Ο χρόνος και ο χώρος είναι δύο έννοιες αλληλοεξαρτώμενες αλλά και δύο έννοιες ασυνάρτητες. Η μία συμπληρώνει την άλλη, ενώ ταυτόχρονα η μια δεν εξαρτάται από την άλλη.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον χρόνο.
Κάποιοι άνθρωποι θέλουν τον χρόνο τους να προσαρμοστούν σε νέες καταστάσεις, πχ έναν γάμο, ή μια απώλεια. Άλλοι προσαρμόζονται πιο εύκολα, είναι φύση χαμαιλέοντες. Δεν χρειάζονται χρόνο.
Μερικοί χρειάζονται χώρο να αναπνεύσουν μέσα σε καταστάσεις χωρίς να απομακρύνονται για κάποιον χρόνο. Άλλοι πάλι θέλουν και χώρο αλλά και χρόνο.

Κάποιες καταστάσεις σε πνίγουν θηλιά στον λαιμό και χρειάζεσαι χώρο να τις συνηθίσεις αλλά δεν έχεις την πολυτέλεια του χρόνου, ή το αντίστροφο, έχεις τον χρόνο αλλά δεν έχεις τον χώρο.

Ο χρόνος είναι νοητή έννοια όπως και ο χώρος.

Σε εμένα μπορεί να αρκεί μία ώρα, σε εσένα ένας αιώνας. Εγώ μπορεί να αρκούμαι στο να πάω στο διπλανό δωμάτιο ενώ εσύ να θέλεις να πας στην διπλανή ήπειρο μέχρι να ξεδιαλύνεις το μέσα σου. Καθένας έχει τον χαρακτήρα του και αυτός τον καθορίζει στις αντιδράσεις του. Δεν χρειάζονται πάντα εξηγήσεις, δεν χρειάζονται πάντα δικαιολογίες. Άλλωστε είναι πολύ προτιμότερο να είσαι ειλικρινής με τον άλλον, παρά να πεις μια φτηνή δικαιολογία τύπου “δε φταις εσύ, εγώ φταίω”. Γιατί μπορεί να φταίει και να θέλεις απλά να σκεφτείς. Να σκεφτείς πως θα πορευτείς. Και αυτό χρειάζεται χώρο αλλά και χρόνο.

Μπορείς να διαχειριστείς αυτή την κατάσταση στην οποία μπήκες χωρίς να χρειαστεί να διαλύσεις το σύμπαν γύρω σου;
Ρητορικό ερώτημα. Γιατί εσύ μπορείς, εγώ δε μπορώ, ο τάδε δε ξέρει και ο δείνα δεν θέλει. Δεν είναι καθόλου ευχάριστο να εκβιάζεις καταστάσεις και συναισθήματα σε κανέναν. Ακόμα και κάποιος που φταίει μπορεί να θέλει τον χρόνο του να αποδεχτεί το λάθος του και να μετανιώσει για αυτό. Όσο όμως το εκβιάζουν τρίτοι, τόσο αυτό γίνεται μακρινός στόχος. Έτσι ο χώρος και ο χρόνος για εκείνον μοιάζουν στόχος που δεν μπορεί να επιτευχθεί.
Σε μπέρδεψε το κείμενο αυτό;

Πάρε τον χρόνο σου και τον χώρο σου να το διαβάσεις και αν θεωρείς ότι δεν το καταλαβαίνεις τότε πάρε και άλλο λίγο.

Άλλωστε το καλό με τον χώρο και τον χρόνο είναι ότι σου προσφέρονται άπλετα από τη ζωή και δωρεάν. Οι άνθρωποι είναι πιστωτές που απαιτούν, όχι η ζωή, η ζωή είναι χρεωστική απέναντι σου όσο αναπνέεις. Σου χρωστάει όσο την ζεις, όταν την παρατήσεις τότε σε πιστώνει μέχρι να ξεχρεώσεις.

Καλή συνέχεια!

Κου-Που