Νομίζεις…

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Νομίζεις.

Χρόνια ολόκληρα… πάντα κάτι μοιάζει off. Δεν ξέρεις τι ακριβώς. Δε θες να ξέρεις. Καλύπτεσαι πίσω από βράδια που γίνονται ξημερώματα, από ποτήρια που γίνονται μπουκάλια, από αγκαλιές που γίνονται ένα κενό μοίρασμα του κορμιού σου, από ουσίες που γίνονται ένας τρόπος να ξεφύγεις – έστω για λίγο, έστω στα ψέματα. Οτιδήποτε Και σου αρκεί για πολλά χρόνια. Μα για να μη βαριέσαι πολύ (το έχεις εύκολο άλλωστε) αλλάζεις το έξω σου, το γύρω σου, το μακριά σου και το κοντά σου- όλα, αρκεί να μην αλλάξεις το μέσα σου.
Λες, είναι εύκολο αυτό, μόλις το αποφασίσω, έγινε. Νομίζεις.

Fast forward 15 χρόνια. Μαζεύουνε τα χρόνια, μαζεύουν τα κορμιά, μαζεύουν τα μυαλά. Κοιτάς τις “μαλακίες” σου, σχεδόν τις νοσταλγείς. Μα ξεχνάς καημένη μου, ξεχνάς τι ήταν αυτές για σένα. Τα λάθη δε σε δίδαξαν. Το μέσα σου, πάντα εκεί. Ανέγγιχτο – σαν από χρόνια εγκαταλελειμμένος σταθμός, που τον θαρρείς άδειο. Και αφήνεις να περνάνε οι ευκαιρίες δίπλα σου μέρα με τη μέρα, μην τύχει και το δεις και σε τρομάξει. Βυθίζεσαι στις μέρες σου και στα προβλήματα, αληθινά ή τεχνητά. Αρκεί να σε κρατάνε απασχολημένη, μακριά απ’ το μέσα σου.
Έχεις πια πείσει τον εαυτό σου. Είναι άδειο εκεί. Νομίζεις.

Πόσους αφήνεις να σε πλησιάσουν; Γιατί; Δεν έχεις άλλωστε τίποτα να δώσεις, το μέσα σου – είπαμε – είναι άδειο. Και αρχίζεις και κρυφοκοιτάς. Σε αναγκάζουν. Μέσα σου κάτι φωνάζει, κάτι λυσσάει να βγει. Στάσου. Άδειο δεν ήταν τόσα χρόνια; Έτσι τους λες και έτσι τους δείχνεις. Έτσι σου λες και σένα πάνω απ’ όλους. Πριν απ’ όλους. Σε θαρρούν για δυνατή, για αλύγιστη. Κυνική. Κάποιοι στο λένε σχεδόν με ανησυχία. Οι πιο πολλοί όμως με περηφάνια και χαρά, βλέπεις το ατσάλινό σου περίβλημα τους βολεύει : “Δεν έχεις φόβο εσύ, αντέχεις” . Νομίζουν. Και συ νομίζεις.

Τα βήματα σου όμως σε πάνε σε μέρη που χρόνια τώρα απέφευγες. Μα θα έβλεπες την αλήθεια που τόσο φοβόσουν. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι έχεις κάνει. Το γιατί. Έχει έρθει αυτή η ώρα που τόσο πολύ απέφευγες. Στο δρόμο δειλιάζεις. Πισωγυρίζεις. Φοβάσαι και κλείνεσαι, μη γίνει πιο μεγάλο το κενό, μην πάρουν και τα λίγα που ‘χουν μείνει, έτσι δεν πονάει. Νομίζεις.

Μένεις γυμνή μπροστά του. Κρυμμένη πίσω από τεράστια μαύρα γυαλιά σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Πίσω από ρούχα σκοτεινά. Μα γυμνή. Τέρμα τα ψέματα. Στέκεται τώρα απέναντί σου, ο πιο διαυγής καθρέφτης. Γιατί είσαι εκεί; Τι έχει συμβεί; Θυμάσαι. Μιλάς. Κλαις. Νιώθεις. Από που ξεπήδησαν αυτά τα συναισθήματα; Δεν ήταν κενό εκεί μέσα; Ο καθρέφτης σου σου λέει όχι. Κατηγορηματικά. Τι είναι αυτό το κενό; Γιατί σου καίει τα σωθικά; Κοιτάς μέσα σου. Αφουγκράζεσαι. Δεν είναι κατάθλιψη. Δε μπορεί να είναι. Νομίζεις.

Και ξαφνικά όλα βγάζουν νόημα. Γεμάτο ήταν το μέσα σου και χτυπούσε τους τοίχους. Κλεισμένο στα κουτάκια που από χρόνια είχες τακτοποιήσει εκεί πέρα. Τόσο καταχωνιασμένα, σχεδόν ξεχασμένα. Αν δε φώναζαν, εκεί θα μέναν μέχρι το τέλος σου. Άντε τώρα να βάλεις εκεί μέσα τάξη. Σε βοηθάει και ο καθρέφτης σου. Σε αναγκάζει. Του δίνεις μια και τον κάνεις θρύψαλα. Έτσι του πρέπει. Να διαλύσεις αυτό που βλέπεις και να το ξαναχτίσεις απ’ την αρχή. Μα πια δε φοβάσαι. Ο καθρέφτης είναι μέσα σου και σε καθοδηγεί. Σε βοηθάει να βάλεις τα κομμάτια του στο σωστό μέρος μήπως και δεις τον εαυτό σου να γελάει αληθινά. Αργεί τόσο πολύ αυτό το πάζλ. Εσύ που τόσο χρόνια υπέμενες, ξάφνου δεν μπορείς ούτε λεπτό να περιμένεις. Νομίζεις.

Ρίχνεις κλεφτές ματιές. Κρατάς τα καλά κομμάτια. Και κάποια, λίγα, άσχημα – μόνο για να σου θυμίζουν τι δεν πρέπει να γίνεις ποτέ ξανά. Τα άλλα; Τα πετάς. Πριν καν τον σπάσεις ήξερες ποια απ’ αυτά δεν θα τα άγγιζες καν. Και αυτός συμφώνησε. Αυτό φοβόσουν τόσα χρόνια; Μην χρειαστεί να τα πιάσεις στα χέρια σου πριν τα πετάξεις και γεμίσεις αίματα. Ναι. Αρκετά αιμορράγησες τόσα χρόνια. Τώρα στα σκουπίδια. Και αυτός σε άφησε, σχεδόν σε παρότρυνε. Άδικα φοβόσουν τόσα χρόνια. Άδικα σε κατηγορούσες και σε τιμωρούσες. Νόμιζες ότι αυτή η μικρή φταίει για όλα που δε μπορούσε να γελάσει με τίποτα. Νόμιζες.

Σιγά σιγά, δεν αργεί, θα δεις στον καινούριο σου καθρέφτη το χαμόγελο εκείνου του κοριτσιού. Ήδη όταν μισοκλείνεις τα μάτια σου, θαρρείς και μπορείς να το διακρίνεις…όχι, δε νομίζεις πια. Ανυπομονείς, μα για πρώτη φορά νιώθεις σίγουρη. Νιώθεις. Τι ωραία αλλαγή…

Βy
That Girl

(image credits :  Saithis)

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

1 σκέψη για το “Νομίζεις…”

  1. Ακριβώς όσα νιώθω, όσα σκέφτομαι και όσα αισθάνομαι αυτή την περίοδο της ζωής μου.. Αυτή η μικρούλα με το στραβό χαμόγελο αρχίζει να διακρίνεται. Λες και άνοιξες την ψυχή μου και εξέφρασες όλα όσα αισθάνομαι! Υπέροχο και βαθύ κείμενο! Σε ευχαριστώ!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *