My Immortal

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ξέρεις, νόμιζα πως σ είχα ξεπεράσει είχαν περάσει άλλωστε και 16 ολόκληρα χρόνια από τη τελευταία φορά που σ είδα και για να κυριολεκτώ από τη μέρα που χωρίσαμε.

Νόμιζα πως είχα ξεχάσει τη μυρωδιά σου, γιατί αυτή ερωτεύτηκα πρώτα πάνω σου, τη μυρωδιά σου, την έναρξη της σχολικής χρονιάς της Α λυκείου, την ημέρα του αγιασμού. Τη μυρωδιά αυτή που για χρόνια μετά από τη μέρα που χωρίσαμε μ έκανε ν αποφεύγω στα stands των αρωμάτων σε γνωστά πολυκαταστήματα μη τυχόν και τη μυρίσω και θυμηθώ.
Νόμιζα πως είχα ξεχάσει ότι ήσουν για μένα ότι πιο πολύτιμο είχα, πως είχα ξεχάσει ότι για σένα υπήρξα κυριολεκτικά τα πάντα, πως πάντα ήξερες που θα με βρεις και πάντα ήξερες τί θέλω χωρίς να το ζητήσω χωρίς να χρειαστεί να πω λέξη.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=5anLPw0Efmo

When you cried I’d wipe away all of your tears
When you’d scream I’d fight away all of your fears

Ζήσαμε για τέσσερα ολόκληρα χρόνια την απόλυτη αγάπη, εφηβική ναι, άνετα όμως συγκρίνεται μ εκείνες τις μεγάλες κινηματογραφικές αγάπες. Δεν ξαναβρήκα ποτέ την αγάπη αυτή. Παντρεύτηκα, έκανα οικογένεια τίποτα – κανένας δεν μπορεί να πάρει τα σκήπτρα σου, βασιλιά μου! Και εγώ η χαζή νόμιζα πως σ’είχα θάψει πως δεν μ επηρεάζεις πια. Πως τίποτα δεν θα με τσάκιζε από το παρελθόν μας γιατί τα είχα κλειδώσει βαθιά μέσα μου.

Μέχρι που σε είδα στις κούνιες τις γειτονιάς, εγώ ήμουν με τα παιδιά μου και συ με τη κόρη σου. Μέσα σε μερικά λεπτά πέρασαν από μπροστά μου η σχέση μας κι ένιωσα να σπάω σε κομμάτια, να πονάει η καρδιά μου και κόβονται τα γόνατα μου σε σημείο που τα παιδιά μου με κράτησαν για να μην πέσω.
“Τι κάνεις”, σε ρώτησα “πως είσαι? Πάνε τόσα χρόνια…” ενώ στην ουσία ήθελα να σου πω τι θες και βρίσκεσαι τώρα μπροστά μου; Γιατί μου το κάνεις αυτό; Εξαφανίσου και πάλι, γιατί με κάνεις πάλι να θυμάμαι; Σ αγαπάω ακόμα, δεν το βλέπεις;
“Καλά” μου λες “εδώ με τη μικρή ήρθα πάλι στη γειτονιά μας γιατί η δουλειά μου πλέον είναι εδώ κοντά.
Δεν άντεξα να πω κάτι άλλο δεν άντεξα να σε κοιτάξω δεύτερη φορά.
“Καλή τύχη” σου είπα κι έφυγα.

Κατάλαβα αυτό που χρόνια ένιωθα και δεν ήθελα να παραδεχθώ. Ποτέ δεν σε ξέχασα, ποτέ δεν έπαψα να σ αγαπάω, ήσουν το αόρατο τρίτο πρόσωπο.

And I held your hand through all of these years
But you still have all of me

Τη μέρα του γάμου μου ψιθύριζα στο σύμπαν “Σ αγαπάω που είσαι!”.

Όταν γέννησα τα παιδιά μου έλεγα “Θα μπορούσαν να ήταν δικά σου, αγάπη μου παντοτινή”

Και σε ότι κάνω, είσαι εκεί, χρόνια τώρα ολόκληρα… Και καταριέμαι τον εαυτό μου που τότε δε προσπάθησε όσο έπρεπε και κάποιες νύχτες δεν κλαίω όχι, ουρλιάζω σαν το λύκο από το πόνο της απουσίας σου. Γιατί δεν κατάφερα ποτέ μου να σε θάψω, να σε σβήσω να μην πονάω, και τα όσα ζήσαμε και τα όσα νιώσαμε θα είναι πάντα η κατάρα μου μαζί και η αθανασία μου.

These wounds won’t seem to heal
This pain is just too real
There’s just too much that time cannot erase

 

R.P

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook