Ο Καλλιτέχνης

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest


– Καλημέρα κύριε Κόλινς, σε ένα λεπτό θα σας δεχτεί η δρα Μόρισον, παρακαλώ καθίστε
, είπε η χαριτωμένη γραμματέας και του έδειξε τον μαύρο δερμάτινο καναπέ στα αριστερά της. Ο Τζόν την κοίταξε αδιάφορα και ακολούθησε τις οδηγίες της. Έκατσε βαρύς στον άβολο καναπέ και σκάναρε με το βλέμμα του, τον μοντέρνο χώρο. Η αστυνομία τον υποχρέωσε να έρθει να μιλήσει με την ψυχολόγο για τον αδερφό του. Κάτι που του ήταν το λιγότερο δυσάρεστο. Ο δίδυμος αδερφός του, πριν λίγο καιρό αποδείχτηκε ότι ήταν ένας αμείλικτος δολοφόνος. Έπεσαν όλοι από τα σύννεφα όταν έμαθαν την πραγματική του ταυτότητα. Ο καλοκάγαθος γίγαντας όπως τον έλεγαν, ο ήρεμος και πράος άνθρωπος, τελικά έκρυβε μέσα του ένα τέρας! Είχε απαγάγει και σφαγιάσει πάνω από 10 νεαρές γυναίκες. Όλες επιλεγμένες προσεκτικά και με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Όλες έμοιαζαν στην μητέρα του.

Η μητέρα τους έμεινε έγκυος σε πολύ μικρή ηλικία. Δούλευε σαν πόρνη και ότι χρήματα κέρδιζε, αγόραζε ναρκωτικά. Τα χρειαζόταν για να συνεχίσει να δουλεύει, ακόμα και κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνη της. Φυσικά δεν ήξερε ποιος ήταν ο πατέρας και δεν την ένοιαζε κιόλας. Γέννησε τα δυο μικροσκοπικά ολόιδια αγόρια, μόνη της, στο πάτωμα ενός βρώμικου μπάνιου. Μια συνάδελφος της κάλεσε βοήθεια και μεταφέρθηκε άμεσα σε νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες. Τα δύο αγόρια μεγάλωσαν στις αγκαλιές αυτών των γυναικών. Ήταν όλες σαν μάνες τους και καλύτερα ακόμα. Κάθε μια συμπλήρωνε αυτό που έλειπε από την άλλη. Μόνο η γυναίκα που τους γέννησε δεν έβλεπε πόσο υπέροχα ήταν τα δύο αγόρια της. Τι κρίμα να μεγαλώσουν δύο αστέρια στο σκοτάδι.

Όταν έφτασαν στην ηλικία των 5 ετών η μητέρα τους νοίκιασε ένα φτηνό και μικρό διαμέρισμα. Υποτίθεται θα σταματούσε την δουλειά που έκανε. Όμως, όχι μόνο δεν σταμάτησε αλλά προσπάθησε μετά από λίγα χρόνια να προωθήσει στην πορνεία το ένα από τα αγόρια, τον Μόργκαν. Ήταν 8 ετών, όταν ο επίδοξος πελάτης έφτασε στο βρόμικο διαμέρισμα. Η μάνα του, είχε διώξει το άλλο παιδί άρον άρον από το σπίτι. Κανείς δεν ξέρει τι έγινε σε αυτό το δωμάτιο αλλά από εκείνη την ημέρα άλλαξαν όλα. Ο Μόργκαν έγινε βίαιος και απότομος. Ο Τζόν δεν ήξερε τι συμβαίνει, γιατί ο αδερφός του είχε μέσα του τόσο μίσος, ακόμα και για τον ίδιο.

Ο Μόργκαν από εκείνη την ημέρα, μόλις ξημέρωνε έφευγε από το σπίτι και γυρνούσε αργά το βράδυ πάλι. Κανείς δεν ήξερε που ακριβώς περνούσε την μέρα του. Η μάνα τους αδιαφορούσε εντελώς. Ο Τζόν, όσο έλειπε ο αδερφός του, φρόντιζε για το φαγητό τους. Άλλες φορές ζητιάνευε, άλλες έκλεβε κι άλλες τον λυπόντουσαν και του έδιναν ένα καρβέλι ψωμί. Άρχισε να δουλεύει σε πολύ μικρή ηλικία. Στην ουσία αυτό το μικρόσωμο παιδί τους τάιζε. Ότι χρήματα κέρδιζε από την πορνεία η μητέρα τους τα έδινε στα ναρκωτικά. Κάποιες φορές, μέρες ολόκληρες ήταν αναίσθητη.

Λίγο πριν κλείσουν τα 18 τους, η μητέρα τους αρρώστησε βαριά. Έμεινε στο κρεβάτι σε ακινησία για λίγους μήνες. Το βάρος έπεσε όλο στο Τζόν. Αυτός μόνο φρόντιζε για όλα μέχρι τώρα και αυτός θα φρόντιζε και την μητέρα τους ως το τέλος της. Ο Μόργκαν αδιαφορούσε για τα πάντα. Το μίσος σου ήταν ποια εμφανές. Τον εκνεύριζε που ο Τζόν φρόντιζε τα πάντα και πρόσεχε εκείνη. Αλλά δεν πρόσεξε ποτέ τον ίδιο του τον αδερφό, δεν το βοήθησε όταν έπρεπε, όταν τον χρειαζόταν όσο τίποτα άλλο. Αξίζουν ο ένας το άλλον, έλεγε συνέχεια.

Λίγο έξω από την πόλη υπήρχε ένα νεκροταφείο αυτοκινήτων. Εκεί κοντά, μέσα στο δάσος, σε ένα ξέφωτο, ο Μόργκαν είχε φτιάξει ένα μικρό αυτοσχέδιο καλυβάκι. Σε αυτό το σημείο είχε απόλυτη ησυχία. Κάτι που αποζητούσε από μικρό παιδί. Σε αυτό το καλυβάκι άρχισε να πειραματίζεται τεμαχίζοντας αρχικά μικρόσωμα ζώα. Όλη η διαδικασία ήταν κάτι ηδονικό και ταυτόχρονα ιερό για εκείνον. Αργότερα δοκίμασε με μεγαλύτερα ζώα και κατέληξε πριν καν κλείσει τα 18 του να δοκιμάσει την τέχνη του σε άνθρωπο. Έτσι το έβλεπε εκείνος, ήταν καλλιτέχνης και αυτή ήταν η τέχνη του.

Ο Τζόν κοιτάζει το ρολόι απέναντι του σαν υπνωτισμένος.
– Κύριε Κόλινς; , του απευθύνθηκε η γραμματέας. Μπορείτε να περάσετε.
Ο Τζόν χωρίς να μιλήσει, σηκώθηκε και μπήκε με βαριά βήματα στο φωτεινό γραφείο της δρ. Μόρισον.Εκείνη τον περίμενε όρθια δίπλα σε μια πολυθρόνα. Έστρωσε το μπλε αυστηρό της σακάκι και έδωσε το χέρι της στον Τζόν.

Καλώς ήρθατε κύριε Κόλινς. Σας ζητώ συγνώμη για την ταλαιπωρία. Δυστυχώς δεν έχω πολύ χρόνο να συζητήσουμε λεπτομέρειες, γι’ αυτό θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Άλλωστε πρόκειται για τον αδερφό σας και όχι για σας. είπε η κοκκινομάλλα γυναίκα και έσπρωξε με τον δείκτη, τα γυαλιά που γλίστρησαν στην γαλλική της μύτη.
Παρακαλώ καθίστε ,είπε δείχνοντας την απέναντι πολυθρόνα. Πήρε έναν κόκκινο φάκελο στα χέρια της κι άρχισε να ψάχνει τα χαρτιά.

Ο Τζόν ένιωθε άβολα αλλά δεν το έδειχνε καθόλου. Έμοιαζε άνετος και ήρεμος.
Λοιπόν Τζόν, δεν θα σας ρωτήσω αν είχατε καταλάβει κάτι για την ψυχολογική κατάσταση του αδερφού σας, έχετε απαντήσει ήδη στην αστυνομία γι’ αυτό και για πολλά ακόμα. Εγώ το μόνο που θέλω να μάθω για να ολοκληρώσω το ψυχολογικό του προφίλ, είναι αν είχε γίνει κάτι στην παιδική σας ηλικία που να δικαιολογεί όλα αυτά τα εγκλήματα.
Τι να σας πω, δεν θυμάμαι κάτι που να ήταν τόσο σοβαρό ώστε να γύρισε το μυαλό του τόσο πολύ. Είχαμε μια δύσκολη ζωή, η μητέρα μας, ξέρετε , ήταν πόρνη. Περάσαμε πάρα πολλά αλλά πιστεύω δεν ήταν αυτό που έφταιξε, άλλωστε είχαμε κοινή ζωή. Θα έπρεπε κι εγώ να έχω χάσει τα λογικά μου.
Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά όρια κύριε Κόλινς. Μπορεί για τον αδερφό σας να ήταν πιο δύσκολο να κατανοήσει την ζωή που αναγκαστήκατε να έχετε εξαιτίας της μητέρας σας. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί ενώ έκανε ένα τόσο σπουδαίο έργο, στο μυαλό του τονίζω, όταν ήρθε η ώρα να το δείξει στο κόσμο, αυτός απλά αυτοκτόνησε μέσα στην καλύβα που είχε φτιάξει. Περίμενα να ήθελε να δείξει σε όλους το έργο του, αυτό έδειχναν οι κινήσεις του. Όλες αυτές οι φωτογραφίες που είχε βγάλει με τα πτώματα. Το στήσιμο, οι πόζες, σαν να ήθελε να δείξει κάτι όμορφο μέσα από το θάνατο.
Ο Τζόν ανακάθισε και έστρεψε το βλέμμα του αλλού.
Συγχωρέστε με αν σας έφερα σε δύσκολη θέση. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω αυτή την στιγμή, ξέρω ότι έχετε να πάτε στην κηδεία του σε λίγες ώρες. Αν χρειαστεί να μιλήσετε με κάποιον, ξέρετε που θα με βρείτε, είπε η ψηλόλιγνη γυναίκα και σηκώθηκε. Ο Τζόν την χαιρέτησε και βγήκε από το γραφείο της ανακουφισμένος.

Μπήκε στο αυτοκίνητο του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Όλα πήγαν τέλεια ,σκέφτεται. Αυτή η ηλίθια η γιατρός νομίζει ότι τα ξέρει όλα. Ένα σαρδόνιο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του και κοίταξε από το καθρέπτη του αυτοκινήτου στο πίσω μέρος. Οδήγησε ως το μικρό διαμέρισμα. Κοίταξε γύρω του προσεκτικά, δεν υπάρχει ψυχή τριγύρω. Άνοιξε το πορτμπαγκάζ και πήρε αγκαλιά ένα λεπτοκαμωμένο σώμα τυλιγμένο σε ένα πολύχρωμο σεντόνι. Κάτω από σπίτι τόσα χρόνια ετοίμαζε ένα μυστικό δωμάτιο. Εκεί χανόταν κάποιες ώρες χωρίς να το καταλάβει η μαστουρωμένη μάνα του και ο αδερφός του που έτρεχε να δουλέψει για να τους ζει. Ο καλός του αδερφός, ο Τζόν, αγαπημένος όλων. Πόσο ευχαριστήθηκε όταν του κάρφωσε το μαχαίρι και σχεδίασε την αυτοκτονία του. Ήταν το καλύτερο του έργο. Το έστησε με προσοχή μέσα στο μικρό καλυβάκι και γύρω του τοποθέτησε ότι είχε μείνει από τα θύματα του. Όλοι πίστεψαν ότι είναι ο ίδιος. Ο Μόργκαν όμως είναι καλλιτέχνης και δεν έχει τελειώσει το έργο του ακόμα. Χρειάζεται κι άλλα πτώματα, κι άλλο χρόνο να δημιουργήσει ένα τέλειο σώμα και μια τέλεια μάνα που δεν είχε ποτέ.

“Πρέπει να βιαστώ”, σκέφτεται, “έχω να πάω και στην κηδεία μου…”

 

photo credits

https://antoniakatsarou.blogspot.gr

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook