Ο Νοέμβριος μου αρέσει για δυο λόγους. Ο πρώτος είναι τα γενέθλια της κόρης μου. Ο δεύτερος είναι το NaNoWriMo. Παρότι αγγλομαθής, η αφεντιά μου το διάβαζε εδώ και χρόνια “νανορίμο”, ενώ -τι έκπληξη- διαβάζεται “νανοράιμο”. Και θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως τι είναι αυτό.

Πολλοί από εσάς ίσως να το γνωρίζετε, ειδικά όσοι έχετε ένα ψώνιο με το γράψιμο. Παγκοσμίως είναι ιδιαιτέρως γνωστό – ας μου επιτραπεί η λέξη- event, και στην Ελλάδα έχει έναν σεβαστό αριθμό συμμετεχόντων. Και είναι μία σκέτη ΤΡΕΛΑ.

Το NaNoWriMo, λοιπόν, προέρχεται από τις αρχικές συλλαβές των αγγλικών λέξεων “National Novel Writing Month”. Αν θέλαμε να συνοψίσουμε σε μία πρόταση τι είναι, θα λέγαμε ότι πρόκειται για την προσπάθεια από όποιον συμμετέχει να γράψει μια ιστορία/μυθιστόρημα/νουβέλα- οι ορισμοί δεν έχουν σημασία- με τουλάχιστον 50.000 λέξεις. Η γραφή πρέπει να γίνει αυστηρά μέσα στο μήνα Νοέμβριο, χωρίς να μετράνε καθόλου λέξεις και αποσπάσματα που έχουν γραφτεί πριν από την πρώτη Νοεμβρίου, όμως είναι απολύτως αποδεκτή οποιαδήποτε προεργασία έχει γίνει (πλάνο, έρευνα, κατάστρωση σχεδίου).

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να πετύχει αυτό. Ο δημοφιλέστερος είναι να προσπαθήσεις να γράψεις 1667 λέξεις κάθε μέρα. Κάθε μέρα όμως. Για τριάντα μέρες. (Και ναι, το έχουν υπολογίσει, δεν είναι δύσκολο, μια διαίρεση όλη κι όλη.) Ο άλλος είναι να γράφεις κάθε μέρα ή όποτε μπορείς, όσο μπορείς, και να εύχεσαι να βγει καλή η πρόσθεση. Ο τρίτος είναι να το χωρίσεις σε πενήντα κεφάλαια, σκηνές, σημεία, οτιδήποτε σε βολεύει, και να γράψεις χίλιες λέξεις στο καθένα. Ό,τι θέλεις, κάνεις.

Υπάρχουν αυτοί που περνάνε όλον τον Οκτώβριο κάνοντας πλάνα, φτιάχνοντας πλοκή, χαρακτήρες, περιβάλλον, φανταστικούς κόσμους (ολόκληρους), χάρτες, ονόματα, ανατροπές. Υπάρχουν και οι άλλοι, που έρχεται η πρώτη Νοεμβρίου και δεν έχουν αποφασίσει καν αν θα πάρουν μέρος. Το αποφασίζουν την πρώτη του μηνός. Το βράδυ.
Καλά μέχρι εδώ; Καλά. Θα μου πείτε τώρα, πώς ακριβώς γίνεται αυτό το πράγμα. Πρόκειται ουσιαστικά για έναν “ανταγωνισμό” με τον εαυτό μας. Μετράει η ποσότητα και όχι η ποιότητα, με την έννοια ότι το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να γράψεις αυτές τις 50.000 λέξεις, και όχι να έχεις ένα κείμενο στιλιζαρισμένο, επιμελημένο, διορθωμένο, έτοιμο για έκδοση που λέει ο λόγος. Το μυστικό είναι να συνεχίσεις να γράφεις, να βάζεις λέξεις στο χαρτί ή στον υπολογιστή, να μην κοιτάς προηγούμενες σελίδες, να μη σε νοιάζει καν αν ο ήρωάς σου στη μία σελίδα λέγεται Γιώργος και τρία κεφάλαια μετά ξαφνικά γίνεται Χρήστος ας πούμε, γιατί έτσι, σου την έδωσε και θες να αλλάξεις το όνομα του ήρωα. Δε γυρνάς πίσω να διορθώσεις. Τελεία.

Όσο παράδοξο και χωρίς νόημα και αν φαίνεται αυτό σε πρώτη φάση, είναι κάτι που οι συμμετέχοντες το έχουν αποδεχτεί. Δεν γίνεται να πάρεις μέρος στο νανοράιμο και να έχεις αμφιβολίες για το αν αυτό που κάνεις έχει κάποιο νόημα. Σίγουρα είναι δύσκολο να σωπάσεις τον εσωτερικό σου διορθωτή και απλώς να συνεχίσεις να γράφεις. Γι’ αυτό υπάρχουν και οι επικριτές, οι οποίοι αρκετά εύλογα αναρωτιούνται τι σόι μυθιστόρημα είναι αυτό αν ο ήρωας αλλάζει όνομα κάθε όποτε να ‘ναι, αν έχει ορθογραφικά ή συντακτικά λάθη, αν στα πρώτα κεφάλαια ανήκει στην κατηγορία αστυνομικής λογοτεχνίας και στα αμέσως επόμενα έχει γίνει επιστημονικής φαντασίας.

Στην αρχή οφείλω να παραδεχτώ ότι κι εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω ποιο το νόημα. Γιατί δεν μπορείς να γράφεις και παράλληλα να διορθώνεις; Γιατί δεν κάνει να γυρνάς δέκα σελίδες πίσω για να συνδέσεις το μαντήλι που φορούσε η Κέλλυ, η ηρωίδα σου, με το αγαπημένο της χρώμα που θα αναφέρεις τώρα; Η απάντηση είναι απλή. Εάν το κάνεις, δεν πρόκειται ποτέ να σου φτάσει ο χρόνος να τελειώσεις τις 50.000 λέξεις σου.

Ομολογώ ότι ούτε και αυτή η απάντηση μου ήταν αρκετή, για κάποια χρόνια. Αυτό που μου ξεκαθάρισε στο μυαλό το γιατί επικεντρώνεις στον αριθμό και όχι στην ποιότητα ήταν το παρακάτω σχόλιο, το οποίο δε θυμάμαι καν πού το διάβασα. ¨Ο σκοπός σου την πρώτη Δεκεμβρίου δεν είναι να έχεις το προσχέδιο νούμερο ένα. Είναι να έχεις το προσχέδιο νούμερο μηδέν.” Και είχε απόλυτο δίκιο αυτός που το έγραψε. Το νούμερο ένα θα έρθει μετά, αφού διορθώσεις το μηδέν. Και το δύο μετά από το ένα, και ούτω καθεξής. Μέχρι να αποφασίσεις τι θέλεις να κάνεις με το πόνημά σου, αν είναι για τα μάτια των πολλών, των λίγων ή μόνο τα δικά σου, μπορείς να διορθώνεις όσο θέλεις. Αλλά για να διορθώσεις πρέπει να έχεις τη βάση. Ε, λοιπόν, αυτή η βάση είναι η ιστορία του Νοεμβρίου. Με άλλα λόγια, αν δεν γράψεις το Νοέμβριο, όσο χάλια και άθλιο και για πέταμα και αν νομίζεις ότι είναι (ή και πραγματικά είναι) αυτό που έγραψες, δεν πρόκειται να έχεις κάτι να επιμεληθείς, να διορθώσεις, να εξελίξεις. Αυτό είναι όλο.

Εκτός από αυτό καθαυτό το γράψιμο, βεβαίως, υπάρχει και η πλευρά των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Φέισμπουκ, πίντερεστ, ίνσταγκραμ και πάνω από όλα το επίσημο σάιτ όπου μπορείς να κάνεις εγγραφή, να έχεις ένα όνομα με το οποίο υπογράφεις την ιστορία σου, να καταχωρήσεις τον τίτλο, την περίληψη, αν θέλεις ένα μικρό απόσπασμα, να παρακολουθήσεις την πορεία σου τα προηγούμενα χρόνια, να επικοινωνήσεις με άλλους με παρόμοια πετριά με τη δική σου, να λάβεις μηνύματα και καθοδήγηση από συγγραφείς, να εμψυχώσεις και να σε εμψυχώσουν για να καταφέρεις το στόχο σου. Είναι ένας μικρός, ξεχωριστός κόσμος, με μόνο κοινό το ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να γράψουν- ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Δεν είναι υποχρεωτικό να το εκδώσεις. Δεν είναι καν υποχρεωτικό να το διαβάσει κάποιος άλλος εκτός από σένα. Αρκεί που το έγραψες, ακόμα και μόνο για σένα.

Και πώς γίνεται η “επικύρωση”; Αυτό είναι η τελευταία απόδειξη πως ό,τι κάνεις το κάνεις για σένα. Δεν χρειάζεται να “καταθέσεις” τίποτα και πουθενά, αρκεί μόνο ο λόγος σου. Εξάλλου ποιον θα κοροϊδέψεις αν πεις ψέματα; Λειτουργεί με έναν “κώδικα τιμής”, ας το πούμε έτσι. Δηλώνεις ότι έγραψες τόσες λέξεις και απλά καταχωρείσαι ως “νικητής”. Δεν είναι και τόσο σπουδαίο, έτσι; Ή μήπως είναι;

Υ.Γ.    https://nanowrimo.org/  (επίσημο σάιτ για όποιον ενδιαφέρεται για περισσότερες λεπτομέρειες)