Μία ΑΛΛΗ Σταχτοπούτα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Φίλη και μοναδική μου αναγνώστρια, σήμερα το θέμα μας, διαφέρει λίγο. Ίσως μου θυμώσεις ίσως με μισήσεις. Στο τέλος του κειμένου θα ξέρεις. Όπως και να ‘χει, συγγνώμη αν στην σπάω! Νοτ!
Σήμερα λοιπόν, θα μιλήσουμε για την Σταχτοπούτα.
Αυτή την ξανθιά πανέμορφη, πάντα χαμογελαστή δεσποινίδα που η φάτσα της απομνημονεύεται βαθιά στον εγκέφαλό μας.
Η ιστορία ξεκινά εκεί περίπου στα τρία όπου οι γλυκές μανούλες, άθελά τους πάντα, μας διαβάζουν το παραμύθι πριν κοιμηθούμε. Ωραία ιστορία και αισιόδοξη, σκέφτονται. Στο τέλος νικά πάντα ο καλός. Χμμμμ!

Ας το πιάσουμε από την αρχή όμως. Το παραμύθι ξεκινά, περιγράφοντας την ζωή της μετά τον θάνατο του πατέρα της όπου η Σταχτοπούτα αναγκάζεται να μείνει με την μητριά της και τις δύο ετεροθαλείς αδελφές της. Η ζωή της, σιγά σιγά μοιάζει με βασανιστήριο. Εξορία στην ψυχρή σοφίτα, μισοφαγωμένο φαγητό, παλιά ρούχα, δουλειές μέχρι την δύση του ηλίου. Αυτή, η κατά το παρελθόν ευτυχισμένη δεσποινίδα, μεταμορφώνεται σε υπηρετικό προσωπικό και μάλιστα δίχως ένσημα.

Το παραμύθι προχωρά και βλέπουμε την Σταχτοπούτα να μοιράζεται τον πόνο της με πέντε ποντίκια, δύο χήνες, τρεις σκύλους και πεντακόσια πρόβατα. Τα δε ποντίκια, εκτός από άριστα κλεφτρόνια είναι και μόδιστροι. Αμέ.
Η μέρα του χορού φτάνει και η ξανθιά δεσποινίς κατεβαίνει όλο χάρη την σκάλα. Η μητριά παθαίνει κοκομπλόκο και γινόμαστε θεατές ενός αβυσσαλέου μίσους! Της σκίζουν το φόρεμα και την προσβάλλουν, στέλνοντάς την κατευθείαν στην κάμαρα της όπου κλαίει δίχως αύριο.

Πάνω στον οδυρμό της αποφασίζει να βγει μια βόλτα στην αυλή για μια κούπα γάλα όπου εκεί εμφανίζεται η γλυκιά και ευτραφούλα καλή νεράιδα και την μεταμορφώνει σε μια αληθινή πριγκίπισσα. Πότε ξερνάω; Όχι ακόμα!
Μπλα μπλα μπλα και αρχίζει ο χορός με τον πρίγκιπα. Αχ αυτός ο πρίγκιπας! Ωραίος και λυγερόκορμος με ένα άσπρο άλογο ντυμένο στα χρυσά. Γίνεται η μανούρα, το ρολόι χτυπάει 12 και η Σταχτοπούτα γίνεται αέρας καθώς η ίδια αλλάζει ρούχα, παπούτσια και μαλλιά και οι σαύρες, χήνες και τα λοιπά ζωάκια παίρνουν την μορφή τους. Ο απεσταλμένος του βασιλιά την βρίσκει αφού πέρασε δια πυρός και σιδήρου από την bitch μητριά και παντρεύονται Καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα και ζήσαν αυτοί καλά και μεις σκατά!

Τα προβλήματα μου είναι τα εξής, φίλη μου. Αρχικά θα ήθελα να μου πεις αν όλες οι μητριές και ετεροθαλείς αδελφές είναι τόσο bitches! Φυσικά και όχι. Στο παιδικό και ανώριμο μυαλό όμως σχηματίζεται αμέσως αμέσως μια εικόνα όπου μητριά είναι το προτύπου του σαδισμού. Αυτή η εικόνα αρκετές φορές μάλιστα τους συνοδεύει και στην ενήλικη τους ζωή. Ακούν μητριά και αυτομάτως σηκώνεται η τρίχα και το δάχτυλο καγκελώνεται στα πλήκτρα του τηλεφώνου, έτοιμο να ειδοποιήσει ομάδες καταστολής ξέρω ‘γω.

Προχωρώντας, βλέπουμε μια ενήλικη γυναίκα να συναναστρέφεται με ποντίκια, χήνες, σκύλους. Δεν είν’ κακό. Τα ζωάκια τα αγαπάμε όλοι, όμως ο άνθρωπος επ’ ουδενί δεν μπορεί να συνομιλήσει μαζί τους. Τώρα θα μου πεις ότι σχεδόν σε όλα τα παραμύθια υπάρχει ένα ζώο που μιλάει και στο τέλος τέλος ρε φιλενάδα, προσπαθείς να εξηγήσεις ένα παραμύθι, λογικά; Ναι αμέ, σου απαντώ, γιατί δεν διάβασες την συνέχεια και βιάζεσαι φίλη και μοναδική μου αναγνώστρια!
Εν συνεχεία λοιπόν, την βλέπουμε να υπόκειται σε πραγματικά βασανιστήρια. Και ερωτώ, ποιος υγιής άνθρωπος θα ανέχονταν τέτοιες άθλιες συμπεριφορές; Και ανοίγω μια τεράστια παρένθεση να εξηγηθώ. Η Σταχτοπούτα είναι μια τραγική μαζόχα που αντί να πιάσει και να τις σουρομαδήσει για όλα αυτά, κυρίες τις ανεβάζει κυρίες τις κατεβάζει; Wtf? Τι πολιτιζμός φίλη μου, ε; Η γυναίκα που λες, δεν είναι αντικείμενο ώστε να βασανίζεται και να κακοποιείται είτε λεκτικά είτε σωματικά και να υπομένει.

Εδώ που τα λέμε και αντικείμενο να ήταν κάπου θα έσπαγε. Σαν να έχεις ένα αυτοκινητάκι και να το πετάς πέρα δώθε συνέχεια, ε κάποια στιγμή θα σπάσει. Τι έλεγα; Α! Ναι! Και όχι απλά υπομένει αλλά έχει και ένα ηλίθιο χαμόγελο σαν να λέει: Κι άλλο, ναι, γουστάρω”! Επίσης γιατί οι πριγκίπισσες κατά κύριο λόγο είναι ξανθιές; Τι φάση; Δλδ εμείς οι υπόλοιπες κατουρήσαμε σε κάνα δίμετρο πηγάδι να πούμε; Στο τέλος να μου το θυμηθείτε, θα ψάχνουμε να βρούμε μελαχρινό άνθρωπο και δεν θα βρίσκουμε.

Άντε πάμε παρακάτω τώρα, μην πω τίποτα. Τα ρούχα φίλη μου, τα ρούχα. Γιατί ως γνωστόν, τα ρούχα κάνουν τον άνθρωπο. Νοτ! Δεν θα μπορούσε άλλωστε να πάει σε ένα τέτοιο κοσμικό γεγονός ντυμένη σαν υπηρέτρια. Ζαμέ! Οπότε αν δεν έχεις πέντε ποντίκια να σου ράψουν ένα φορεματάκι της προκοπής, ευχήσου στα άστρα και τσουπ ίσως εμφανιστεί η δική σου καλή νεράιδα. Νοτ ξανά! Δεν είναι κακό να ελπίζεις, αντιθέτως. Είναι κακό όμως να θεωρείς ότι με μια σούπερ ντούπερ εμφάνιση και ένα αψεγάδιαστο πρόσωπο μπορείς να πετύχεις ή να έχεις τα πάντα. Βασικά, μια που τα λέμε όλα, το δικό μου “πάντα” απ’ το δικό σου μπορεί να διαφέρει. Όμως αυτή τη στιγμή αναλύω την δική μου λογική. Οπότε αν θες να γράψεις την δική σου στείλε στο TheBluez.gr. (Καλό αφεντικό; Σλουρπ!)

Στη ζωή ξέρεις, υπάρχουν λογής λογής ανθρώπων και διαφόρων χαρακτηριστικών. Όλοι τους, έχουν μια ευκαιρία, πολλές φορές και δύο και τρεις αν η τύχη είναι με το μέρος τους, να κυνηγήσουν αυτό που θέλουν να γίνουν. Άνθρωπος που στηρίχτηκε μοναχά στην εξωτερική του εμφάνιση, μου κάνει πιο ρηχός κι απ’ τα νερά του Στόμιου. Πανέμορφος αλλά άδειος. Γι’ αυτό και καταλήγει να ομιλεί με ζωάκια και δεν αργεί η άσπρη ρόμπα. Κατάλαβες; Πες ναι, πες ναι!
Να τσουβαλιάσω βέβαια δεν θέλω, οπότε δεν είναι όλοι έτσι. Αλλά πάντα μιλάμε για παιδικά μυαλουδάκια όπου από νωρίς τους μπαίνει αυτό το μικρόβιο και είναι τόσο άδικο να τα ποτίζουμε με ψέματα. Γιατί η φάση όλη, είναι ένα ψέμα. Δεν θα ήθελα ουδέποτε οι κόρες μου να υπομείνουν τέτοιες συμπεριφορές από κανέναν. Να μάθουν να σκύβουν το κεφάλι σε κάθε πικραμένο ανθρωπάριο που βρέθηκε στον δρόμο τους και βγάζει τα δικά του απωθημένα πάνω στα παιδιά μου. Όχι! Θέλω να τους μάθω, την αξία της φυγής όταν είναι αναγκαία. Να υψώνουν κεφάλι και να χτυπούν το χέρι στο τραπέζι όταν αδικούνται. Να μην δίνουν καμία σημασία στα ρούχα, στην εμφάνιση, να μην τους καταβάλει καμία ματαιοδοξία. Να αποδεχτούν τον εαυτό τους όπως είναι και να μην προσπαθήσουν να μοιάσουν σε καμία ξανθιά τύπισσα με υπέροχο σώμα και ρούχα που λάμπουν. Καθώς κάτι άλλο, είναι πιο λαμπερό απ’ όλα τα Swarovki του κόσμου και αυτό λέγεται, ΨΥΧΗ.

Και φτάνουμε στον πρίγκιπα. Που ως γνωστόν ένας πρίγκιπας πρέπει να είναι από Μπραντ Πιτ και πάνω αλλιώς μάλλον είναι γιαλαντζί. Ένας σωστός και πραγματικός κύριος επ’ουδενί δεν πρέπει να είναι κοντός, με λίγα παραπάνω κιλά και να μην έχει έστω λίγο χρυσό πάνω του. Ας είναι και γαλόνι. Και φυσικά ένα άλογο. Που πας χωρίς άλογο;!

Κουνήστε λίγο το κεφάλι δεξιά αριστερά και πάμε τώρα να σας απογοητεύσω. Πρίγκιπας δεν υπάρχει και δεν θα έρθει ever με άσπρο άλογο. Με ένα καγκούρικο αυτοκίνητο ίσως. Δεν είναι κακό αυτό βέβαια. Μάλιστα αυτή είναι η αληθινή ζωή. Οι μεγάλες προσδοκίες τείνουν να σε προσγειώνουν απότομα φίλη μου. Οπότε υπολόγιζε στα λίγα και ανθρώπινα κι αν σου έρθουν τα πολλά, να είσαι σίγουρη ότι θα το χαρείς χίλιες φορές περισσότερο.

Οπότε, τι μάθαμε σήμερα; Μάθαμε ότι η Σταχτοπούτα είναι μέρος ενός τεράστιου ψέματος της κοινωνίας που όμως εμείς αρνούμαστε σθεναρά να υποκύψουμε σ’ αυτό το μοντέλο γυναίκας που μας πλασάρουν. Οπότε όπου δεις Σταχτοπούτα, στροφή 180° και φεύγα να σώσεις τα παιδιά σου!

Αυτά είχα να σου πω φίλη και μοναδική μου αναγνώστρια! Τα φιλιά μου και σκέψου τι είπαμε. Αντίσταση ΤΩΡΑ!

Υ.Γ. Πολύ θα ήθελα να δω την συνέχεια της Σταχτοπούτας αφού γεννούσε τρία τέσσερα κουτσούβελα να τρέχουν πάνω κάτω και να μπλέκονται στα πόδια της. Θα είχε ακόμα αυτή την ήρεμη εκνευριστική φάτσα;

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook