Και η ώρα έφτασε… Πέρασε το καλοκαίρι και ήρθε η στιγμή που αφήνουμε πίσω τα ξέγνοιαστα παιχνίδια στην παραλία. Το σχολείο άνοιξε και μαζί μ’αυτό ξεκίνησε ένα νέο κεφάλαιο για εμάς τους γονείς και τα παιδιά μας. Πρώτη φορά στο νηπιαγωγείο. Πρώτη φορά στο δημοτικό… Το μικρό μου κοριτσάκι θα ανοίξει τα φτερά του και θα πετάξει. Σε έναν ουρανό άγνωστο γι’ αυτό. Σ’ έναν ουρανό που εγώ δεν θα είμαι εκεί. Θα είσαι όμως ΕΣΥ εκεί. Να το καθοδηγείς και να το συντροφεύεις… Ο γιος μου πάει δημοτικό. Ένας νέος κόσμος ανοίγεται μπροστά του. Ο κόσμος της γνώσης. Κι εγώ πάλι δεν θα είμαι εκεί. Θα είσαι όμως ΕΣΥ εκεί να του μαθαίνεις όσα εγώ δεν μπορώ… Σε σένα μιλάω. Στη δασκάλα. Στο δάσκαλο.
Τώρα που αρχίζουν τα σχολεία και θα σου εμπιστευτώ τα παιδιά μου, σε παρακαλώ, μην προδώσεις την εμπιστοσύνη μου. Μην με απογοητεύσεις. Πάρε το παιδί μου από το χέρι με στοργή, με αγάπη, κι ας μην είναι δικό σου παιδί. Πάρε το από το χέρι και βοήθησέ το να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον και τις απαιτήσεις του. Χτίσε για το παιδί μου και για όλα τα παιδιά που θα σε κοιτούν με δέος, ένα νέο σπίτι. Πολύχρωμο, ευωδιαστό. Το σπίτι του σχολείου.
Θυμάμαι τη δασκάλα μου την κα.Ελένη. Πρώτη δημοτικού. Φοβόμουν. Με τρόμαζε το άγνωστο. Η πόρτα του σχολείου έκλεισε κι εγώ έμεινα μόνη. Τι κι αν είχα γύρω μου τόσα παιδιά; Εγώ ένιωθα μόνη. Κι όμως το ζεστό της χαμόγελο μου έδωσε κουράγιο και σιγά σιγά ξεπέρασα τους φόβους μου. Κι ήταν η δική της καρδιά που γαλήνεψε την ψυχή μου, που με έκανε να αγαπήσω τα βιβλία και να ερωτευτώ τον κόσμο που έκρυβαν στις σελίδες τους, και σαν σειρήνες με καλούσαν να τον εξερευνήσω.
Σε παρακαλώ. Γίνε η Ελένη των παιδιών μου. Σφίξτα στην αγκαλιά σου. Μην τους στερήσεις το χαμόγελο. και ξεδίψασε τη δίψα τους για μάθηση με λόγια γλυκά. Σκύψε από πάνω τους με τη ψυχή σου, κι όχι μόνο με το νου, και βοήθησέ τα όποτε χρειαστεί. Γίνε το αστέρι που καθοδήγησε τους μάγους στο θείο βρέφος. Γίνε το φως της δάδας που θα τα οδηγήσει στην ελευθερία του νου και της ψυχής. Άναψε τη σπίθα στην καρδιά και το μυαλό τους. Φύτεψε το σπόρο της μάθησης και πότισέ τον. Μάθε τους «γράμματα»…
Δάσκαλε… Δασκάλα… Μην κοιτάς το ρολόι. Δεν είσαι σε εργοστάσιο, δεν είσαι στο γραφείο. Είσαι σε μια τάξη με παιδιά. Μην το ξεχνάς αυτό. Δεν έχεις έγγραφα μπροστά σου. Έχεις εύθραυστες ψυχές, που αν δεν τις πιάσεις με τα χέρια σου προσεκτικά και με στοργή, με θρησκευτική ευλάβεια αν θες, θα πληγωθούν, θα απογοητευτούν. Κάνε υπομονή στις τρέλες τους, και μην τα τιμωρείς. Άλλωστε όσες φορές και να γράψουν σε ένα τετράδιο «Δεν θα μιλάω στην ώρα του μαθήματος» το μάθημα δεν θα γίνει πιο ενδιαφέρον! Όσες φορές και να τους στερήσεις το διάλλειμα, αυτά δεν θα πάψουν να αγαπούν το παιχνίδι και να αδημονούν γι’ αυτό. Όσες φορές κι αν τα προσβάλεις, δεν θα μάθουν να διαβάζουν, δεν θα μάθουν την προπαίδεια, δεν θα μάθουν τις πρωτεύουσες των χωρών, δεν θα μάθουν πότε έγινε η μάχη της Αλαμάνας.
Δάσκαλε, καλέ μου δάσκαλε, νιώσε σαν παιδί και πράξε σαν σοφός γέροντας. Άσε για λίγο την έδρα και κάτσε μαζί τους στα θρανία. Ίσως τότε σου πει ο Γιαννάκης πως ο μπαμπάς του έχασε τη δουλειά του και δεν τον βοήθησε κανείς την προηγούμενη μέρα να λύσει την άσκηση των μαθηματικών. Ίσως μάθεις πως η γιαγιά της Εύης είναι πολύ βαριά άρρωστη κι από μέρα σε μέρα πεθαίνει. Ίσως μάθεις πως ο Σπύρος είναι επιθετικός γιατί στο σπίτι η «επίθεση» είναι σκληρή καθημερινότητα γι΄ αυτόν και τη μαμά του.
Δάσκαλε, μην είσαι αδιάφορος, μην κάνεις διακρίσεις. Δείξε στα παιδιά πως πρέπει να είναι ο κόσμος μας, κι όχι πως έχει καταντήσει να είναι. Ζήσε το μάθημα, και μην το κάνεις απλά. Λύσε τις απορίες τους, και δίωξε μακριά τους φόβους. Κέρδισε τον σεβασμό τους με αγάπη, ήθος, αξίες, και όχι με φωνές. Ο φόβος δεν έχει να κάνει με τον σεβασμό, μη μπερδεύεσαι. Έχε υπομονή κι επιμονή. Μάθε τους να αγαπούν τα λάθη τους και να μαθαίνουν από αυτά. Σμίλεψε ελεύθερες ψυχές και δώσε δύναμη να ονειρευτούν. Νοιάσου γι’ αυτά, όπως ο γεωργός για το χωράφι του, κι αγάπα τα. Έχεις τα πινέλα, έχεις και τα χρώματα. Ζωγράφισε όμορφες αναμνήσεις, εμπειρίες και στιγμές. Δίδαξέ τους τον τρόπο να σκέφτονται, κι όχι τι ακριβώς να σκέφτονται.
Δάσκαλε, σου εμπιστεύομαι το παιδί μου. Αυτό που με πόνο γέννησα και με κόπο ανάθρεψα, μέχρι να στο «παραδώσω». ΑΓΑΠΑ το. ΣΕΒΑΣΟΥ το. Κι εγώ από πλευράς μου σου υπόσχομαι, πως θα είμαι εκεί κοντά σου, σύμμαχός σου, να σε βοηθάω στο έργο σου, όποτε εσύ μου το ζητήσεις. Να εκτιμώ τον μόχθο σου και να σε σέβομαι για το δύσκολο έργο που σου έχει ανατεθεί. Να δικαιολογώ την άγρια ματιά σου από την κούραση εκείνη τη μέρα που ξενύχτησες στο προσκεφάλι του άρρωστου παιδιού σου, και να σ’ ευχαριστώ για την αφοσίωσή σου και για την αγκαλιά που έδωσες στο παιδί μου, τη μέρα που βιαστικά το άφησα στην πόρτα σου γιατί είχα αργήσει στη δουλειά… Θα αφήσω πίσω μου το σύνδρομο της «κουκουβάγιας» μάνας και θα ακούω κάθε σου λέξη προσεκτικά, κι ακόμα κι αν διαφωνώ μαζί σου ποτέ δεν θα σε απαξιώσω μπροστά στο παιδί μου, μπροστά στο μαθητή σου. Στο υπόσχομαι.
Θυμήσου μονάχα δάσκαλε, τότε που ήσουν έτοιμος να περάσεις την μεγάλη πόρτα του σχολείου με τη σάκα γεμάτη όρεξη και όνειρα!.. Θυμήσου ότι ο μέτριος δάσκαλος μιλάει, ο καλός εξηγεί, ο εξαιρετικός δείχνει, ο μεγάλος δάσκαλος εμπνέει (William Arthur Ward, Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας). Θυμήσου!…