Μια κάρτα για τη μαμά

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αγαπημένο μου ημερολόγιο.
Σήμερα στο σχολείο η μέρα ήταν αφιερωμένη στη γιορτή της μητέρας. Η δασκάλα αφού μας μίλησε για το πόσο σημαντικές είναι οι μαμάδες στη ζωή μας, ζήτησε να ζωγραφίσουμε κάρτες και να γράψουμε δυο λόγια για κείνες. Όλα τα παιδιά ήταν τόσο ενθουσιασμένα.
Η Αφροδίτη έγραψε «Μανούλα είσαι πάντα τόσο απαλή. Αν ήσουν γλυκό, θα ήσουν κρέμα βανίλιας.». Ο Νικόλας έγραψε «Αγαπώ τα κεφτεδάκια σου αλλά πιο πολύ αγαπώ εσένα». Η Ελευθερία έγραψε «Λατρεύω τις βόλτες μαζί σου. Μακάρι να μην δούλευες και να πηγαίναμε κάθε μέρα.». Εγώ δεν ήξερα τι να γράψω. Σε ποια μαμά να γράψω; Αφού δεν έχω μαμά.
Η δασκάλα ξέχασε πως εγώ και η Ειρήνη έχουμε μόνο μπαμπά. Η Ειρήνη έβαλε τα κλάματα. Δεν είναι τόσο δυνατή όσο εγώ. Η δασκάλα της είπε να φτιάξει μία κάρτα για τον μπαμπά της, αλλά εκείνη δεν ήθελε. Ούτε εγώ ήθελα. Μετά μάλλον θύμωσε γιατί μας είπε να μην φτιάξουμε τίποτα αφού δεν θέλουμε. Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να φτιάξω μια κάρτα για τον μπαμπά. Το ξέρω πως με αγαπάει, αλλά δεν είναι η μαμά μου.
Τα παιδιά μας κοιτούσαν λυπημένα.. Δεν μου αρέσει να με λυπούνται και γι’ αυτό ετοίμασα κι εγώ μια κάρτα για τη μαμά. Ζωγράφισα ροζ τουλίπες, τα αγαπημένα της λουλούδια, κι εκείνη να στέκεται δίπλα μου. Έγραψα παραπάνω από δυο λόγια αλλά δεν με μάλωσε η κυρία. Με πήρε αγκαλιά και μου ζήτησε συγγνώμη. Γιατί μου ζήτησε συγγνώμη;
Το μεσημέρι που γύρισα από το σχολείο, έδειξα την κάρτα στον μπαμπά και τα μάτια του βούρκωσαν. Μάλλον δεν έκανα καλά. Μετά πήγε στην κρεβατοκάμαρα. Νομίζω πήγε για να κλάψει. Βγαίνοντας μου υποσχέθηκε πως την Κυριακή θα πάρουμε ροζ τουλίπες και θα πάμε να τη δούμε. Θα της αφήσω και την κάρτα. Ελπίζω να της αρέσει.
«Να προσέχεις μαμά εκεί που είσαι. Να προσέχεις για να μπορείς να με προσέχεις. Μην ανησυχείς για εμάς. Ο μπαμπάς και η γιαγιά κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν και για μένα και για τον Κωστή, και η θεία μας φέρνει σοκολάτες και καραμέλες βουτύρου, στο χρυσόχαρτο με την αγελαδίτσα. Κανείς τους όμως δεν ξέρει πώς είναι η αγκαλιά της βίδρας και ποιο τραγούδι μου έλεγες όταν ήμουν στενοχωρημένη. Σ’ αγαπώ πολύ μάμα. Κι ο Κωστής αν ήξερε να γράφει το ίδιο θα σου έγραφε. Μου λείπεις μανούλα.»

Το παραπάνω απόσπασμα θα μπορούσε να είναι απόσπασμα από το ημερολόγιο μιας καλής μου φίλης, που στην ηλικία των 3 ετών έχασε τη μαμά της. Η Βασιλική μπορεί να μην έχει ακόμα δικά της παιδιά, αλλά ούσα νηπιαγωγός στο επάγγελμα έχει πολλά παιδιά να αγαπήσει σαν να΄ναι δικά της. Το παραπάνω απόσπασμα θα μπορούσε να είναι η απάντηση στην εξαγριωμένη μητέρα, που πέρυσι, μια μέρα μετά την γιορτή της μητέρας, φώναζε στο προαύλιο του ιδιωτικού νηπιαγωγείου που εργαζόταν η Βασιλική «Κι επειδή η Άννα έχασε πρόσφατα τη μαμά της, το παιδί μου δεν θα φτιάξει κάρτα για τη μαμά του; Το παιδί μου θα προσαρμοστεί στο πένθος της Άννας ή η Άννα θα προσαρμοστεί στο ότι δεν έχει πλέον μαμά;». Για τα πρακτικά, στο συγκεκριμένο σχολείο την Παρασκευή πριν την γιορτή της μητέρας είχε οργανωθεί δράση με θέμα «Μητρότητα και ζώα».

Τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου είναι η γιορτή της μητέρας. Μια μέρα-ευκαιρία εκδήλωσης της αγάπης και εκτίμησής μας απέναντι σε αυτό τρυφερό πλάσμα που λέγεται «μητέρα». Παιδιά, μικρά και μεγάλα, σπεύδουν να προσφέρουν γλυκίσματα και λουλούδια, ενώ τα πιο μικρά συνήθως χαρίζουν ζωγραφιές και κατασκευές που έφτιαξαν σχολείο. Ποια μαμά δεν χαίρεται με μια τέτοια γλυκιά κίνηση; Ποια δεν συγκινείται από μια κάρτα που το μικρό παιδί με κόπο και αγάπη γράφει με τα χεράκια και τα ορνιθοσκαλίσματά του «Σ’ αγαπώ μαμά». Αλλά κάθε προσδοκία που βασίζεται στην προσωπική μας ματαιοδοξία, κάθε «απαίτηση» κουκουβάγιας μάνας αν ξεπεράσει τα όρια, τότε πραγματικά αξίζει να αναρωτηθεί κανείς σε τι κόσμο μεγαλώνουν τα παιδιά μας.

Ας έχουμε λίγο συναίσθηση της πραγματικότητας γύρω μας. Υπάρχουν παιδιά που οι μητέρες τους έφυγαν νωρίς, που τα εγκατέλειψαν, ή ακόμα και που τα παραμελούν και που πολύ απέχουν από το πρότυπο της δοτικής μητέρας. Ας έχουμε λίγη ενσυναίσθηση. Ναι, ενσυναίσθηση. Αυτή τη διαδικασία-ικανότητα που μπαίνεις στα παπούτσια του άλλου για να καταλάβεις πως νιώθει όταν τα φορά. Που ακούς με τα αυτιά του, βλέπεις με τα μάτια του και νιώθεις με την καρδιά του. Ας μην χάνουμε το νόημα της «μητρικής αγάπης», εκείνης που αγκαλιάζει όλα τα παιδιά, για μια κάρτα από κανσόν και γυαλιστερό χαρτί.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω να καταργηθεί η γιορτή της μητέρας. Θα ήταν άδικο. Δεν υπάρχει, ωστόσο, λόγος να γίνονται και εκτενείς αναφορές και δράσεις αποκλειστικά για το πρόσωπο της βιολογικής μητέρας σε σταθμούς και σχολεία. Η απώλεια ενός γονιού, η μεταφορικά και κυριολεκτικά εγκατάλειψη ενός παιδιού, είναι ένα συναισθηματικό αγκάθι. Δεν μπορείς να το παραβλέψεις. Δεν μπορείς να το αφαιρέσεις. Απλά μαθαίνεις να ζεις μαζί του και να διαχειρίζεσαι τον πόνο που σου προκαλεί. Ένα μικρό παιδί που δεν έχει μητέρα, σκεφτείτε σε πόσο δύσκολη και μειονεκτική θέση έρχεται όταν όλοι του οι συμμαθητές φτιάχνουν κατασκευές και κάρτες για τις μαμάδες τους. Το λες και ψυχολογική δοκιμασία.

Οφείλουμε όλοι μας, γονείς και δάσκαλοι, να σκεφτόμαστε κάθε πληγωμένο παιδί. Να σεβόμαστε κάθε μορφή οικογένειας, και να μην ξεχνάμε πως μάνα δεν είναι μονάχα αυτή που γεννά ένα παιδί, αλλά κι αυτή που το μεγαλώνει. Που το φροντίζει, ξενυχτά στο προσκεφάλι του και καρδιοχτυπά μαζί του. Και η γυναίκα αυτή θα μπορούσε να είναι η θετή μητέρα, η γιαγιά, η θεία, η νέα σύντροφος του μπαμπά. Κι επειδή η μητέρα που γεννάει στο μαιευτήριο δεν είναι εξ’ ορισμού και καλή, ένας λόγος παραπάνω τα σχολεία να είναι πιο διακριτικά στις εκδηλώσεις τους ή ακόμα καλύτερα να διευρύνουν τον κύκλο των προσώπων που συμπεριλαμβάνει η λέξη «μητέρα», τουλάχιστον για τον εορτασμό της ημέρας αυτής. Όσο για εμάς τις μητέρες, καιρός είναι να ανοίξουμε λίγο παραπάνω την καρδιά και το μυαλό μας, και να μην έχουμε απαιτήσεις που ίσως φέρουν δάκρυα στα μάτια ενός παιδιού…

Μητέρα είναι ρήμα. Είναι κάτι που κάνεις, όχι απλά αυτό που είσαι.
Dorothy Canfield Fisher

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest