Music makes up my soul and heals my heart!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Χέλοου! Τι μου κάνετε; Πολύ καιρό τώρα, από τότε που ήμουν μια απλή και ταπεινή αναγνώστρια του bluez, είχα την απορία, ποιοι είναι αυτοί, των οποίων τις ιστορίες διαβάζω!
Ναι μεν, διάβαζα μια συνοπτική περιγραφή στο προφίλ τους αλλά είχα τόσες απορίες γι’ αυτούς. Τι σόι άνθρωποι είναι, τι αγαπούν και τι μισούν. Τι φοβούνται και τι όνειρα έχουν. Είμαι η Τζόαν λοιπόν και σας παραθέτω ένα κομμάτι απ’ τα πολλά μου!

…αγαπώ πολύ και παθιασμένα στην ζωή μου, ένα από όλα αυτά που αγαπώ πολύ είναι και η μουσική. Η τρέλα ξεκίνησε εκεί γύρω στα έξι όταν οι γονείς μου, μου έκαναν δώρο ένα ραδιόφωνο “aiwa”! Ερωτεύτηκα αρχικά την εμφάνιση του, το πόσο εκλεπτυσμένες ήταν οι λεπτομέρειες του. Μέχρι και τα κουμπάκια ήταν όμορφα, τόσο, που λυπόμουν να τα πατήσω!
Το ραδιοφωνάκι πήρε την θέση του στο προσκέφαλο του κρεβατιού μου και δεν κουνήθηκε για 20 ολόκληρα χρόνια.
Ακούσματα όλων των ειδών, χωρίς καμία εξαίρεση. Από της “Πάργας τον ανήφορο” και το “Η μάνα εν κρύων νερόν” μέχρι το “Smells like teen spirit” και το “Wild world”! Με το τελευταίο δε, από την εισαγωγή ακόμα το δάκρυ πέφτει κορόμηλο. Είναι συνδεδεμένο με τόσες πολλές αναμνήσεις των εφηβικών μου χρόνων που όλες μου έρχονται μία μία μπροστά στα μάτια μου, κάθε φορά!
Έτσι έχω βρει τον τρόπο να αναμοχλεύω πράγματα θαμμένα στο υποσυνείδητο μου. Πάντα ευχάριστα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη βραδινή μου έξοδο ως έφηβη στο πιο ιν κλαμπάκι της πόλης μου, όταν άκουσα για πρώτη φορά το άσμα της εποχής: “Στην ντισκοτέκ την παλιά, ‘φέραν νέα φώτα, ‘στρώσαν καινούργια χαλιά και άνοιξαν την πόρτα, όμως δεν ήρθες εσύ, το χαμόγελό σου, λείπει η ζωή μου η μισή και ότι είναι δικό σου…”! Περιττό να σας πω ότι έπαθα φρενίτιδα με το συγκεκριμένο! Το άκουγα παντού, όλη μέρα κάθε μέρα για περίπου ένα χρόνο!
Φυσικά το mood έδενε απόλυτα και με το αντίστοιχο μακιγιάζ αλά Ελπίδα. Μαύρο έντονο άι λάινερ και κόκκινο κραγιόν.
Στο σχολείο, κάθε γωνιά είχε την δική της μουσική. Με ένα walkman στα χέρια όλοι, άκουγες από τον “Τελευταίο χορό” που ήταν το καψούρικο της εποχής, το “Smack my bitch up” που από την έκσταση και το πάθος, οι μύες σου πονούσαν τόσο που έλεγες “Ώπα φίλε, τι έγινε τώρα; Με έδειρε κανείς και δεν πήρα χαμπάρι;” μέχρι το “Don’t speak” που οι στίχοι ήταν γραμμένοι σε κάθε βιβλίο και τετράδιο με χίλιες δύο καρδούλες τριγύρω.
Ωραία πράγματα ρε παιδιά! Αχ και να μπορούσα να γυρίσω για λίγο τον χρόνο πίσω…
Τότε, που ακούγαμε το “Τηλεφώνησε μου” και κοιτούσαμε όλο νόημα το αγόρι απέναντι ή το “Το δηλητήριο” με ένα ποτήρι σπράιτ με γρεναδίνη στο χέρι να κοιτάμε την είσοδο πότε θα μπει αυτός, ο άκαρδος ο τύπος που μας παράτησε!
Πολλά μουσικά ακούσματα όπως κατάλαβες φίλη και μοναδική μου αναγνώστρια. Μήπως θυμάσαι τι έγινε όταν ακούστηκε πρώτη φορά στα κλαμπς το “Gangsta’s Paradise”; Ω shit! Ένα μαγαζί να λικνίζεται σε ραπ ρυθμούς ξανά και ξανά, γιατί μια φορά δεν έφτανε και εκεί που είσαι κάπου στο Brooklyn, ξαφνικά σου πετάει έναν Santana με την Maria του και βρίσκεσαι στην Λατινική Αμερική, να προσπαθείς να χορέψεις αξιοπρεπώς ένα αισθησιακό λάτιν χορό!
Η αγάπη αυτή για την μουσική λοιπόν, με έκανε να βρεθώ στην δημοτική χορωδία της πόλης μου για αρκετά χρόνια. Με έναν εξαιρετικό δάσκαλο, γεμάτος όρεξη και μεράκι να μας φτάσει κάπου που τελικά δεν φτάσαμε γιατί βλέπεις τα κονδύλια δεν έφταναν για μας. Έτσι ένα όνειρο έσβησε και ένα άλλο ήρθε στην θέση του.
Η ζωή προχωρά! Έτσι λοιπόν το παλιό αντικαταστάθηκε με το καινούργιο και ήρθε η ώρα που θα με δεις να χτυπιέμαι με το ντε σπα σι το, να λέω με μια ανάσα τους στίχους του “Cheap thrills”, να ξεφαντώνω με το “Ξημερώματα”, να χαλαρώνω με το “El corazon” που είναι σταθερή αξία, να κλαίω με τα “Διόδια” της Βελεσιώτου. Αυτό δεν συμβαίνει συχνά βέβαια αλλά τυχαίνει που και που και ‘μεις οι fantaστικοί τύποι να θέλουμε να κλειστούμε σ’ ένα δωμάτιο για λίγη ώρα, ίσα για πέντε-έξι δάκρυα ρε αδελφέ! Καθαρίζει το μάτι και μετά βλέπεις πεντακάθαρα ακόμα κι αυτά που κάποιοι θέλουν να μας κρύψουν επιμελώς!
Βέβαια, πέρα από αναμνήσεις παιδικές και εφηβικές, υπάρχουν και αναμνήσεις πολύ όμορφες και ευτυχισμένες και στο τώρα. Όπως ο γάμος μου, που ήταν η πιο συγκινητική μέρα της ζωής μου. Απλά θα προτιμούσα εμένα, τον έρωτα μου και τον καρπό μας, κάπου σε μια παραλία να χορεύουμε αδιάκοπα. Αντ’ αυτού βρεθήκαμε με πολύ κόσμο, πάνω σε μια πίστα να χορεύουμε το “Nothing gonna change my love for you”! Άλλη αγαπημένη κομματάρα!
Όπως και να ‘χει η ζωή, για καθέναν από ‘μας, ένα έχω καταλάβει… ότι για να κυλήσει θέλει να την ζεις, όχι απλά να την παρακολουθείς και σίγουρα οι μελωδίες προσφέρουν συγκινήσεις τις οποίες θέλω να ζήσω, να γευτώ, γιατί όταν θα φύγω απ’ αυτή την ζωή θα ακούω μόνο καμπανάκια και αγγέλους να ψέλνουν!
Σας χαιρετώ αφήνοντας αυτό εδώ που είπα ότι λατρεύω, ε; Και μόνο από Cat Stevens. Turn up the volume and listen…
“But if you wanna leave
take good care
hope you have a lot of
nice things to wear…”

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook