Ο έρωτας μέσα από τα μάτια μου

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Έρωτας. Μια τόσο δα λεξούλα κι όμως τόσο περίπλοκη. Αιώνες και χρόνους προσπαθεί να εξηγηθεί.

Τόνοι χαρτιών και βιβλίων μιλάνε για εκείνον.
Χιλιάδες γνωστές και άγνωστες ιστορίες για εκείνον.
Άσματα, έργα τέχνης, γλυπτά, πίνακες για εκείνον.
Λόγια μεγάλων προσωπικοτήτων, σοφών, δασκάλων για εκείνον.
Επιστημονικές εξηγήσεις για εκείνον.

Έρωτας. Τόσοι και τόσοι προσπάθησαν να τον προσδιορίσουν, και ακόμη είναι μυστήριο. Ο λόγος; Απλός.
Ο έρωτας δεν εξηγείται, δεν αναλύεται, διότι για το κάθε πλάσμα έχει διαφορετική μορφή. Στα δικά μου μάτια, η προσέγγιση ίσως είναι λίγο αλλιώτικη. Γιατί για εμένα ο έρωτας είναι σκόρπιες λέξεις με αντιφατικό νόημα. Ίσως δείχνουν ασύνδετες μεταξύ τους αρχικά, όμως είναι τόσο τρομακτικά συνδεδεμένες. Ένα αόρατο νήμα τις ενώνει τις δικές μου λέξεις, τις πλέκει και τις κεντάει όλες μαζί. Κρίκοι που κουμπώνουν στο τέλος.

Για μένα ο έρωτας είναι η πιο διφορούμενη έννοια στον κόσμο… Δεν έχει χρώματα παρά μόνο άσπρο η μαύρο, γκρι δεν συνάντησα ποτέ.

ΧΕΡΙΑ: Παλάμες που γίνονται ένα, κρατιούνται ενωμένες. Τόσο σφιχτά που γίνονται μια μάζα, σαν μια γροθιά. Κανένας άνεμος ούτε ο πιο δυνατός τυφώνας, δεν τις χωρίζει. Λες και με κάποιον μαγικό τρόπο έχουν προσκολληθεί, σιαμαίες πλέον. Δυο χέρια που μπορεί να ιδρώσουν, να πονέσουν, να τραυματιστούν και να γεράσουν αλλά θα μείνουν έτσι. Ο χρόνος δεν θα τα αποκόψει, θα είναι μαζί.
ΧΕΡΙΑ: Που πονάνε, που με ένα άγγιγμα τους, ματώνουν την ψυχή σου. Ξεριζώνουν την καρδιά και την ξαναβάζουν στη θέση της μισοπεθαμένη, αλλά της ξαναζωντανεύουν και την ξεριζώνουν και πάλι. Δάχτυλα που αφήνουν πληγές πάνω στο σώμα, ορατές και αόρατες, χέρια που επί σκοπού η κατά λάθος διεισδύουν μέσα στο μυαλό σου. Στο απορυθμίζουν, στο αλλάζουν, στο τρελαίνουν. Χέρια που καίνε αφήνοντας γλυκόπικρα εγκαύματα αλλά εσύ προτιμάς να καείς παρά να τα στερηθείς.

ΧΟΡΟΣ: Ο πιο χαρούμενος, κεφάτος, ρομαντικός, ξέφρενος χορός. Θες να χορέψεις παντού με τον έρωτα σου, ίσως το κάνεις κιόλας. Το μέρος δεν έχει σημασία αρκεί να είστε μαζί. Τα βήματα είναι συγχρονισμένα χωρίς να το έχετε προσχεδιάσει. Ο ρυθμός είναι μοναδικός, είναι δικός σας που όμοιος του δεν υπάρχει. Χορεύετε παντού. Στους δρόμους, στο σπίτι, μέσα σας. Αυτό είναι το πιο ωραίο κομμάτι της χορογραφίας. Τα σωθικά σας να δίνουν το τέμπο, ναι χορεύουν και εκείνα, η καρδιά δημιουργεί τις νότες, τα πνευμόνια σας γεμίζουν με αέρα φεγγαρόσκονης και την σκορπίζουν έξω, σε κάθε σας φιλί ο ένας παίρνει από τον άλλον κάποια από την δόση της, γίνεστε ένα με το φεγγάρι, χορεύετε στο φεγγάρι αγκαλιά, δεν σας νοιάζει, αφού το φεγγάρι είναι η πίστα σας.
ΧΟΡΟΣ: Μεθυσμένα βήματα, ακανόνιστες κινήσεις χωρίς συγχρονισμό. Άλλοτε χορεύεις με την μοναξιά, άλλοτε μαζί του. Πιο πολύ μοιάζετε σαν δυο σώματα που έχουν μετατραπεί σε φτερά που περιπλανιούνται στον άνεμο δεμένα με μια μακριά αλυσίδα. Απομακρύνεστε βίαια, ενώνεστε βίαια ξανά, η αλυσίδα τραυματίζει. Πονάνε τα πόδια σας, χάνετε τα βήματα, η καρδιά έχει βαρέσει σίγαση, τα πνευμόνια σας βγάζουν βαριές ανάσες, κουρασμένες ικετεύοντας σας να σταματήσετε, και όσο συνεχίζεται ο χορός τόσο τα σώματα σας ασθενικά και αδύναμα πλέον παρακαλούν να σπάσει το σίδερο που σας ενώνει, και όποιος είναι ο πιο θαρραλέος η ο πιο δειλός δίνει μια και καταστρέφει την αλυσίδα είτε σπάζοντας τα δικά του κόκαλα είτε του παρτενέρ του. Και ο χορός τελειώνει απότομα.

ΜΥΑΛΟ: Γεμάτο και φωτεινό σαν το Αυγουστιάτικο ολόγιομο φεγγάρι. Ακτινοβολεί από απόσταση, το νιώθετε και οι δύο. Σκέψεις που είτε τις φιλάς για σένα σαν τον πιο πολύτιμο θησαυρό είτε τις βροντοφωνάζεις στον έρωτα σου, και εκείνος ουρλιάζει μέσα στην νύχτα, σπάει κάθε σιωπή, ξυπνάει όλη την πόλη για να στις ανταποδώσει. Μυαλό που έχει μπει σε πρόγραμμα, διαγράφει και ξεπερνάει τα άσχημα αλλά κρατάει ακόμη και το πιο μικρό κομματάκι ομορφιάς και το μεγαλώνει. Ζωή του δίνει, το τρέφει το ποτίζει και εκείνο ανθίζει, βγάζει ρίζες. Μοσχοβολάει. Και οι ρίζες ενώνουν εσάς γιατί τα γεμάτα άνθη μυαλουδάκια σας μετατρέπονται σε δέντρα ενωμένα και αλώβητα.
ΜΥΑΛΟ: Θολές σκέψεις, ανίκανες να βγουν, και αν βγουν δεν ακούγονται αλλά ακόμα και αν καταφέρουν να ακουστούν δεν έχουν την δύναμη να επηρεάσουν τον άλλον. Σαν το σπασμένο τηλέφωνο που παίζαμε παιδιά, χάνεται το νόημα και δεν υπάρχει καν αληθινό τηλέφωνο. Η επικοινωνία φαντάζει ακατόρθωτη, το μυαλό πονάει, σαν να το τρυπάς με χιλιάδες βελόνες ανά λεπτό. Προσπαθείς λίγο ακόμα πριν σπάσει το κεφάλι σου να βρεις μια σύνδεση, αλλά είτε τα καλώδια είναι κομμένα, είτε δεν υπήρχαν ποτέ και απλά τα φαντάστηκες. Κλείνεις κουρασμένη το ακουστικό στην καλύτερη περίπτωση η το κρατάς στο αυτί σου χωρίς ήχο, μια νεκρή γραμμή τηλεφώνου που ξέρεις ότι δεν υπάρχει κανείς στην άλλη άκρη αλλά συνεχίζεις να το κρατάς, και ας πονάει το χέρι σου και ας καίει η σιωπή τα αυτιά σου.

Έρωτας. Θα μπορούσα να γράφω σελίδες για εκείνον μέχρι να τελειώσω όλο το μελάνι του κόσμου. Αλλά και πάλι θα ήταν μάταιο. Για κάποιους είναι ένας όμορφος μικρός θεός, για άλλους είναι το χειρότερο αγρίμι της κόλασης. Άλλοι τον παρομοιάζουν σαν ζωγραφιά με τα πιο όμορφα χρώματα, ενώ άλλοι σαν μια αποκρουστική μουτζούρα σε μισοσκισμένο χαρτί. Για άλλους είναι ήλιος για άλλους ένα παραπονεμένο φεγγάρι που το έχουν καλύψει σύννεφα. Στο μόνο που μπορώ να συμφωνήσω όμως είναι ένα. Ο έρωτας μας έχει εκμυστηρευτεί κάτι, ένα μόνο κομμάτι του που όμως είναι ίσως μια από τις σημαντικότερες πτυχές του. Είναι ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟΣ. Όσο και αν σε έχει πονέσει, όσες πέτρες και αν σου έριξε σε μια άδικη καταδίκη προς λιθοβολισμό, όσο σκοτάδι και αν αισθάνεσαι να καλύπτει κάθε ίντσα της ψυχής σου, μπορεί μέσα σε ένα λεπτό να τα αναιρέσει όλα.

Και όχι μην βιαστείς να πεις ότι αυτά γίνονται μόνο στα παραμύθια, μην γελιέσαι συμβαίνουν και στην πραγματικότητα. Ένα ξαφνικό χαμόγελο, μια τυχαία συνάντηση, ένα απλό βλέμμα στον ουρανό, μια φευγαλέα σκέψη και τόσα πολλά ακόμα, είναι ικανά σε 60 δευτερόλεπτα να αλλάξουν τα χέρια σου, το μυαλό σου και να σε κάνουν να χορέψεις στην φεγγαρόσκονη.

Αυτός είναι ο έρωτας για μένα.
Ασπρόμαυρος και απρόβλεπτος. Σε αλλάζει, σε καταστρέφει, σε κάνει να γελάς, σε πετάει από την γη στον ουρανό και το αντίστροφο. Αλλά για σκέψου… Θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς αυτόν; Εγώ πάντως όχι..

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook