Μου χτύπησε την πόρτα στα 16 περίπου και εγώ η ηλίθια την άνοιξα, της είπα πέρασε και έβαλα και καφέ. Λίγο το άγχος τότε για τα μαθήματα (κλασικό φυτό), λίγο το γεγονός πως στο σχολείο τα παιδιά με βασάνιζαν, λίγο πως είχα παιδικά τραύματα, λίγο και εκείνη αχ εκείνη που από παιδί με έλεγε χοντρή (ενώ ποτέ δεν ήμουν),λίγο το ένα, λίγο το άλλο έφτασα σε σημείο να μείνω φαλακρή σχεδόν και σκελετός. Τι σε νοιάζει θα μου πεις; Σε νοιάζει. Γιατί η ρουφιάνα είναι ύπουλη, φθονερή και μαλακισμένη, σαν φίλη φίδι ένα πράμα. Μέχρι τα 19 μου είχα πρόβλημα. Και δεν το καταλάβαινα. Δεν ήταν θέμα εμφάνισης. Ήταν ξεκάθαρα θέμα στεναχώριας. Έγινα καλά ωστόσο. Βοήθησε και εκείνος, ο υπέρτατος, ο μοναδικός, η ζωή μου όλη.

Και έτσι πέρασαν τα χρόνια. Εγώ σταθερή στα κιλά νορμάλ έπαιζα 2 πάνω, 2 κάτω από τα 53 ( για 1.65 το λες καλά). Ζυγαριά δεν είχα σπίτι. Θερμίδες δεν μετρούσα. Έτρωγα πάντα υγιεινά, έκανα το ποδήλατο μου και στα γυμναστήρια μου Κυρία σωστή στην ώρα μου. Ώσπου ήρθε το γαμημένο, ανελέητο 2016 και εκεί με πήρε παρτούζα ο Δίας, η Ήρα και όλος ο Όλυμπος. Μερικές επεμβάσεις για κάποιους λόγους με καθήλωσαν σε έναν καναπέ για μήνες. Στην αρχή την είδα χαλαρά. Στον μήνα πάνω άρχισα να το χάνω. Δεν μπορούσα ούτε να σηκωθώ μόνη μου. Έξι μήνες πέρασαν με μένα να σαπίζω κυριολεκτικά στον καναπέ χωρίς να έχω καμία φυσική άσκηση. Κάποια στιγμή σηκώθηκα και εκεί τότε το κατάλαβα. Είχα πάρει κιλά. Για μένα πολλά. Ποτέ δεν είχα πάρει τόσα μαζεμένα. Του ζήτησα να μου φέρει μια ζυγαριά. Που να ήξερε ο δόλιος; Έτρεξε να την φέρει. Γδύθηκα και ανέβηκα πάνω. Ο αριθμός καταδίκη μου. Δέκα ολόκληρα κιλά. Από 53 στα 63.

Γύρισε το κεφάλι μου. Είπα όχι πρέπει να τα χάσω. Αργά και σταθερά. Και τα έχασα μέσα σε έξι μήνες. Φυσιολογικά δηλαδή. Όλα καλά μέχρι εδώ; Ναι, έτσι έλεγα . Είχα πέσει όμως στην παγίδα. Η ρουφιάνα ήρθε ξανά μεταμφιεσμένη σε φίλη. Έβλεπα στον καθρέφτη το ίδιο κορμί αλλά κάτι μέσα μου, μου έλεγε πως δεν είναι το ίδιο. Κλάματα πολλά. Καημός μεγάλος. Ένιωθα χοντρή. Υπερβολικά χοντρή.

Ξέρω με θεωρείς ηλίθια, ανόητη, βλαμμένη. Είμαι σε ένα βαθμό αλλά άκουσε με δεν μπορείς να το αντιληφθείς απόλυτα αν δεν το ζήσεις. Και σου εύχομαι ολόψυχα να μην το ζήσεις ποτέ.

Η ανωμαλία ήταν πως το μυαλό και η όραση δεν μπορούσαν να συγχρονιστούν με καμία δύναμη. Ενώ το μυαλό μου έλεγε πως ναι μωρή πυροβολημένη είσαι αδύνατη, τα μάτια μου έλεγαν πως όχι, είσαι το λιγότερο, ελέφαντας. Άρχισα να τρώω καθαρές τροφές, όχι επεξεργασμένες περισσότερο από πριν και τα κιλά μου άρχισαν να πέφτουν. Μου το έλεγαν όλοι στην αρχή χαλαρά, αργότερα με ανησυχία. Και εγώ ένιωθα πως με ζηλεύουν, πως με μισούν, πως θέλουν το κακό μου.

Εκείνος μου το έλεγε στην αρχή διακριτικά, μετά αρκετά έντονα και στο τέλος χτύπησε το χέρι στο τραπέζι και είπε τρομαγμένος Έχουν πεταχτεί τα οστά σου από παντού τι δεν καταλαβαίνεις;
Πρώτη φορά τον είδα να φοβάται και αυτό με ανησύχησε. Σκέφτηκα πως ίσως έχει δίκιο και υποσχέθηκα να το παλέψω. Δεν το είχα δεχτεί όμως μέσα μου. Εγώ πίστευα ακόμα πως δεν είχα θέμα.

Στα 49 κιλά μου κόπηκε η περίοδος. Στην αρχή σκέφτηκα πως είμαι έγκυος. Ο γιατρός μου ξεκάθαρα μου είπε “έχασες πολλά κιλά, περίοδος τέλος. Το σώμα έχει σύστημα αυτό προστασίας. Ξέρει πως δεν είναι έτοιμο να δεχτεί παιδί οπότε περίοδος τέλος μέχρι να επανέλθεις.” Εκεί ταρακουνήθηκα. Αρκετά. Άρχισα να καταλαβαίνω πως κάτι δεν πάει καλά με το κεφάλι μου. Με την εμμονή μου να ζυγίζομαι 10 φορές την μέρα. Όχι δεν είναι εύκολο να βγεις από τον φαύλο κύκλο. Ούτε είναι εύκολο να σε καταλάβουν οι άλλοι αφού και εσύ η ίδια δεν μπορείς να καταλάβεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Με τα πολλά έφτασα 46 κιλά. Ένας σκελετός κανονικός. Εκείνος ήθελε να βαρέσει το κεφάλι του και το δικό μου. Εγώ ένιωθα αδύναμη ψυχικά, σωματικά. Έπεφτα κάτω συνέχεια, δεν είχα διάθεση, ενέργεια, δύναμη. Και όχι η απάντηση δεν είναι “φάε να έρθεις στα ίσα σου”. Γιατί πολύ απλά δεν μπορείς να φας πλέον. Το στομάχι σου έχει κλείσει τόσο γαμημένα που δεν δέχεται τροφή. Με την συγκατάθεση μου πήγα σε γιατρό ειδικό σε θέματα διατροφής και διαταραχών. Μου εξήγησε πως θα γίνει η αποκατάσταση και την ακολούθησα κατά γράμμα. Κάθε τόσο μου ανέβαζε θερμίδες. Αργά και σταθερά.

Μέχρι το καλοκαίρι που μας πέρασε είχα φτάσει ξανά στα 52 μου κιλά. Το μετά; Είχα και έχω εξάρσεις. Με πιάνει μανία ώρες ώρες να χάσω κιλά πάλι. Δεν νιώθω άνετα με το σώμα μου ξανά. Αυτό θέλει καιρό να φύγει. Κάποιες φορές με πιάνει σταρχιδισμός για λίγο και τρώω σαν μικρό γουρούνι. Ναι ζυγίζομαι κάθε πρωί. Μία φορά όμως και αυτό για μένα είναι μια μικρή επιτυχία. Έφτασα 55 τώρα και είμαι σε φάση τρέλας ξανά. Να πέσω στα 52. Του υποσχέθηκα πως τα 52 είναι το όριο. Μόλις δω πως φτάνω κάτω από αυτό περνάμε στην αντεπίθεση.

Με τα πολλά αυτό είναι το σκηνικό με την μαντάμ. Λεπτομέρειες και άλλα τέτοια δεν είπα και δεν θα πω γιατί ντρέπομαι. Όχι που τα πέρασα ή που τα έκανα απλά επειδή μπήκα στην διαδικασία να με μειώσω εγώ η ίδια τόσο πολύ, να χάσω εγώ η ίδια τον αυτοσεβασμό μου. Πρόσεχε μην το προσπερνάς. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα σου χτυπήσει την πόρτα. Αν το κάνει πάντως ή να την διώξεις ή καλύτερα να την φας!

Φιλιά στην μάπα σε όλους… Θα τα λέμε!

 

Ρωξάνη