Μπατακλάν: Με τη ματιά του επιζώντα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Εκείνο το βράδυ το θυμάμαι καλά. Επιστρέφαμε από αγώνα ποδοσφαίρου στο Λουξεμβούργο και στη διαδρομή το κινητό μου άρχισε να χτυπά εισερχόμενα μηνύματα. Aσυναίσθητα, αναζήτησα ειδήσεις σχετικές με τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι. Ήταν 11 το βράδυ. Και το διαδίκτυο ήδη ήταν γεμάτο από εικόνες.

Η περίφημη βραδιά του Μπατακλάν έμεινε χαραγμένη βαθιά σε κάθε Γάλλο. Κυρίως στους Παριζιάνους. Σε αυτούς που ένιωθαν ελεύθεροι να κινούνται σε μία πόλη που αισθάνονταν ασφαλή. Όμως ένας μύθος καταρρίφθηκε. Η καρδιά της ελευθερίας έγινε ευάλωτη όσο και η τρυφερή καρδιά ενός μαρουλιού. Όταν απλοί άνθρωποι τυχαία και μοιραία βρέθηκαν τη λάθος στιγμή, στο λάθος μέρος.

90 νεκροί στο Μπατακλάν. Η επόμενη μέρα για τους επιζήσαντες όμως ήταν η πιο δύσκολη. Με συναισθηματική φόρτιση, πολλοί αναθεώρισαν την πίστη τους. Μέσα από τις μαρτυρίες των ανθρώπων αυτών, βιώσαμε λεπτό προς λεπτό τη στυγερή δολοφονία ανθρώπων, οι οποίοι έπεφταν «άψυχοι» σαν κολώνες μέσα σε ένα κτίριο γεμάτο μουσική και ζωντάνια. Επιζήσαντες έτρεχαν στα παράθυρα των επάνω ορόφων για να σωθούν, να κρεμαστούν κυριολεκτικά από μπαλκόνια, στο απόλυτο κενό, με τρεμώμενα ιδρωμένα δάκτυλά να δίνουν αγώνα με το χρόνο να κρατήσουν τα βαριά σώματα που πάσχιζαν παράλληλα να μείνουν ακίνητα. Κρυφές αναπνοές. Άχνα δεν έβγαινε για να ζήσουν. Με αυτιά ορθάνοιχτα να πιάσουν τον παραμικρό ήχο ακόμα και μιας μύγας. Άνθρωποι ξαπλωμένοι που παρίσταναν τα πτώματα, κρατώντας την αναπνοή, κλείνοντας μάτια, αντιστεκόμενοι στον πειρασμό να τρέξουν όσο πιο μακριά μπορούν. Που δέχονταν κλωτσιές από τους τρομοκράτες μήπως και ένα ίχνος ζωής τους προδώσει. Δεν αισθάνονταν πόνο. Κρυφοκοίταζαν μέσα απο χαμηλωμένα βλέφαρα τις κινήσεις των δολοφόνων, σαν τα ποντίκια που περιμένουν να φύγει ο κίνδυνος. Αντιμετώπισαν τη μοίρα τους με ένα και μόνο ένστικτο ενεργό. Σαν την καρδιά που χτυπάει δυνατά. Για να επιζήσουν. Για να ζήσουν.

H Gwen, φανατική του συγκροτήματος Eagles of Death θέλησε να τους δει ξανά. Κανόνισε με τον αδελφό της και τη φίλη του να πάνε μαζί εκείνο το βράδυ στη συναυλία. Πυροβολισμοί σαν πυροτεχνήματα τους τρόμαξαν. Είδαν με τα μάτια τους ένα απίστευτο ντόμινο από πτώματα να σωριάζεται. Η Gwen πυροβολήθηκε στο στομάχι δύο φορές. Ο αδελφός της προσποιήθηκε το πτώμα, η φίλη του άλλαξε κατεύθυνση μέσα στη σάλα για να κρυφτεί όπου μπορούσε. Τα δύο αδέλφια, ευκαιρίας δοθείσης, άρχισαν να προχωρούν προς τα παράθυρα. Οι τρομοκράτες κατευθύνονταν προς τα μπαλκόνια. Η Gwen σοβαρά πια τραυματισμένη, αδυνατούσε να κινηθεί. Πονούσε, ήταν γεμάτη αίματα, αλλά το αίσθημα της επιβίωσης και το χέρι του Yann τη βοήθησαν να φανεί δυνατή. Βγήκαν από το κτίριο και οι τρεις. Η Gwen με πολυ σοβαρά τραύματα ήταν 4 μήνες σε κώμα και σε κατάσταση ανάνηψης αμέτρητες φορές. Συνήλθε όμως. Θεώρησε πως το Μπατακλάν της άλλαξε τη ζωή. Της έδωσε νέα πνοή. Ποτέ πια δε θα τα έβλεπε όλα με ελαφρύ πνεύμα. Ήθελε να ζήσει. Επέστρεψε στο Μπατακλάν με τον αδελφό της και τη φίλη του πάλι ένα χρόνο μετά σε συναυλία.

Ο Gilles και η Marianne ήταν πολύ αγαπημένο ζευγάρι. Πήγαν στη συναυλία. Ο Gilles θέλοντας να προστατεύσει τη γυναίκα του από τους τρομοκράτες, δέχτηκε τις σφαίρες που κατευθύνονταν προς εκείνη και το σώμα του την κάλυψε προκειμένου να τη σώσει. Ακαριαίος ο θάνατός του. Δύο ημέρες μετά, ήταν η επέτειός τους. Και η Marianne έλαβε ένα μπουκέτο με 200 τριαντάφυλλα που ήδη είχε επιμεληθεί να της παραδοθούν ο ανθοπώλης άντρας της, ως πράξη αγάπης προς εκείνη. Ίσως και η πιο δυνατή ανάμνηση που θα έχει απο το Gilles, το δικό της σωματοφύλακα.

Εκτός όμως από τους επιζήσαντες υπήρξαν και αυτοί οι οποίοι περίμεναν το δικό τους άνθρωπο να γυρίσει εκείνο το βράδυ. Αλλά δεν επέστρεψε ποτέ. Που θυμούνται το μοιραίο τηλεφώνημα για βεβαίωση θανόντα. Ο Antoine εκείνο το βράδυ κράτησε το μωρό τους και η σύζυγός του πήγε στη συναυλία με τις φίλες της. Μια κοπέλα γεμάτη ζωή, χαρούμενη μετά τη γέννηση του παιδιού. Όπως την περιγράφει ο ίδιος πανέμορφη ακόμα και όταν η ζωή χάθηκε από μέσα της. Όπως την πρώτη ημέρα που την είδε και την ερωτεύτηκε. «Δε θα σας μισήσω» είναι ο τίτλος του βιβλίου που έγραψε μισό χρόνο μετά, για να τιμήσει τη γυναίκα του, αλλά και για να φωνάξει πως το μεγαλύτερο όπλο κατά της τρομοκρατίας είναι η αγάπη. «Δε θα σας κάνω δώρο το μίσος μου. Το αξίζετε, αλλά το να απαντάω στο μίσος με λύπη θα ήταν σαν να παραδιδόμουν στην ίδια άγνοια που σας έκανε αυτό που είστε. Θέλετε το φόβο μου, να κοιτάζω τους συμπολίτες μου με δύσπιστο μάτι, να θυσιάσω την ελευθερία μου για την ασφάλεια. Χάσατε. Ίδιος παίκτης παραμένω ακόμα». *

Μετά το τρομοκρατικό χτύπημα του Μπατακλάν, ασκήθηκε έντονη κριτική στην εξωτερική πολιτική του Hollande. Η πληροφορία ότι η Γαλλία συμμετείχε στη χρηματοδότηση και στη συντήρηση του στρατού των Isis κατέκλυσε τον Τύπο. Με τον πόλεμο στη Συρία σε πλήρη εξέλιξη, η διέλευση των συνόρων της δυτικής Ευρώπης, με ανταλλαγές όπλων σε βελγικό έδαφος, ενοικιάσεις κατοικιών σε ανύποπτες χώρες, με τρομοκράτες φαντάσματα έχοντας περάσει σύνορα ως πρόσφυγες, διπλές υπηκοότητες και πολλες ανακρίβειες στους ελέγχους, έφτιαξαν ένα κλίμα αβεβαιότητας.

Μην μπερδευόμαστε. Οι ισορροπίες είναι λεπτές. Τα πολιτικά παιχνίδια μέγιστα. Μεγάλα ερωτηματικά βαρύνουν ευρύτερα την Ευρώπη η οποία με τα ανοιχτά σύνορα, τις ανεξέλεγκτες επιστρατεύσεις και αποστολές εφήβων σε απομονωμένες συριακές περιοχές, από στρατιώτες «φαντάσματα», ζει από τις αρχές του 2015 μία νέα πραγματικότητα. Μετά απο το συμβάν του Μπατακλάν ακολούθησε το χτύπημα στη Νίκαια της Γαλλίας ανήμερα της εθνικής εορτής τον Ιούλιο, λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα νέο χτύπημα βάρυνε το Βερολίνο, καθώς και πρόσφατα έξω απο το γήπεδο ποδοσφαιρικού αγώνα της Borussia Dortmund για το Champions League (χτύπημα το οποίο αρκετά διπλωματικά διέψευσε ως τρομοκρατικό η γερμανική πλευρά) και φτανοντας πριν λίγο καιρό στο χτύπημα στην Στοκχόλμη αλλά και το Λονδίνο.

Οι πρόσφατες εκλογές στη Γαλλία είχαν στην ατζέντα tην πάταξη της τρομοκρατίας και την εξωτερική πολιτική. Η Γαλλία επέλεξε πρόσφατα καινούριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, πρώην μέλος του σοσιαλιστικού κινήματος, ενώ παράλληλα με την άνετη νίκη του, η ακροδεξιά πέτυχε φιλόδοξο στόχο 10 εκατομμυρίων ψήφων (με μεγάλα βέβαια ποσοστά αποχής) στις εκλογές, ώστε αποτιμάται η ευρύτερη απογοήτευση του κόσμου σε επιθυμία για δραστικά πλέον μέτρα. Μέτρα που η Λεπέν ανακοινώνει ανοιχτά. Που πιθανόν να οδηγήσουν τη Γαλλία ακόμα και σε έξοδο από την ευρωπαική ένωση. Όχι τώρα. Μπορεί και ποτέ. Αλλά οι αναλύσεις συντάσσονται με την ολοένα αυξανόμενη δυνατή ακροδεξιά. Μία τάση με μέλλον.

Ενάμιση χρόνο μετά, βρέθηκα στο Παρίσι την ημέρα που δολοφονήθηκε ο αστυνομικός στα Ηλύσια Πεδία. Εκείνη τη μέρα από τύχη καθαρή δεν ήμουν παρούσα. Άλλαξα διαδρομή και επέστρεψα να ξεκουραστώ. Το Παρίσι στις πρόσφατες επισκέψεις μου παραμένει θωρακισμένο. Έλεγχος σε όλα τα μεγάλα μαγαζιά. Αστυνόμευση και στρατός στους δρόμους και στα μνημεία. Δεν ξέρω αν αισθάνομαι ασφαλής. Όταν όμως βλέπω ένα λαό να αντιμετωπίζει τα γεγονότα και να επιστρέφει την επόμενη μέρα στην καθημερινότητά του, επιβιώνοντας, προσπαθώντας να σκοτώσει το θεριό, να ξεριζώσει όλο το φόβο που επιμένει να του προκαλεί ένας εχθρός άγνωστος, να πίνει το κρασί του στα μπιστρό, να πηγαίνει σε συναυλίες στο Μπατακλάν, να γεμίζει τα γήπεδα ποδοσφαίρου για το Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα, να κυκλοφορεί στο μετρό συνεχίζοντας να κάνει τη ζωή του, oφείλω να τον εμπιστευθώ. Όχι. Κανείς δε θα του πάρει τη ζωή του. Κανείς δε θα το βγάλει από τη δική του αγαπημένη ρουτίνα. Δε θα μισήσει, δε θα σκοτώσει. Και θα μείνει πιστός στην «Ελευθερία, Ισότητα, Αλληλεγγύη», που πιστεύει κι έχει βαθια ριζωμένη μέσα του, όταν την επόμενη μέρα από το χτύπημα στο Μπατακλάν παρακολούθησε ζωντανά ένα Κοινοβούλιο ολόκληρο να τραγουδάει τη Μασσαλιώτιδα. Τον ύμνο που πιστεύει πως τον οδηγεί στο διάβα ενός κόσμου με ελπίδα. Μια ελπίδα που ίσως και να ανάβει το καντηλάκι του ανθρώπου που έχασε ή που απλά άφησε πίσω του. Εκείνο το βράδυ της 13ης Νοεμβρίου 2015.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Antoine Leiris “Vous n’aurez pas ma haine” Εκδόσεις Fayard

Φωτογραφίες από το γαλλικό τύπο.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *