TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Μία ώρα έρωτα, παρακαλώ!

Μία ώρα έρωτα, παρακαλώ!

Μια ώρα έρωτα, παρακαλώ!

Η Ιφιγένεια βάζει μπροστά το αυτοκίνητο και ανεβάζει στη διαπασών την ένταση του cd με το αγαπημένο μας dance κομμάτι. “Θα το λατρέψεις το θέμα, σου λέω, ο Τέλης είναι εντελώς cool και “χύμα” τύπος, θα σου δώσει ένα ωραιότατο άρθρο”. Χαμογελώ και την κοιτάζω πονηρά. “Εγώ τη δική σου ιστορία θέλω να γράψω τόσον καιρό, αλλά δεν μ’ αφήνεις”. “Τη δική μου την ιστορία θα την κάνεις βιβλίο είπαμε, δεν χωράει μια Ίφι σε ένα τόσο δα μικρό αρθράκι, αγάπη μου, έχουμε και μια βαρύτητα, πώς να το κάνουμε τώρα”, συμπλήρωσε και ξεσπάσαμε αμφότεροι σε γέλια ηχηρά. Σε λίγη ώρα φτάνουμε κοντά στο σπίτι του Τέλη, κάπου στου Ζωγράφου. Γνώριμη η περιοχή από τα φοιτητικά μου χρόνια, ξύπνησε φευγαλέες αναμνήσεις από τα παλιά. “Να σου πω, είμαστε σίγουρα safe εδώ, έτσι; Δεν πιστεύω να έχουμε τίποτε… περίεργα…!” “Χαλάρωσε ρε φοβικέ, σου είπα ότι ο Τέλης είναι φιλαράκι καλό και πολύ εντάξει παιδί, του έχω μιλήσει κιόλας για σένα. Εξάλλου, μαζί μου είσαι, το ξεχνάς; Ξεκόλλα!”

Ανεβήκαμε με το ασανσέρ στον τέταρτο όροφο. Ο Τέλης μας υποδέχτηκε με περιβολή μάλλον… ασυνήθιστη για την περίσταση, καθώς μας άνοιξε με μοναδικό… ένδυμα μια πετσέτα τυλιγμένη γύρω από τη μέση του. Αντιλαμβανόμενος το αρχικό μου σοκ, ο οικοδεσπότης άφησε ένα γοερό γέλιο να βγει από μέσα του κι έσπευσε να απολογηθεί: “συγγνώμη για την εμφάνισή μου, παίδες, αλλά με πετύχατε σε φάση προετοιμασίας, έχω ραντεβού σε μια ώρα και πρέπει να με περιποιηθώ. Περάστε και αράξτε με την άνεσή σας. Ίφι, ξέρεις τα κατατόπια, φτιάξε καφέ για όλους μας, μέχρι να ντυθώ”. Η εμφάνισή του αναμφίβολα συνάδει με την επαγγελματική του ιδιότητα, που άλλωστε ήταν και ο λόγος για τη συνάντησή μας αυτή. Κορμί σμιλευμένο από την κορυφή ως τα νύχια, σωστό “εργαλείο” για ν’ ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της δουλειάς του. Αφού έγιναν από την Ιφιγένεια οι απαραίτητες συστάσεις, ο ίδιος έδειξε να μπαίνει κατ’ ευθείαν στο “ζουμί” της υπόθεσης: “Λοιπόν! Η Ίφι μου είπε ότι είσαι συγγραφέας -ή κάτι τέτοιο- και θες να γράψεις την ιστορία μου”. Ήταν η δική μου σειρά να γελάσω αυθόρμητα: “Συγγραφέας;; Χμ, δεν θα το έλεγα, ίσως κάποτε γίνω, προς το παρόν είμαι ένας ταπεινός αρθρογράφος, που κυνηγώ ενδιαφέροντα θέματα και ανθρώπους, όπως εσύ”. Ένα τεράστιο, υπέρλαμπρο χαμόγελο διαφαίνεται στο στόμα του, δημιουργώντας πλήρη αντίθεση με τα κατάμαυρα, κοντοκουρεμένα μαλλιά του. “Εμπρός λοιπόν, είμαι όλος δικός σου, μπορείς να με ρωτήσεις ό,τι θέλεις, ελεύθερα”. Παίρνω βαθιά ανάσα και ξεκινώ. “Μίλησέ μου για τη δουλειά σου, Τέλη. Η Ιφιγένεια μου είπε ότι εργάζεσαι ως… (κομπιάζω στιγμιαία) συνοδός, σωστά;” “Χαχαχα συνήθως το λέμε ζιγκολό για να συνεννοούμαστε, αλλά εσύ μπορείς να το πεις όπως θέλεις. Ναι, λοιπόν, είμαι ο Τέλης, είμαι είκοσι έξι ετών και τα τελευταία δύο χρόνια προσφέρω τις… υπηρεσίες μου έναντι αμοιβής. Είναι ένα επάγγελμα όπως όλα τα άλλα, με τα καλά και τα κακά του, έτσι θέλω να το αντιμετωπίζω. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι το εφήμερο, δηλαδή έχει ημερομηνία λήξης. Δεν σκοπεύω να το κάνω για πάντα, στόχος μου είναι να συγκεντρώσω ένα ικανό χρηματικό ποσό για τα επόμενα σχέδιά μου. Κι ως αντιστάθμισμα της σύντομης διάρκειας κατά την οποία μπορεί κανείς να κάνει αυτήν τη δουλειά, έρχεται η πολύ ικανοποιητική αμοιβή”.

“Πως αποφάσισες να ακολουθήσεις τον δρόμο αυτό; Τι σε οδήγησε εκεί;”
“Τώρα αρχίζει το μελόδραμα, χαχαχα. Λοιπόν, θα σου πω εν τάχει την ιστορία μου χωρίς πολλές λεπτομέρειες, επειδή θα φανεί ως σαπουνόπερα και δεν είναι αυτό το ζητούμενο μου. Όταν ήμουν τεσσάρων, ο πατέρας μου σκοτώθηκε σε εργατικό δυστύχημα (ήταν οδηγός σε νταλίκες) και η μητέρα μου με άφησε… προσωρινά σε ορφανοτροφείο, μέχρι να μπορέσει να ορθοποδήσει οικονομικά, για να επιστρέψει να με πάρει. Φυσικά, δεν επέστρεψε ποτέ, έμαθα εκ των υστέρων ότι έφτιαξε νέα οικογένεια κι αφιερώθηκε εκεί. Τα χρόνια μου στο ίδρυμα δεν ήταν ευχάριστα, έζησα με μια μόνιμη αίσθηση ότι δεν άνηκα εκεί, συνεχώς αποζητούσα την απελευθέρωσή μου. Στα μαθήματα δεν ήμουν ποτέ καλός, τα μόνα πράγματα που αγαπούσα ήταν το ποδόσφαιρο και η κιθάρα. Στα δεκαεπτά μου με εντόπισε τυχαία ένας προπονητής και, υπογράφοντας ο ίδιος, με έβγαλε από το ορφανοτροφείο και με έβαλε στην πρώτη μου ποδοσφαιρική ομάδα. Φαίνεται ότι τα κατάφερνα αρκετά καλά, μέσα σε δυο χρόνια μεταπήδησα από Γ’ σε Α’ Εθνική κατηγορία. Να, δες!” Από ένα συρτάρι βγάζει σκόρπιες φωτογραφίες του, με στιγμές από την πορεία στο ποδόσφαιρο. Τιμητικές διακρίσεις, στιγμιότυπα από νίκες και μεγάλα σκορ, κύπελλα και τρόπαια τον συνοδεύουν σε ενσταντανέ που καθρεφτίζουν την περίσσια ευτυχία στα μάτια του. “Και κάπως έτσι, φίλε μου, ο μέχρι τότε αδικημένος από τη ζωή Τέλης ένιωσε τη ρόδα να γυρίζει, να του επιστρέφονται όσα νόμιζε ότι του οφείλονταν. Λεφτά, ακριβά αυτοκίνητα και μηχανές, σπίτια, γκόμενες, κραιπάλες. Όσα είχα στερηθεί κι ονειρευτεί, τα είχα όλα πια στο καθημερινό μου πιάτο. Και δεν μ’ ένοιαζε για τίποτα, άρχισα να αλλάζω χαρακτήρα, να αλλοιώνομαι στο έπακρο. Έγινα όλα αυτά που μισούσα, όλα αυτά που με είχαν δηλητηριάσει, ως παιδί. Σνομπ, υπερφίαλος, άδικος με τους ανθρώπους, αδιάφορος για τους άλλους, τυχοδιώκτης. Κι όταν η ίδια η ζωή είδε πως είχα αρχίσει να χάνω τον έλεγχο, φρόντισε να με επαναφέρει στην τάξη. Με την πανάκριβη και μεγάλου κυβισμού μηχανή μου, νύχτα, σε απότομη στροφή της παραλιακής. Εκεί μου έριξε την χαστουκάρα της, για να συνέλθω. Τριάντα πέντε ημέρες διασωληνωμένος στην εντατική. Κι ύστερα, νοσηλεία για δυο μήνες κι αποθεραπεία για άλλους τέσσερις. Κι από ‘κει που με είχε ανεβάσει στον ουρανό, προσγειώθηκα απότομα στη γη. Ύστερα, το χάος. Πόρτες κλειστές, παντού. Το άλλοτε διαμαντάκι της <<στρογγυλής θεάς>> ήταν πια ένας άχρηστος σακάτης με λάμες στα πόδια, ανίκανος να προσφέρει. Σε μια νύχτα χάθηκαν όλα: λεφτά, σπίτια, ξέφρενη ζωή. Σαν ένα όνειρο έμοιαζε, που κράτησε πέντε χρόνια. Και που τώρα είχε πλέον τελειώσει, κι ο Τέλης έπρεπε να ξυπνήσει, να περπατήσει ξανά στη γνωστή καθημερινότητα”.

“Κι έπειτα; Πως πορεύτηκες ως εδώ; Τι μεσολάβησε;”
“Για δυο περίπου χρόνια πέρασα από το άλλο μεγάλο <<σχολείο>> της ζωής μου, τον δρόμο. Ναι, έζησα άστεγος και περιπλανώμενος. Στην αρχή θεωρούσα ότι ήταν η χειρότερη φάση μου, γρήγορα όμως κατάλαβα ότι δεν ήταν πιο κακή από το ίδρυμα, εδώ τουλάχιστον διατηρούσα την ελευθερία μου. Δεν άργησαν βέβαια να έρθουν μπροστά μου και τα γνωστά μονοπάτια που συναντά κάποιος σ’ αυτές τις περιπτώσεις…. Ξέρεις, νύχτα, ανάγκη για επιβίωση, συναναστροφή με τους σχετικούς ανθρώπους! Η σωματοδομή μου, με βοήθησε να μπω εύκολα στους χώρους αυτούς. Έπιασα δουλειά ως <<προστασία>> σε παρακμιακά μπαρ και κλαμπ, εκεί που η πόλη ξετυλίγει τα βράδια το άλλο πρόσωπό της. Κι όπως συνηθίζεται, ήρθε γρήγορα και η επαφή με διάφορες… ουσίες, που σύντομα με έκαναν δούλο τους. Σκοτεινή περίοδος αυτή, τη θυμάμαι ακόμα με αποτροπιασμό, με τρομάζει. Το μόνο καλό που προέκυψε ήταν ότι εξοικονομούσα λίγα χρήματα που μου επέτρεπαν να αρχίσω ξανά τα μαθήματα κιθάρας, που είχα σταματήσει καιρό πριν. Προσπαθούσα να πηγαίνω στο ωδείο όσο πιο συχνά μπορούσα, όσο δηλαδή μου επέτρεπαν οι εξαρτήσεις μου”.

“Στο σήμερα πως φτάσαμε; Πως κατάφερες να ξεμπλέξεις από όλα αυτά;”
“Είδα ότι δεν με οδηγούσε πουθενά όλο αυτό. Μπορεί να έχω χιλιάδες ελαττώματα, αλλά ένα πράγμα που με χαρακτηρίζει θετικά είναι η οξυδέρκειά μου. Αντελήφθην -ευτυχώς έγκαιρα- ότι οδεύω ολοταχώς προς τον θάνατο, και δεν το ήθελα. Δεν θέλω ακόμα να έρθει το τέλος, έχω πολλά πράγματα να κάνω, να ζήσω. Αποτραβήχτηκα μόνος μου, έσβησα με ένα τεράστιο Χ όλα τα παλιά κι αποφάσισα να πάω παρακάτω. Φρόντισα να <<καθαρίσω>> από σκόνες, χάπια και τα συναφή κι έκλεισα οριστικά τις πόρτες, πίσω μου. Δεν ήταν εύκολο καθόλου, αλλά το πείσμα μου αποδείχτηκε πιο δυνατό από οποιονδήποτε εθισμό και κόλλημα. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, φτάσαμε στο σήμερα. Ένα καλό φιλαράκι, μου πρότεινε αρχικά να βγάζω χαρτζιλίκι, κάνοντας παρέα σε μοναχικές κυρίες, προερχόμενες από τους… υψηλούς κύκλους της κοινωνίας μας. Σιγά σιγά, άρχισα να <<γλυκαίνομαι>> από τα λεφτά και το όλο περιβάλλον, και αποφάσισα να το ακολουθήσω σε σταθερή βάση”.

“Μίλησέ μου γι’ αυτό! Πρώτα απ’ όλα, σε ικανοποιεί πλήρως η δουλειά αυτή;”
“Η δική σου δουλειά σε καλύπτει πλήρως;” μου απαντά γελώντας. “Ξέρω, δεν σε καλύπτει. Καμιά δουλειά δεν μπορεί να σε ικανοποιήσει, όσο κι αν σ’ αρέσει. Έτσι και με μένα, λοιπόν, υπάρχουν στιγμές που το κάνω με όρεξη, κάποιες άλλες που λίγο τεμπελιάζω και βαριέμαι, αλλά και κάποιες ακόμα που δεν θέλω καθόλου να πάω στα ραντεβού μου. Είμαι επαγγελματίας, ωστόσο, οπότε φροντίζω να είμαι συνεπής”.

“Οι… πελάτες σου πως σε προσεγγίζουν; Υπάρχει πελατολόγιο ή με κάποιον άλλον τρόπο;”
“Κοίταξε, σαφώς υπάρχουν γνωστοί πελάτες, που θα με συστήσουν με τη σειρά τους σε άλλους, δημιουργώντας έτσι έναν κύκλο από ανθρώπους που θα με πλησιάσουν. Εκτός από αυτό, όμως, διατηρώ και προσωπική ιστοσελίδα, όπου μπορεί κανείς να με βρει χωρίς να έχει συστάσεις”.

“Και πως ακριβώς σου απευθύνονται; Τύπου <<Ναι, καλησπέρα, θα ήθελα μια ώρα έρωτα, παρακαλώ>>;”
Ακολουθούν γέλια μέχρι δακρύων! “Όχι ρε, χαχαχαχαχα, είναι πιο ανθρώπινη η επικοινωνία, όχι τόσο… εμπορευματοποιημένη, όσο την έχεις στο μυαλό σου”.

“Σε τι target group ανθρώπων απευθύνεσαι; Δηλαδή, ποιο είναι το υπόβαθρό τους, οικονομικά, ηλικιακά, κ.ο.κ;”
“Απευθύνομαι σε όλους, ανεξαιρέτως! Είμαι διαθέσιμος για όλους!” χαμογελά με σαρκαστική διάθεση. “Σοβαρά τώρα, προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, οικονομικής κατάστασης και τα λοιπά”.

“Μου είπες πριν για τις ικανοποιητικές αμοιβές που σου αποφέρει η εργασία αυτή. Πόσο ικανοποιητικές είναι; Πόσο αποτιμάται η παραχώρηση του κορμιού σου;”
“Θα σου πω! Το συνολικό κόστος κάθε επίσκεψης υπολογίζεται βάσει διαφόρων παραγόντων. Δηλαδή, υπάρχει μια στάνταρ, βασική χρέωση για κάθε επαφή. Αυτή ας πούμε ότι πάει με την ώρα, δηλαδή υπάρχει ένα στάνταρ ποσό για κάθε ώρα παρουσίας μου στον χώρο. Από ‘κει και πέρα, ανάλογα με τα γούστα και αυτά που θα ζητήσει ο εκάστοτε πελάτης, η τελική τιμή διαμορφώνεται αντίστοιχα”.

“Δηλαδή; Τι μπορεί κάποιος να ζητήσει, ώστε να ανέβει η τιμή;”
“Αααα, πολλά πράγματα. Για παράδειγμα, άλλη επιπλέον χρέωση έχει ένας άντρας που θα με καλέσει μόνος του, σε σχέση με μια μόνη γυναίκα. Επίσης, άλλα χρήματα θα ζητήσω αν κληθώ από κάποιο ζευγάρι ή αν μου ζητηθεί να συμμετάσχω σε πολυάριθμο σχήμα, και πάει λέγοντας. Επιπρόσθετα, σημαντικό ρόλο παίζει και η χρονική διάρκεια του ραντεβού. Άλλα χρήματα θα πάρω για ένα δίωρο κι άλλα για μια ολόκληρη νύχτα, πχ. Όλα εξαρτώνται από την επιθυμία του ενδιαφερόμενου. Και ξεκαθαρίζονται από την πλευρά μου ευθύς εξαρχής, επειδή γουστάρω να είμαι εντάξει με όλους, να ξέρει ο πελάτης από πριν πόσα μπορεί να διαθέσει”.

“Πόση είναι αυτή η… ελάχιστη χρέωση ανά ώρα, που ανέφερες πριν;”
“Χμ, ας πούμε ότι είναι… προσιτή σε όλα τα βαλάντια, μην ξεχνάς ότι διανύουμε περίοδο οικονομικής κρίσης, έχουν προσαρμοστεί οι τιμές στα δεδομένα αυτά, χαχαχαχα”.

“Κινδύνους μπορεί να διατρέξει κάποιος, κάνοντας αυτήν τη δουλειά;”
“Σαφώς και υπάρχουν κίνδυνοι, αν και φροντίζω πάντα -μέσα από τη συζήτηση με τον πελάτη- να δημιουργήσω κάποιες δικλείδες ασφαλείας. Όπως και να ‘χει, μπαίνω κάθε φορά σε ένα άγνωστο σπίτι, για να συναντήσω άγνωστους ανθρώπους. Οφείλω κι εγώ να λάβω τα μέτρα μου, διασταυρώνοντας πχ από πριν αν η διεύθυνση και το τηλέφωνο που μου έχουν δώσει συμπίπτουν, κλπ. Έπειτα, ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για σαρκική επαφή, με ό,τι ρίσκο μπορεί αυτή να ενέχει, αναφορικά με την υγεία μου. Φροντίζω να κάνω συστηματικά όλες τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις κάθε έξι μήνες, για να είμαι απόλυτα σίγουρος”.

“Ποιο είναι το πιο ακραίο πράγμα που σου έχει ζητηθεί από πελάτη;”
“Είναι τόσο… ακραίο, που νομίζω ότι δεν μπορείς να το γράψεις στο άρθρο σου”, μου απαντά με γέλια. “Πάντως, τα χρήματα που εισέπραξα για να το κάνω, με αποζημίωσαν και με το παραπάνω”.

“Καλείσαι να παρέχεις υπηρεσίες που σχετίζονται άμεσα με… ορμές και διαθέσεις. Πως μπορείς να διαχειριστείς τις περιπτώσεις εκείνες που ο πελάτης δεν ανταποκρίνεται ούτε στο ελάχιστο στα γούστα σου; Πιο απλά: αν κάποιος πελάτης δεν σε… εμπνέει καθόλου, πως μπορείς να… αποδώσεις;”
“Στο είπα και πριν, είμαι επαγγελματίας. Με τα χρόνια εκπαιδεύεσαι, μαθαίνεις τον οργανισμό σου να μπορεί να ανταποκριθεί σε κάθε συνθήκη. Όλα στο μυαλό είναι, αν δουλέψεις τον εγκέφαλό σου σωστά, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα”.

“Τι απαιτήσεις προετοιμασίας έχει η εργασία αυτή; Τι πρέπει να κάνεις, πριν πας σε κάποιο ραντεβού;”
“Όπως και να ‘χει, το εργαλείο της δουλειάς είναι το σώμα μου, αυτό <<πουλάω>>, άλλωστε. Έτσι, φροντίζω να το διατηρώ σε όσο το δυνατόν καλύτερη κατάσταση, γυμνάζομαι δυο ώρες την ημέρα, περιποιούμαι το δέρμα μου με τα κατάλληλα καλλυντικά, ακολουθώ συγκεκριμένη διατροφή, γενικά προσέχω αρκετά την εμφάνισή μου”.

“Τελικά, γιατί αυτήν τη δουλειά, Τέλη; Εννοώ γιατί αυτήν κι όχι οποιαδήποτε άλλη;”
“Γιατί μου αποφέρει πολλά κι εύκολα χρήματα, είναι σχετικά ξεκούραστη, είναι απλή και οι χρόνοι της είναι ελαστικοί”, μου απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

“Νιώθεις ποτέ άβολα με τη φύση αυτής της ασχολίας; Δυσανασχετείς με τον εαυτό σου;”
“Με ρωτάς αν νιώθω <<βρώμικος>>, επειδή <<ξεπουλάω>> το κορμί μου; Χαχαχαχα όχι, η σάρκα φίλε είναι αναλώσιμο πράγμα, μου δίνει εύκολο ψωμί και το εκμεταλλεύομαι στο έπακρο. Σάρκα δίνω, ποτέ ψυχή. Ανθρώπους χαρούμενους κάνω, προσφέρω τη -στιγμιαία, έστω- απόλαυση που στερούνται”.

“Εκτός από την εργασία, τι άλλο κάνεις στη ζωή σου; Έχεις κάποια ασχολία, κάποια ενδιαφέροντα”;
“Συνεχίζω απρόσκοπτα τα μαθήματα κιθάρας, που τόσες φορές είχα διακόψει στο παρελθόν. Συνθέτω και δικά μου κομμάτια πλέον, γράφοντας και μουσική και στίχους. Επίσης, λατρεύω το διάβασμα, ένα καλό βιβλίο μπορεί να με ταξιδέψει, να χαθώ μέσα του, με λαχτάρα. Παράλληλα, διατηρώ εδώ κι ενάμιση χρόνο δεσμό με μια κοπέλα που αγαπώ πολύ, της αφιερώνω αρκετό χρόνο και μου αρέσει που είμαστε μαζί”.

“Γνωρίζει για τη δουλειά σου;”
“Όχι, κι αυτό είναι κάτι που βαραίνει τη συνείδησή μου με τύψεις ανυπόφορες. Της έχω πει ότι απασχολούμαι ως σωματοφύλακας σε vip προσωπικότητες, προκειμένου να μπορώ να καλύψω τα άστατα ωράρια που ακολουθώ. Είναι ένα επαχθές ψέμα, το γνωρίζω, και για μένα είναι δυσβάσταχτο, ωστόσο είναι ο μόνος τρόπος για να μην τη χάσω από τη ζωή μου”, συμπληρώνει με το πρόσωπό του ν’ αποκτά μια έκφραση προβληματισμού.

“Ποια είναι τα όνειρά σου για το μέλλον; Πως φαντάζεσαι τη ζωή σου σε δέκα χρόνια από τώρα;”
“Έμαθα να μην κάνω μεγαλεπήβολα σχέδια, επειδή πολλές φορές μπορεί να γίνουν εφιάλτης. Παρ’ όλα αυτά, σου είπα και στην αρχή ότι δεν σκοπεύω να κάνω αυτήν τη δουλειά για πάντα. Στόχος μου είναι να εξασφαλιστώ οικονομικά σε ένα πρώτο επίπεδο, για να προσπαθήσω να κάνω αυτά που επιθυμώ. Όνειρό μου είναι να μπορέσω να αποκτήσω κάποια στιγμή τη δική μου μουσική σκηνή, να φτιάξω μια μπάντα κι εκεί να μπορούμε να παίζουμε τα τραγούδια μας. Επίσης, μακροπρόθεσμα θα ήθελα να δημιουργήσω τη δική μου οικογένεια, αν κι εφόσον βρεθεί στον δρόμο μου η γυναίκα της ζωής μου”.

“Τελευταία ερώτηση, στην οποία θέλω να απαντήσεις μόνο εάν το επιθυμείς πραγματικά. Σκέφτηκες ποτέ να αναζητήσεις τη μητέρα σου; Ένιωσες την ανάγκη να τη βρεις, να πάρεις απαντήσεις στα <<γιατί;>>, που είμαι σίγουρος ότι κουβαλάς μέσα σου;”
“Θα σου απαντήσω. Κατ’ αρχάς, έχεις απόλυτο δίκαιο, υπάρχουν μέσα μου στοιβαγμένα αναρίθμητα <<γιατί;>> και <<πως;>>. Τελικά, όμως, αποφάσισα ότι δεν με ενδιαφέρει να πάρω τις απαντήσεις αυτές. Έκανε την επιλογή της, με άφησε μωρό, εξαφανίστηκε. Δεν έχει κανένα νόημα πια να βρω απαντήσεις, ούτε απολογίες θέλω, ούτε τίποτα. Κάθε τόσο μου τηλεφωνούν από το ίδρυμα, για να μου πουν ότι με αναζητά κι ότι τα στοιχεία της είναι στη διάθεσή μου. Μέχρι και σε παρεμφερούς θεματολογίας τηλεοπτική εκπομπή απευθύνθηκε πέρσι, για να με αναζητήσει. Εννοείται ότι δεν δέχθηκα καν την πρόσκληση. Κατηγορηματικά όχι, λοιπόν. Δεν μ’ ενδιαφέρει, πια”.

Το βλέμμα του “χάθηκε” για λίγα δευτερόλεπτα στο κενό. Η Ιφιγένεια, που μέχρι εκείνη τη στιγμή υπέμενε στωικά τη διαδικασία αυτής της άτυπης “συνέντευξης”, παρενέβη αποφασιστικά. “Λοιπόν, μάγκες μου, αν ολοκληρώσατε να πηγαίνουμε σιγά σιγά, γιατί έχουμε και δουλειές”. Τον ευχαρίστησα για την κατάθεση της ψυχής που μου είχε κάνει και τον χαιρέτησα. Απάντησε με μια αυθόρμητη, εγκάρδια αγκαλιά. “Να ‘σαι καλά, φίλε μου. Και που ‘σαι! Όπως είπαμε! Να με φτιάξεις σε ένα ωραίο άρθρο και να μου το στείλεις, να με διαβάσω, χαχαχαχα”.

 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΝΑΚΟΣ

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *