Μην προσπερνάς!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Στάσου…
Ντο ρε μι φα σολ λα σι …
Σίγουρα θα έχετε ακούσει πως το βιολί θεωρείται από πολλούς ο βασιλιάς των οργάνων. Έχει ψυχή λένε, εννοώντας ένα λεπτό ραβδάκι μέσα στο σώμα του βιολιού, που χωρίς αυτό, βιολί δεν υπάρχει… Δεν ξέρω αν είναι βασιλιάς ή αν έχει ψυχή, αλλά κάθε φορά που αντικρίζω ένα βιολί θυμάμαι μια «ψυχή»…

Την πρώτη φορά που τον είδα ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών. Στεκόταν σε μια γωνιά του ηλεκτρικού σταθμού στον Πειραιά και έπαιζε βιολί. Θύμιζε τον σινιόρ Βιτάλη, τον περιπλανώμενο μουσικό του Ε.Μαλό. Ψηλός, άσπρη γενειάδα, μαλλιά που πέφτανε μακριά στους ώμους του, ρυτίδες που αυλάκωναν βαθιά το γαλήνιο πρόσωπό του. Μάτια κλειστά, νους βυθισμένος στην μαγεία της μουσικής… Η θήκη του βιολιού στα πόδια του με λίγα κέρματα μέσα. Άλλοι κοντοστέκονταν από περιέργεια, άλλοι για να ακούσουν για λίγο τη μελωδία που ξεχύνονταν από το βιολί, άλλοι προσπερνούσαν ρίχνοντας ένα βλέμμα αποδοκιμασίας και λύπησης ταυτόχρονα, κι άλλοι…
– Μαμά τι είναι αυτός;
– Βιολιστής.
– Και γιατί παίζει βιολί εδώ;
– Γιατί δεν είχε μυαλό. Προχώρα!…

Εκ τότε κάθε φορά που βρισκόμουν στον σταθμό έτρεχα να ακούσω τον βιολιστή μου. Έτσι τον έλεγα. Έπαιζε τόσο όμορφα. Έκλεινε τα μάτια του κι έπαιζε έπαιζε… Κι εγώ άλλοτε ήθελα να χορέψω και να στριφογυρίσω στο ρυθμό της ευχάριστης μελωδίας παρέα με την ψυχή μου, κι άλλοτε απλά τον κοιτούσα μαγεμένη από τους θεσπέσιους ήχους που έβγαιναν από το βιολί του… Παρά τη φαινομενική του ηρεμία, ένιωθα την ένταση του, τη χαρά του, τη βαθιά μελαγχολία του… Στο τέλος άφηνα κάποια λιγοστά κέρματα κι έφευγα με τη σκέψη την επόμενη φορά να του μιλήσω. Να τον ρωτήσω το όνομά του… Κι ο καιρός πέρασε. Κι ο βιολιστής γέρασε. Και σαν να μπέρδευε τις μελωδίες. Σαν να είχε κουραστεί κι αυτός και το βιολί του… Κι εκείνο το κρύο απόγευμα του Γενάρη το τόλμησα. Όταν τελείωσε το κομμάτι του δεν άφησα απλά δύο κέρματα. Αλλά για πρώτη φορά πήρα το θάρρος και τον χειροκρότησα και φώναξα «Μπράβο!», αδιαφορώντας για τα βλέμματα και τις αντιδράσεις των περαστικών. Με όλη μου τη δύναμη για να με ακούσει, να με δει. Και για πρώτη φορά, σαν να βρήκαν το φως τους όλοι οι περαστικοί, γύρισαν το βλέμμα τους σε εκείνον, κι άρχισαν κι αυτοί να χειροκροτούν. Κι ο βιολιστής για πρώτη φορά χαμογέλασε, κι είδα επιτέλους τα μάτια του να λάμπουν. Από χαρά; Από δάκρυα; Σάμπως έχει σημασία…

Δεν υπήρξε επόμενη φορά. Ο βιολιστής μου “έφυγε”. Το βιολί βουβάθηκε. Η ψυχή του φτερούγισε… Ο βιολιστής, που τον λέγανε κυρ-Γιάννη και που στα 60+ του συνταξιοδοτήθηκε, κι επιτέλους είχε χρόνο να κάνει αυτό που τόσο αγαπούσε. Όχι δεν ήταν επαίτης. Δεν κατρακύλησε τον κατήφορο και δεν «κατάντησε» να παίζει βιολί γιατί όλες οι πόρτες είχαν κλείσει γι’ αυτόν. Έπαιζε βιολί γιατί απλά αγαπούσε τη μουσική και την αγάπη του αυτή ήθελε να τη μοιραστεί με όλους μας. Γιατί γι αυτόν, και για όλους τους πλανόδιους μουσικούς, είναι αρκετό να δίνουν χρώμα στη γκρίζα βουβαμάρα της πόλης… Αλλά πώς να εξηγήσεις σε ένα κουφό τι είναι μουσική… τί είναι μελωδία;…

Την επόμενη φορά που θα βρεθεί ένας βιολιστής στο δρόμο σου μην τον προσπεράσεις. Το ξέρω πως βιάζεσαι. Το ξέρω πως έχεις σκοτούρες και πως οι δείκτες του ρολογιού τρέχουν. Μην προχωρήσεις και μη σκεφτείς πως δεν έχει μυαλό. Στάσου, σε παρακαλώ. Όχι για να ρίξεις τον «οβολό» σου. Δεν πειράζει αν δεν έχεις. Για ένα χειροκρότημα. Όχι για την μουσική που παίζει αλλά για το όνειρο που συνεχίζει να ζει εκεί στο δρομάκι, στη ζέστη και στο κρύο… Κι άκου με την καρδιά σου, που βλέπει πιο μακριά από τα μάτια, που ξυπνάει μνήμες από τα περασμένα, και σε βυθίζει στην απεραντοσύνη της μαγείας της μουσικής. Κι άσε του βιολιού τις νότες να μιλήσουν στην ψυχή σου, που λέει και ένα τραγούδι… Το βιολί έχει ψυχή, κι ο βιολιστής καρδιά… Μην τον προσπερνάς έτσι απλά… Στάσου!…

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook