Μικρές αποδράσεις

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Έρχεται εκείνη η εποχή του χρόνου που δε βλέπει κανείς την ώρα να την αγγίξει. Είναι η στιγμή που επισήμως αρχίζει η άδεια και τελειώνουν τα βάσανα (γκουχ-γουχ, λέμε τώρα). Αρχίζει η ώρα της ανεμελιάς, της ξεγνοιασιάς, των ατελείωτων σειρών σε επανάληψη.

Φέτος είπαμε να πρωτοτυπήσουμε και να κάνουμε διακοπές σε νησί. Βέβαια, για Μύκονο με 4 παιδιά και ένα μωρό, ούτε λόγος! Ούτε Σαντορίνη. Όχι, ούτε Κρήτη, ούτε Σκιάθο. Λυπάμαι χάσατε! Τσκ-τσκ, ούτε Κέρκυρα. Αφήστε το, μη το κουράζουμε. Αίγινα και πολύ μας είναι. Μη γελάτε! Καλά περάσαμε!
Πιάσαμε τα παιδιά, πήραμε από δυο ρούχα έκαστος και έτσι γεμίσαμε 7 βαλίτσες, 3 σακ-βουαγιάζ και 12 σακούλες. Για να μπουν τα «δυο ρουχαλάκια», αφήσαμε στην άκρη το καρότσι του μωρού και όλο το σετ προίκας του. Αφού μετρήσαμε κεφάλια και τα βγάλαμε 7 ξεκινήσαμε. Κάναμε το τετράγωνο ένα γύρο. Ξαναγυρίσαμε. Ναι, ο σκύλος! Κρίμα είναι το ζωντανό να μείνει με τη γειτόνισσα, καλύτερα με εμάς. Γκρίνιαζε λίγο ο σύζυγος, αλλά κατά τα άλλα καλά ξεκινήσαμε, 7+1 αυτή τη φορά.
Επειδή με τόσα κεφάλια, το τελευταίο πράγμα που θέλει κάποιος είναι να χάσει κανένα στο μέτρημα –βλέπε home alone- το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να οργανώσει όσα περισσότερα πράγματα μπορεί όταν είναι νηφάλιος. Σιγά, ποιος κλείνει εισιτήρια για Αίγινα εκ των προτέρων;! Χμ, εμείς ίσως; Ναι. Το κάναμε. Για να γλυτώσουμε τη βαβούρα #1 «μαμάαα, περίμενέ μεεε, θέλω κι εγώ να βγω για να αγοράσω εισιτήρια μαζί σου!» #2 «Κι εγώ θέλωωω!» #3«Περιμένετε κι εμένα!» #4 «Μη φύγετε χωρίς εμένα!» #5 (Ουυαα ουυαααα ΟΥΥΥΑΑΑ). Εισιτήρια, έτοιμα στην τσέπη, ηλεκτρονικά από την προηγούμενη μέρα.
Ξυπνήσαμε πρωί. Η απόσταση σπίτι-Πειραιάς, αντιστοιχεί σε 15 λεπτά. Άντε να υπολογίσουμε και το φόρτωμα και μέτρημα των παιδιών βάλε 30 λεπτά και είμαστε εντάξει. Ξεκινάμε, μεσοβδόμαδα –για να μη βρούμε κίνηση στο λιμάνι. Την ώρα που αγγίζουμε την έξοδο από Κηφισό προς Πειραιά μένουμε παγωμένοι. Μποτιλιάρισμα. Λαμαρίνα να γυαλίζει στον ήλιο, τα μικρά να τραγουδάνε «βίρα τα πανιά, φεύγουμε παιδιά» κι εμείς να αναρωτιόμαστε πόση ώρα δρόμο έχουμε κάτω από αυτές τις συνθήκες. Ξεχάσαμε να υπολογίσουμε την πρωινή ώρα αιχμής! Πέσανε τα σχετικά τηλέφωνα για να ρωτήσουμε μπαμπάδες, μαμάδες, θειάδες για το πόσο χρόνο εκτιμούν να μας πάρει. Εκτίμηση 30 λεπτά ακόμα! Δηλαδή, πάνε τα εισιτήρια; «Έλα αγάπη μου, εμείς να είμαστε καλά», λέει ο σύζυγος σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατήσει το ηθικό ακμαίο.
Ο ήλιος ανεβαίνει, η ζέστη επίσης, ευτυχώς υπάρχουν και τα κλιματιστικά στα αυτοκίνητα. Μεγάλη εφεύρεση! Πάμε σημειωτών. Σε κάθε ξεκίνημα τα παιδιά φωνάζουν «ναι!! Θα προλάβουμε!» σε κάθε σταμάτημα –μισό μέτρο παρακάτω- κλαίνε «πάει θα το χάσουμε!» Μέσα σε αυτή τη αυτοκινητο-θάλασσα βρίσκουμε μια κίτρινη όαση –ταξί! Ποτέ μου δεν έχω χαρεί πιο πολύ, που είδα μπροστά μου ταξί! Ανοίγουμε παράθυρο, κάνουμε «Σσσσςς» στα παιδιά και ρωτάμε
Πόση ώρα για το λιμάνι;
Εξαρτάται από την Πύλη. Σε ποια πύλη πάτε;
Πύλη;! Ποια πύλη; Κοιταζόμαστε με το σύζυγο. Δεν απέδωσε όμως.
Το γράφει το εισιτήριο.
Κοιτάζουμε το εισιτήριο. Διαβάσαμε έως και τα ψιλά γράμματα για τους όρους χρήσης, ακύρωσης και οτιδήποτε άλλο είναι τυπωμένο με γραμματοσειρά νο3. Μάταια.
Δε γράφει τίποτα, ψελλίζουμε.
Πού θέλετε να πάτε;
Αίγινα.
Νομίζω πως είναι πέεερα.
Έδωσε οδηγίες και με το χρόνο να μας πιέζει και την αβεβαιότητα στον προορισμό, συνεχίζαμε να τσουλάμε 3 μέτρα ανά λεπτό. Ο χρόνος εξέπνεε επικίνδυνα. Αλλά, ναι άλλη μία μικρή χαρά της ζωής μας περίμενε: τροχονόμος! Ω, πόσο χάρηκα! Ρύθμιζε την κυκλοφορία και τα 3 έγιναν 5 μέτρα ανά λεπτό. Αλλά έπρεπε να διαλέξουμε αν θα πηγαίναμε δεξιά ή αριστερά! Το καράβι το βλέπαμε ευθεία μπροστά και παράλληλα ένα τεράστιο απαγορευτικό. Και τώρα, τι κάνουμε; Κοιτιόμαστε με το σύζυγο. Κάνει ελιγμό και δεν πάει ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, αλλά πρόσω ολοταχώς προς τύπο με μπλε στολή και γυαλιστερά κουμπιά. Γουρλώνει ο κακομοίρης, του φεύγει η σφυρίχτρα, χλομιάζει και κοιτάζει με δέος το 7θέσιο που έρχεται επιθετικά και σταματά λίγα εκατοστά μπροστά του. Κατεβάζει το παράθυρο, ο σύζυγος, παίρνει το αθώο του ύφος και πριν προλάβει να αρθρώσει κουβέντα ο τροχονόμος, λέει:
Από πού πάω για Αίγινα;
Δεν ξέρω τι τον ζάλισε περισσότερο τον τροχονόμο, το αυτοκίνητο, ο σύζυξ –καθότι ωραίο παιδί- οι πινακίδες που προδίδανε πως –τάχα- δεν είμαστε από Αθήνα ή τα πιτσιρίκια που βλέποντας τα πλοία τραγουδούσαν «βίρα τα πανιά, φεύγουμε παιδιά»; Δεν έμαθα. Ο τροχονόμος έδειξε αμήχανα το καράβι μας, ενώ χωρίς να το καταλάβει μας έδωσε προτεραιότητα και ακολούθησε πίσω μας άλλη μία σειρά αυτοκινήτων που βρήκε την ευκαιρία να περάσει μαζί μας. Ούτε ο πρωθυπουργός τέτοια «διακοπή κυκλοφορίας» για να περάσει. Αυτό μας κέρδισε 10 λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο μας. Τώρα ίσως και να το προλαβαίναμε. Χρειαζόμασταν μόλις 30 δευτερόλεπτα για να κάνουμε μανούβρα και να μπούμε στο πλοίο, το οποίο είχε βάλει μπρος τις μηχανές για τα καλά και ετοίμαζε να σηκώσει τον καταπέλτη. Σκάμε μύτη από την Πύλη με παράθυρα ανοιχτά και νοήματα, γυρίζει ο μισός Πειραιάς να μας κοιτάει. ΧΑ! Δε χρειάζεται να σταματήσουμε για εισιτήρια! Φτάνουμε το τελευταίο δευτερόλεπτο. Μπήκαμε με φόρα μέσα, ενώ πίσω μας έκλεινε ο καταπέλτης. Βέβαια, αν δεν είχαμε εισιτήρια, δε θα τρέχαμε τόσο, απλά θα παίρναμε το επόμενο. Αλλά ποιος νοιάζεται!
Κατά τα άλλα, καλά περάσαμε. Μόνο ο κλιματισμός ήταν λίγο δυνατός, πλευριτώθηκα από αριστερά. Βγήκα όμως έξω για να ζεσταθώ στον ήλιο, κάηκα από δεξιά. Κατά τα άλλα όμως καλά. Το μωρό το κουβάλαγα σαν το καγκουρό. Έτσι κι αλλιώς, στα φέρυ δεν έχουν ασανσέρ –άλλη συζήτηση αυτή 500-800 λέξεις. Πιάστηκαν τα πόδια μου. Κατά τα άλλα όμως καλά φτάσαμε.
Όλοι έβγαιναν από το λιμάνι, και πήγαιναν αριστερά. Εμείς όμως πήγαμε προς τα δεξιά για το ξενοδοχείο μας. Μάλλον ήμασταν και οι μόνοι ένοικοι για κάποιο λόγο. Μέσα σε κάτι χωραφιές βρήκαμε το κατάλυμά μας. Εντάξει, δε μας έφαγαν και οι λύκοι. Λίγο ζοριστήκαμε μόνο στο να βρούμε ταβέρνα. Κατά τα άλλα όμως καλά.
Το δωμάτιο ωραίο, καθαρό. Ναι, οικονομική στενότης και επομένως μόνο ένα δωμάτιο. Τα παιδιά ανά δύο ή και παραπάνω στα κρεβάτια, ο σκύλος έξω να φυλάει καραούλι, αλλά το ηθικό ακμαίο και κατά τα άλλα τα πράγματα πήγαν πολύ καλά! Είχε και πισίνα! Μεγάλη ανακάλυψη η πισίνα στα ξενοδοχεία! Τα παιδιά παράτησαν τη θάλασσα και έλιωσαν εκεί. Μπορέσαμε έτσι κι εμείς να κάτσουμε και να δούμε για λίγα λεπτά …Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ! Ω ναι, διακοπές στην Αίγινα. Τελικά ήταν ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ !!

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook