Ξέρεις τι κατάλαβα; Από την ζωή μου, από τα βιώματα μου, από όλα τα σωστά και τα λάθη που έχω κάνει; Ότι οι καταστάσεις με άλλαξαν, οικογένεια, φίλοι, σχέσεις όλοι τους με άλλαξαν. Έγινα κάτι άλλο, διαφορετικό από αυτό που προοριζόμουν να γίνω. Δεν ρίχνω ευθύνες σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό μου. Δεν έπρεπε να αλλάξω, όφειλα να σεβαστώ την δική ΜΟΥ προσωπική ταυτότητα, τα δικά μου θέλω και τις δικές μου επιθυμίες, η έστω να μην επέτρεπα να με ακουμπήσουν τόσο πολύ οι καταστάσεις.

Το κατάλαβα, έστω και αργά.. Πως απέκτησα βαθιά μέσα μου μια άλλη προσωπικότητα, τόσο αντιφατική με αυτό που είμαι στην πραγματικότητα. Δεν είμαι σίγουρη ακόμα αν υπήρξε όντως μέσα μου, ή απλά έκανε μερικές εμφανίσεις ίσα ίσα να με ταρακουνήσει, να μου χτυπήσει αυτό το μαγικό κουδουνάκι και να μου φωνάξει ένα μεγαλειώδες ΣΤΑΜΑΤΑ.
Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε φτάσει κάποια στιγμή να μην αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας, να σκεφτόμαστε “Μα καλά εγώ το έκανα αυτό εγώ φέρθηκα έτσι;” Και γεμίσαμε ερωτηματικά και γιατί και φόβο για το τι κρύβεται μέσα μας και εμείς δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι. Κρύβεται στον καθένα και κάτι διαφορετικό. Σε άλλους ένα τέρας, σε άλλους ένα δεύτερο πρόσωπο που δεν τολμούν ούτε καν να το σκεφτούν.

Φυσικά δεν υπονοώ ότι είμαστε διχασμένες προσωπικότητες. Απλά μιλάω για το κομμάτι της ψυχής μας που αγνοούσαμε ότι υπάρχει. Σε κάποιον μπορεί να μην ξυπνήσει ποτέ, σε άλλους μπορεί να ξυπνάει καθημερινά αλλά να ξέρουν να το κρύβουν. Σε εμένα πάντως ότι και αν ήταν, δεν μπορώ να το βαφτίσω ξύπνησε με αργοπορία. Ούτε στην εφηβεία, ούτε στις δυσκολίες. Ξύπνησε όταν δεν το περίμενα. Μάλλον έτσι λειτούργησε πάνω μου. Ένα άγνωστο, κρυφό κομμάτι μου βγήκε στην επιφάνεια και με έπιασε στον ύπνο όπως λέει η έκφραση.

Δεν ξέρω αν ήταν ξέσπασμα, η αν ήταν μια προειδοποίηση για καλό, το μόνο που γνωρίζω είναι ότι έκανε το πέρασμα του κάποιες φορές και ήταν καταστροφικό. Επίσης αυτό που ξέρω είναι ότι άφησε απομεινάρια. Σαν ένας τυφώνας που καταστρέφει με το πέρασμα του και μετά φεύγει και σε αφήνει να κοιτάς την καταστροφή.

Και μετά τι γίνεται; Ότι και αν προκάλεσε αυτό το σκοτεινό πλάσμα να βγει στην επιφάνεια, μετά τι κάνεις; Εγώ προσωπικά ξέρω ότι ήταν σαν μια γρίπη που έκανε τον κύκλο της με ταρακούνησε, με έριξε στα σκατά και έφυγε. Αλλά ποιος είναι δυνατόν να με πιστέψει; Πως να πειστεί κάποιος ότι έφυγε; Ότι μέσα μου ξέρω ότι λυτρώθηκα από ότι είχε κρυφτεί μέσα μου; Πως νιώθω πλέον την απελευθέρωση από την σκοτεινή σκιά που έκρυβα; Πως να πείσεις τον οποιοδήποτε πως δεν θα ξαναγίνεις το τέρας που είδε μπροστά του; Εγώ μέσα μου ξέρω πως το τέρας με άφησε αφού πρώτα μου έδωσε ένα πολύ γερό μάθημα. Αλλά το ξέρω εγώ και μόνο εγώ. Για τον άλλον πάντα θα υπάρχει η απειλή ότι ένα ωραίο πρωινό, όλο αυτό το σκοτάδι θα ξαναγεννηθεί και θα βγει σαν τυφώνας πάλι από μέσα μου.

Μακάρι να υπήρχαν μικροσκόπια ψυχής. Να μπορούσαμε να ρίξουμε μια ματιά στο μέσα του άλλου για να σιγουρευτούμε πως πλέον άδειασε από καθετί κακό υπήρξε στην ψυχή του. Να μπορούσαμε να κάνουμε έναν έλεγχο, όπως κοιτάς σωματικά μια αρρώστια που έφυγε, έτσι να κοιτούσες και μια ψυχή να σιγουρευόσουν πως είναι καθαρή πλέον, πως άδειασε από τη τρέλα, την παράνοια και το τέρας το σκότωσε και δεν υπάρχει ούτε ίχνος του πια. Μόνο σαν μια κακή ανάμνηση που θα σε στοιχειώνει, αλλά μόνο έτσι. Εκείνο πέθανε, το σκότωσες. Το αναγνώρισες και το έκοψες κομμάτια και το σκόρπισες τόσο μακριά, έβαλες και έναν τεράστιο αιώνιο σύρτη μέσα σου και ησύχασες από αυτό.

Αλλά δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα μηχανήματα που μπορούν να αποδείξουν σε κάποιον ότι χάθηκε το κακό. Και έτσι τι μένει; Τα λόγια; ΜΠΑ αυτά είναι άχρηστα μετά την καταστροφή. Πως να πειστεί κάποιος με φτωχά λόγια και ας εννοείς μέχρι και την τελευταία συλλαβή τους, και ας βγαίνουν από την πιο βαθιά πλευρά της καρδιάς σου. Είναι λόγια. Δεν πείθουν. Οι πράξεις πείθουν, δεν αλλάζουν την καταστροφή που άφησε το τέρας, αλλά δείχνουν με το πέρασμα του χρόνου, πως εσύ και το σκοτάδι σου είπατε οριστικό αντίο. Πως να πράξεις όμως όταν δεν σε πιστεύει κανένας; Και ναι… Δίκιο έχει και το ξέρεις. Αλλά, υπάρχει ένα μεγάλο αλλά… ΑΛΛΑ μου λείπει κάποιος που να με πιστέψει. Που θα ξαναπιστέψει σε εμένα. Που ενώ με έχει δει και έχει νιώσει τις συνέπειες της σκοτεινής μου πλευράς, να πιστέψει πως έφυγε. Ακατόρθωτο. Άδικο. Όπως στρώνεις κοιμάσαι λέει ο λαός και έχει δίκιο. Απλά αυτό μου λείπει. Όχι λόγια. Ένα βλέμμα που θα λέει “Σε πιστεύω”. Δεν θα υπάρξει τέτοιο βλέμμα, οι άνθρωποι είμαστε δύσπιστα όντα, ειδικά αν έχουμε αδικηθεί. Γαμώτο όμως πόσο ανάγκη το έχω. Πόσο λυτρωτικό θα ήταν. Δύο μόνο λέξεις. “ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΩ”. Και ναι σε πιστεύω χωρίς μικροσκόπια, χωρίς αποδείξεις ότι σκότωσες ότι κακό κατοικούσε μέσα σου. Απλά σε πιστεύω, απλά σε κατάλαβα, απλά σε ένιωσα και ξέρω ότι είσαι ελεύθερη πλέον.

Όλα αυτά όμως είναι τόσο σπάνια, ποιος να με πιστέψει και γιατί; Ποιος να με εμπιστευτεί ξανά; Ποιος θα διαγράψει την καταστροφή; Κανένας. Και είναι λογικό. Απλα αν είχα μια ευχή που θα ήξερα ότι θα γίνει πράξη θα ήταν αυτό, ούτε χρήματα, ούτε αιώνιες αγάπες ούτε τίποτα παρόμοιο. Απλά θα ευχόμουν κάποιος να ξαναπιστέψει σε εμένα, και ας έχει δει την χειρότερη πλευρά μου. Θα ήταν το μόνο που θα ζητούσα. Τόσο δύσκολο, αλλά αυτή είναι η ανάγκη μου. Να με ξαναπιστέψει, χωρίς λόγια πολλά χωρίς να μου το ανακοινώσει. Μου αρκεί να νιώσω ότι με κατάλαβε, ότι ξέρει, ότι πίστεψε και ότι είναι ακόμα εδώ. Κανείς ποτέ δεν θα με πιστέψει το ξέρω, απλά να μωρέ το ζητάω, έτσι σαν μια απλή ευχή που κάνουμε όταν πέφτει ένα αστέρι…