Μία πράξη καλοσύνης

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Το 2000 κυκλοφόρησε η ταινία «Χωρίς Αντάλλαγμα» (ή αλλιώς «Pay it forward»). Στην ταινία, ένας υπέροχος εντεκάχρονος πιτσιρίκος συμμετείχε σε μία άσκηση που έβαλε ο καθηγητής του στην τάξη για το πώς μπορεί να αλλάξει τον κόσμο και να τον κάνει καλύτερο. Το υπέροχο και αθώο μυαλό του παιδιού αποφάσισε ότι για να επιτευχθεί αυτό, το μόνο που χρειαζόταν ήταν μία ακραία πράξη πίστης και καλοσύνης, δηλαδή να βοηθήσει ανιδιοτελώς τρεις αγνώστους ανθρώπους, οι οποίοι στη συνέχεια θα έπρεπε να προωθήσουν αυτή την καλή πράξη σε τρεις ακόμα ανθρώπους. Και το έκανε. Κανείς δεν τον πήρε σοβαρά, ούτε ο ίδιος πίστευε ότι είχε αποτέλεσμα χάνοντας την πίστη του αλλά στο τέλος διαπιστώθηκε ότι αυτές οι πράξεις του όντως λειτούργησαν ως ντόμινο και βοήθησαν στο να εξαπλωθεί το καλό παντού στον κόσμο.

Μία υπέροχη ταινία που αξίζει να τη δείτε.

Καθημερινά βλέπουμε στο ιντερνέτ βίντεο αγνώστων ανθρώπων που, ως πραγματικοί ήρωες, κάνουν καλές πράξεις ανιδιοτελώς. Από τη διάσωση ενός τραυματισμένου σκυλιού και τη διάσωση ανθρώπων που βρίσκονται σε θανάσιμο κίνδυνο, μέχρι την περίθαλψη ανυπεράσπιστων ψυχών. Αυτοί οι άγνωστοι ήρωες, χωρίς να το σκεφτούν στιγμή, βουτάνε σε ορμητικά νερά, πέφτουν κάτω από φλεγόμενα αυτοκίνητα, ορμούν μέσα σε λεωφόρους για να σώσουν μία ψυχή και το μόνο που μας μένει ως υπέρτατη αίσθηση είναι πως η ανθρωπιά βρίσκεται γύρω μας, γεγονός που μας κάνει να ανακτήσουμε την πίστη μας στην ανθρωπότητα.
Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται ανάμεσα μας. Δεν είναι φανταστικά πρόσωπα.
Στην παιδική μας ηλικία μάθαμε πώς να είμαστε καλοί άνθρωποι και πώς να προσφέρουμε φροντίδα και ανιδιοτελή αγάπη στους γύρω μας. Μάθαμε να αγαπάμε τους γύρω μας και να βοηθάμε τους ανίσχυρους. Στα παραμύθια το καλό ανέκαθεν επικρατούσε του κακού, ο πρίγκιπας έσωζε την ωραία κοιμωμένη και ο κυνηγός σκότωνε τον κακό λύκο που τρομοκρατούσε την κοκκινοσκουφίτσα. Αν το σκεφτείτε, το βαθύτερο συμπέρασμα όλων των παραπάνω είναι πως αν λειτουργείς αλτρουιστικά, θα επικρατήσει το καλό στον κόσμο.
Δυστυχώς όμως, με την πάροδο του χρόνου, διαπιστώσαμε στην πραγματικότητα πως η καλοσύνη έχει και ένα ακριβό αντίτιμο. Εφαρμόζοντας στη ζωή ό,τι μάθαμε από το σπίτι μας και τα ερεθίσματα που δεχτήκαμε από τον περίγυρο, διαπιστώσαμε πως οι καλές πράξεις δεν αντιμετωπίζονται με τον τρόπο που περιμέναμε. Το να λέμε την αλήθεια μας έβαζε σε περισσότερους μπελάδες ενώ η βοήθεια που μπορεί να προσφέραμε σε κάποιον που πιστεύαμε ότι τη χρειαζόταν αντιμετωπιζόταν με δυσπιστία στην καλύτερη περίπτωση, ενώ στη χειρότερη, με προδοσία. Αποτέλεσμα όλων αυτών των σφαλιάρων που φάγαμε μέχρι την ενηλικίωση μας (αλλά και αργότερα) εξαιτίας των καλών πράξεων μας ήταν να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας στο ανθρώπινο είδος.
Και φτάνουμε στο σήμερα.
Μεγαλώσαμε και καταντήσαμε να γίνουμε καχύποπτοι απέναντι στην κάθε καλή πράξη των άλλων. Γνωρίζουμε έναν άνθρωπο κι αμέσως εμφανίζεται η σκέψη «Παραείναι καλός αυτός, κάτι τρέχει μαζί του, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση». Ζούμε καθημερινά σε μία κατάσταση διαρκούς άμυνας προκειμένου να μην πληγωθούμε ή προδοθούμε. Απαξιώνουμε την ευγένεια θεωρώντας την αδυναμία. Βλέπουμε ανθρώπους γύρω μας να βρίσκονται σε απόγνωση και, αντί να προσφέρουμε ένα χέρι βοήθειας, τους προσπερνάμε πείθοντας τον εαυτό μας πως θα τους βοηθήσει κάποιος άλλος. Αποτέλεσμα όλων αυτών των αντιδράσεων είναι να μετατραπούμε σε εγωκεντρικές μονάδες, κλεισμένες μέσα σε ένα επίπλαστο κουκούλι ασφάλειας και να ζούμε τη ζωή μας με όσο το δυνατόν λιγότερες αλληλεπιδράσεις.
Το καταλαβαίνω, έτσι; Σ’ αυτόν τον κόσμο ζω κι εγώ.
Το θέμα όμως που προκύπτει από αυτή τη στάση μας απέναντι στη ζωή είναι πως δεν ζούμε όπως θα θέλαμε. Κυρίως όμως, δεν αλλάζουμε τον κόσμο. Όλοι μέσα μας φανταζόμαστε έναν κόσμο καλύτερο όπου θα επικρατεί η δικαιοσύνη, η ειλικρίνεια, η ασφάλεια, η ομορφιά αλλά τελικά το μόνο που περιμένουμε είναι να εμφανιστεί ένας Σωτήρας που θα χτυπήσει τα δάχτυλα του και μέσα σε μία στιγμή θα μετατρέψει αυτόν τον κόσμο σε Παράδεισο. Εμείς δεν θα χρειαστεί να κάνουμε τίποτα. Απλά θα σηκωθούμε από το κρεβάτι μας ένα πρωί και θα αντικρύσουμε την τελειότητα γύρω μας.
Η κλασσική ερώτηση που δέχομαι όταν κάνω αυτή τη συζήτηση με τους γύρω μου είναι η εξής: «Ωραία όλα αυτά που λες αλλά εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, ο κόσμος δεν αλλάζει. Τι μπορούμε να κάνουμε;» Και με αυτή την ερώτηση αφήνουμε απέξω την προσωπική μας εμπλοκή στη σημερινή κατάσταση και συνεχίζουμε να περιμένουμε μάταια τον Σωτήρα που θα μας σώσει από τη μίζερη ζωή.
Αυτό που χρειάζεται σε πρώτη φάση να καταλάβουμε είναι πως ΕΜΕΙΣ είμαστε οι δημιουργοί του μέλλοντος μας και κατ’ επέκταση του κόσμου. Δεν είμαστε εμείς οι «καλοί» και οι άλλοι είναι οι «κακοί». Η πεποίθηση πως «το κακό κυριαρχεί στον κόσμο» είναι που μας έχει φτάσει εδώ που είμαστε. Και το ξαναλέω, το κατανοώ αυτό. Αυτό όμως που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι πως αν εμείς δεν κάνουμε κάτι για να αλλάξει αυτή η πεποίθηση, θα παραμείνουμε για πάντα σ’ αυτή την κατάσταση. Και το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Αυτό θέλουμε;
Με το σκεπτικό αυτό, κατέληξα στο εξής συμπέρασμα.
Τα πάντα εξαπλώνονται γεωμετρικά. Το κακό θα φέρει κι άλλο κακό και το ίδιο θα συμβεί με το καλό. Αν έχουμε την πίστη πως ό,τι και να κάνουμε σ’ αυτή τη ζωή δεν έχει νόημα και τα πάντα θα μείνουν έτσι όπως είναι, ουσιαστικά ζούμε μοιρολατρικά και αυτό θα μας αξίζει. Γιατί στη ζωή μας παίρνουμε αυτό που μας αξίζει. Είτε μας αρέσει είτε όχι. Γι’ αυτό και μόνο, αυτό που χρειάζεται είναι να οπλιστούμε με πίστη πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Και αλλάζουν. Το μόνο που χρειάζεται είναι να εμπλακούμε προσωπικά. Που σημαίνει πως για να δεχτούμε την προσφορά θα πρέπει να την προσφέρουμε. Αν δώσουμε καλό, θα μας επιστραφεί. Το να δώσουμε προτεραιότητα σε ένα αυτοκίνητο που έχει stop, να δώσουμε τη σειρά μας στο σουπερ μάρκετ σε κάποιον που βιάζεται, να χαμογελάσουμε στην πωλήτρια που προσπαθεί μέσα σε δεκάδες κόσμο να μας εξυπηρετήσει, να μιλήσουμε για λίγο με την ηλικιωμένη γειτόνισσα που ζει ολομόναχη και να της μεταφέρουμε τα φρούτα από τη λαϊκή αφού ούτως ή άλλως πάμε κι εμείς, αυτά από μόνα τους είναι μία καλή πράξη. Δεν χρειάζεται να ορμήσουμε μέσα στη φωτιά. Αρκεί μόνο μία μικρή, ανιδιοτελής πράξη καλοσύνης.
Το μόνο που χρειάζεται να θυμόμαστε είναι πως ό,τι κάνουμε γίνεται για να αλλάξει ο κόσμος προς το καλύτερο, για να δημιουργήσουμε γύρω μας αυτό που ονειρευόμαστε. Ακόμα κι αν δεν εκτιμηθεί, δεν πειράζει. Ας μη μπούμε στο τριπάκι του «Αφού δεν το κάνουν οι άλλοι, γιατί να το κάνω εγώ;» Να θυμόμαστε ότι κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή.
Ας είμαστε εμείς αυτοί οι κάποιοι.

«Μερικοί άνθρωποι φοβούνται πολύ να σκεφτούν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Είναι δύσκολο για μερικούς που έχουν συνηθίσει σε κάτι, ακόμα κι αν είναι άσχημο, να το αλλάξουν. Και τα παρατάνε.
Και τότε όλοι μας, κατά κάποιο τρόπο, χάνουμε».

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook