Μου αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Τις κινήσεις που όλοι κάνουν με τόση ευλάβεια, σχεδόν μηχανικά, λες κι είναι προέκταση του μυαλού τους. Κάθε μέρα ξυπνάω, ανοίγω τα μάτια μου και παρατηρώ. Τα παιχνίδια του ήλιου που κάνει στον τοίχο απέναντί μου, τρυπώντας από τις γρίλιες του παραθύρου. Τους ήχους που ταξιδεύουν στην πολυκατοικία από τα υπόλοιπα διαμερίσματα. Την κυρά Μαίρη από πάνω όταν μετακινεί τα έπιπλα. Τον Γιώργο δίπλα όταν ανάβει το ραδιόφωνο. Την κυρά Σοφία από κάτω την ώρα που τινάζει τα χαλιά.

Μου αρέσει να παρατηρώ και τις αλλαγές στον κόσμο, σε πράγματα συνηθισμένα, σε πράγματα δεδομένα. Τα σχήματα που κάνει ο καφές στην κούπα μου. Τη διαδρομή που ακολουθεί το σκυλάκι απέναντι, ψάχνοντας για τροφή στα σκουπίδια. Το λυπημένο βλέμμα του παιδιού που αποχαιρετάει τον πατέρα του την ώρα που εκείνος φεύγει για την δουλειά. Ο κόσμος είναι γεμάτος λεπτομέρειες που μπορείς να παρατηρήσεις. Πάντα από μακριά, πάντα από απόσταση, χωρίς να επεμβαίνεις.

Έξω στον δρόμο, περπατάω πολλά χιλιόμετρα παρατηρώντας. Αποφεύγω τα μέσα, μου αρέσει να ζυγίζω τον κόσμο από κοντά όσο αυτός εξελίσσεται κι ανεβαίνει – ή κατεβαίνει – στάθμη. Παρατηρώ τους ανυπόμονους που στέκονται στην στάση του λεωφορείου, ξεφυσώντας. Παρατηρώ τους ανυπόμονους που στέκονται στην ουρά του ΑΤΜ χαζεύοντας τα κινητά τους ή μιλώντας με τον διπλανό τους. Παρατηρώ τον κόσμο που τρέχει στα πάρκα, χωμένος στα ακουστικά της μουσικής του, αδιαφορώντας για το τι βρίσκεται γύρω του. Αρκεί, να κάνει τα χιλιόμετρα.

Πολλές φορές χάνω την έννοια του χρόνου και του χώρου και βρίσκομαι σε μέρη που δεν έχω ξανασυναντήσει. Εκεί γνωρίζω ολοένα και περισσότερα ενδιαφέροντα πράγματα να παρατηρήσω. Έναν μεσόκοπο άνδρα, σε φόρμα εργασίας, να καθαρίζει τα τζάμια ενός καταστήματος. Μία γριά γυναίκα να σέρνει με δυσκολία το καροτσάκι από τη λαϊκή. Έναν κηπουρό ο οποίος πετσοκόβει, τραγουδώντας, μία ανθισμένη τριανταφυλλιά. Ζω με τις ζωές των άλλων, γεμίζω με τις κινήσεις των άλλων. Πάντα από απόσταση, πάντα χωρίς να επεμβαίνω.

Όταν σουρουπώσει και το φως της μέρας υποχωρήσει, οι παρατηρήσεις θολώνουν, ξεμακραίνουν, λιγοστεύουν. Ο κόσμος πλέον είναι πιο βιαστικός, πιο ανυπόμονος να γυρίσει στην ασφάλεια του σπιτιού του. Παρατηρώ τον άστεγο μουσάτο με το ξεδοντιάρικο χαμόγελο να προεκτείνει το άδειο κυπελλάκι του. Την παχουλή τσιγγάνα που ψάχνει στους κάδους για υπολείμματα τροφής να γεμίσει τα άδεια στομάχια της οικογένειάς της. Τον ταλαιπωρημένο ιδιοκτήτη του φθηνού βιβλιοπωλείου που κατεβάζει στόρια μετά από μία κουραστική μέρα.

Κι όταν φθάνω στο σπίτι, στέκομαι έξω από την πόρτα.
Ανακυκλώνω στο μυαλό μου όσα παρατήρησα, όσες εικόνες με κατέκλυσαν, όσοι άνθρωποι μου χάρισαν τις προσωπικές τους στιγμές.
Και παρατηρώ ότι έχω πολύ καιρό να βγάλω από το πορτοφόλι μου αυτήν την χιλιοτσαλακωμένη φωτογραφία μ’ εκείνο το ξανθό μουτράκι.
Παρατηρώ ότι έχω πολύ καιρό να περπατήσω μία συγκεκριμένη διαδρομή, που με βγάζει σε μία συγκεκριμένη καγκελόπορτα που οδηγεί σε ένα συγκεκριμένο μνημείο.
Παρατηρώ ότι πλέον δεν ανοίγω συρτάρια μήπως και δω έγγραφα που δε θέλω, δεν ακούω μουσική μήπως και παίξει το τραγούδι που κάποτε άκουγα, δεν παίρνω τηλέφωνα μήπως κι ακούσω ερωτήσεις που θέλω να αποφύγω.

Παρατηρώ ότι έχω σταματήσει τη ζωή μου σε ένα χάσμα του χρόνου. Σε μία στιγμή που όλα τριγύρω μου τρέχουν κι εγώ απλά κάθομαι στην άκρη και τα κοιτάω.
Πάντα από απόσταση, πάντα χωρίς να επεμβαίνω.

Ξαπλώνω στο κρεβάτι. Η νύχτα φεύγει σιγά σιγά και τα όνειρα με τυλίγουν. Όνειρα ζεστά, σαν ένα μικρό χάδι στο πρωινό ξύπνημα. Υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι θα σταματήσω να παρατηρώ κι ότι θα δράσω. Υπόσχομαι ότι θα σταματήσω να κοιτάω τον χρόνο να φεύγει κι ότι θα τον αρπάξω, θα τον λυγίσω, θα τον κάνω δικό μου.
Υπόσχομαι…

Μου αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Τις κινήσεις που όλοι κάνουν με τόση ευλάβεια, σχεδόν μηχανικά. Λες κι η ζωή τους δεν σταμάτησε ποτέ, λες κι ο χρόνος τους φέρθηκε πλουσιοπάροχα και τους άφησε να τον δαμάσουν χωρίς αντίποινα.
Κι όσο τους παρατηρώ, τόσο αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που έχω χάσει και γιατί ακόμα δεν μπορώ με τίποτα να πετάξω αυτήν την χιλοτσαλακωμένη φωτογραφία από το πορτοφόλι μου…