ σε αναμονή, μόνο ένα click έλειπε για να διαχυθούν στο Internet και να γεμίσουν οθόνες tablet, υπολογιστών, κινητών.
Κοίταξε το ρολόι της. Είχε μισή ώρα για να ετοιμαστεί και να απολαύσει τη βότκα της στην συνάντηση που είχαν κανονίσει. Στη συνάντηση που δεν έχαναν με τίποτα.

Πεντακόσια μέτρα μακριά από τον ουρανοξύστη, μέσα σε ένα κυριλάτο bar-restaurant, τρεις άνθρωποι γελούσαν δυνατά γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι. Τα μπουκάλια με το κρασί και τη βότκα δίπλα μισοάδεια, τα πιάτα με υπολείμματα φαγητών, το τασάκι γεμάτο με τσιγάρα. Ο Μεγάλος παρουσιαστής είχε τη γραβάτα λυμένη στην άκρη, τσιμπούσε φιστίκια από το μπολ κι έπινε γερές γουλιές κόκκινο κρασί. Ο Μεγάλος αρθρογράφος είχε ανοίξει τα πρώτα δύο κουμπιά του πουκαμίσου του, έπινε με κρασί κι έσβηνε με βότκα, πειράζοντας με σεξουαλικά υπονοούμενα τη γυναίκα. Η οποία, σαν Μεγάλη blogger που ήταν, κοιτούσε κάθε τόσο τη ροή ειδήσεων στα προφίλ της και χαμογελούσε περήφανη με το αποτέλεσμα.

«Το τσίμπησαν και το σημερινό. Είναι τρομακτικό το πόσο εύκολα τσιμπάνε».
«Ας μην ήμουν εγώ με τα δεκάδες status και θα σας έλεγα ποιος θα τσίμπαγε και τι», σχολίασε η γυναίκα.
«Μην ξεχνάτε, αγαπητοί μου, ότι όσο κόσμο κι αν τραβήξετε απόψε, αύριο το πρωί οι φυλλάδες θα κάνουν την διαφορά. Υπάρχει ακόμη λαός που μας διαβάζει για να επιβεβαιώσει όσα άκουσε από εσάς», είπε με στόμφο ο Μεγάλος αρθρογράφος.
«Όλα είναι θέμα τακτικής, φίλοι μου. Γι’ αυτό είμαστε εδώ. Γι’ αυτό απολαμβάνουμε τους καρπούς των προσπαθειών μας».
«Λοιπόν, ποια θα είναι η επόμενη Μεγάλη είδηση που θα βγάλουμε;» ρώτησε ανυπόμονος ο Μεγάλος παρουσιαστής.
«Μην βιάζεσαι», τον βεβαίωσε η blogger, «όλο και κάποιος σαλεμένος θα ανεβάσει κάτι στο Facebook κι εγώ θα το κάνω είδηση. Δουλεύουν για εμάς χωρίς να το ξέρουν!»
Γέλασαν κι οι τρεις δυνατά. Αποτελείωσαν τα ποτά τους, κάπνισαν τα τσιγάρα τους, σηκώθηκαν κι έφυγαν για τα σπίτια τους.

Η μηχανή του κτιρίου δούλευε ασταμάτητα. Κι όσο τα γρανάζια λαδώνονταν κατάλληλα τόσο αυτή θα δούλευε για λογαριασμό των μηχανικών της ώστε να παράγει τις Μεγάλες ειδήσεις.
Για τη φροντίδα μας.
Για την ενημέρωσή μας.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook