Μία παρτίδα σε ένα κατακόκκινο ταμπλό

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Παίζω με τη φωτιά και το ξέρω. Παρασύρομαι και το απολαμβάνω. Ξέρω πως αν θέλω μπορώ να σταματήσω. Αλλά δεν θέλω.
Κάποτε μου είχαν πει πως όλα για μένα είναι μία πρόκληση. Δεν ήταν πάντα. Μα τώρα είναι. Τώρα όμως εσύ παίζεις μαζί μου στο ίδιο παιχνίδι. Με τους ίδιους κανόνες. Χωρίς παγίδες, χωρίς κρυμμένα χαρτιά, χωρίς άγνωστες λέξεις. Και δεν κινδυνεύει κανείς από τους 2 μας – μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Παίζεις με τη φωτιά και το ξέρεις. Παρασύρεσαι και το απολαμβάνεις. Ξέρεις πως αν θέλεις μπορείς να το σταματήσεις. Αλλά δεν θέλεις.

Με προκαλείς. Με ρίχνεις στη φωτιά και το χαίρεσαι. Μα πέφτεις στην ίδια φωτιά.

Σου λέω πως μπορώ να σταματήσω και με ρωτάς αν αυτό θέλω. Όχι, εσένα θέλω σου απαντώ. Εσένα που ελέγχεις ολόκληρο το είναι μου με μία κίνηση. Μ’ αρέσει να γίνομαι το θύμα. Το δικό σου θύμα στη δύνη ανεξέλεγκτων επιθυμιών.

Σε θέλω κι ας καώ. Και ξέρεις με ποιο τρόπο μπορείς να με κάψεις… «μωρό μου».

Με το γκάζι πατημένο στο τέρμα, κάθε σκέψη μου γίνεται ψίθυρος που τον αφήνω με μία κομμένη ανάσα κι ένα φιλί στο λαιμό σου.

Έχει πλάκα να δοκιμάζω τον εαυτό μου αν μπορώ να σταματήσω να σε κοιτάω με αυτό το βλέμμα που μου προκαλείς. Έχει πλάκα να δοκιμάζω να το κρύψω. Έχει πλάκα να το ψάχνεις. Έχει πλάκα να το προκαλείς τυχαία, με μια αθωότητα που δεν ταιριάζει καθόλου στη μορφή που πλάσματος που γίνεσαι λίγο αργότερα. Έχει πλάκα μέχρι να κινδυνεύσω να αυτοκαταστραφώ σε ένα παιχνίδι πλάι στη φωτιά…

Και σε ρωτάω πως μπλέξαμε έτσι. Γεμίζω τις ζωές μας με αν. Αν, τότε που… Τι θα γινόταν αν… Ανούσια ερωτήματα. Μου υπόσχεσαι πως θα ξεμπλέξουμε, μα στην πραγματικότητα δε με νοιάζει.

Σβήνουν τα φώτα, μένουμε δυο και μπορούμε να αφήσουμε όλες μας τις σκέψεις σε 4 τοίχους, ανάμεσα σε φιλιά και βλέμματα τις λίγες στιγμές που μπορούμε να σχηματίσουμε προτάσεις.

Τρομάζω κάποιες στιγμές που όταν σβήνουν τα φώτα μπορείς να με κάνεις ότι θέλεις. Χάνω τον κόσμο με μερικές λέξεις και το ξέρεις. Έμαθες γρήγορα να παίζεις και με αυτές. Εκεί όμως νιώθω ασφαλής γιατί μπορώ να σε κάνω ότι θέλω κι εγώ. Γι’ αυτό ανοίγω και όλα μου τα χαρτιά.

Στο φως όμως φοβάμαι ακόμη περισσότερο. Φοβάμαι ακόμη, αγάπη μου… Ενώ στην πραγματικότητα φοβάμαι εσένα, στο τέλος καταλαβαίνω πως πρέπει να φοβάμαι τον ίδιο μου τον εαυτό!

Μπορώ να αντέξω τα πάντα αλλά όχι να κρατάω τις σκέψεις μου. Δεν είναι δίκαιο… Μοιάζει σα να καταπατάω τους κανόνες μας.

Κι όσο δε μιλούσα, όσα ένιωθα έπαιρναν τις λάθος διαστάσεις και το μυαλό μπερδευόταν.

Μπερδευόταν με κάτι που δεν μπορεί να συμβεί.

Τα βράδια μου μαζί σου είναι υπέροχα! Αλλά δε γίνεται να σ’ ερωτευτώ και το ξέρω. Ξέρω και το γιατί πια. Γιατί δεν θέλω να καώ. Γιατί δεν είσαι για μένα. Ούτε εγώ για σένα. Γι’ αυτό ησυχάζω και δε φοβάμαι το παιχνίδι μας. Γι’ αυτό πάντα όταν τα φώτα θα ανάβουν θα μένουν δύο άνθρωποι που απλώς αγαπιούνται πολύ…

Δύο άνθρωποι μέσα σε ένα παιχνίδι που θα έχει για όσο κρατήσει τους ίδιους κοινά αποδεκτούς κανόνες. Ένα παιχνίδι που και οι δύο παίκτες θα έχουν την ίδια δύναμη να καταστρέψουν ή να σώσουν τον κόσμο και τους εαυτούς τους με τον όρο να μην υπερεκτιμήσει ποτέ κανένας παίκτης τη δύναμη ή την αδυναμία του ίδιου ή του αντιπάλου του…

 

Κατερίνα Χρηστίδου

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook