Ο τελευταίος χορός

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

“Σε μια ώρα θα ‘χουν όλα τελειώσει, πόσο γρήγορα περνά ο καιρός, ας πεθαίναμε αγκαλιά πριν τελειώσει, ο τελευταίος χορός” τραγουδούσαν Βίσση-Καρβέλας με πάθος σε ντουέτο, το πλέον ερωτικό κι αταίριαστο, οπτικά τουλάχιστον, ζευγάρι του ελληνικού μουσικού στερεώματος. Κι συ, μετεφηβάκι τότε, έλιωνες στα αδέξια και ψιλοτρεμάμενα χέρια των νεανίσκων που σε χόρευαν αυτό το μπλούζ – και δώστου αφιερώσεις στα ραδιόφωνα και δώστου ερωτικά γράμματα και δράματα και κλάματα και ΓΑΜΑ ΤΑ, ΜΕ ΜΕΓΑΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ!
Πόσες φορές, άραγες, τον χόρεψες τον τελευταίο χορό εν γνώσει ή εν αγνοία σου; Υπάρχει τελευταίος χορός τελικά ή μόνο οι Σουλιώτισσες είχαν την τύχη τονε χορέψουν, φουντάροντας από το γκρεμίδι στο Ζάλογγο; Για να υπάρξει τελευταίος , πρέπει να υπάρχει και πρώτος! Πότε τόνε χόρεψες; δε θυμάσαι, εκτός κι αν πιάνεται ως χορός και το νταχτιρντί του λέγανε, και μου το παντρεύανε” στα πόδια της μάνας σου. Τι να πρωτοθυμηθείς και τι να σηματοδοτήσεις ως τελευταίο σε μια πορεία ζωής που όλα ήταν χορός – αργός, γρήγορος, χαρούμενος, πονεμένος, ομαδικός, μοναχικός, αδέξιος κι επιδέξιος μαζί;

Όλα είναι χορός κι εσύ είσαι χορευταρού με τη βούλα μάνα μου, χορεύεις και με το χτύπο της καμπάνας της εκκλησιάς, σιγά μην υπάρξει τελευταίος χορός για σένα. Εδώ δεν υπήρξε πρώτος μιας και αυτόν του Ησαΐα δεν τον χόρεψες ποτέ, γιατί ήθελες να σε ραίνουν με σαμπάνιες και λουλούδια κι όχι με Καρολίνα νυχάκι. Μα έχεις χορέψει τόσα και τόσα σε αυτή τη ζωή – παθιάρικα μπλουζ, αισθησιακά κι αργόσυρτα τσιφτετέλια, ξέφρενα χαουζάκια, νταλκαδιάρικα ζειμπέκικα, χασαποσέρβικα, καλαματιανά, νησιώτικα, μόνο ο Πυρρίχιος σου ‘χει ξεφύγει κι ο Ικαριώτικος που δεν τον έμαθες ποτέ, μα τον χορεύεις με το στανιό, σα μεθυσμένος τουρίστας μετά από 3ήμερο πανηγύρι στις Ράχες.

Έλα μη κρύβεσαι, μολόγα τα, είναι κι αυτός ο άλλος, ο αισθησιακός κι ψιλοπρόστυχος που ‘χεις χορέψει… υπό τους ήχους , άλλοτε, του Joe Cocker (cheesy) κι, άλλοτε, της Etta James(classy) βγάζοντας αργά τα ρούχα σου, σκαρφαλωμένη σε 12ποντα, τυλιγμένη σε δαντελωτά εσώρουχα και νεγκλιζιά, νιώθοντας ημίθεα και γελοία μαζί. Μα το ‘χεις φέρει εις πέρας το προτζεκτ, μιας κι έμαθες να κουνάς τα τροφαντά μα επιδέξια γοφιά σου καλύτερα κι απ΄ τη Shakira μετά από τόσα χρόνια προπόνησης.

Πότε ήταν ο τελευταίος χορός; Στύβεις το μυαλό να θυμηθείς και, ξάφνου, σου ‘ρχεται αναλαμπή. Μα βέβαια, κείνο το ανεπαίσθητο λίκνισμα , κει πάνω στη γέφυρα, κει που ίσα που λυγούσαν τα γόνατα σου, όχι από χορογραφία, μα από συγκίνηση για τη στιγμή. Εκεί που ο χρόνος είχε σταματήσει να κυλά για σένα και έμοιαζε μες σ΄ ολάκερο το σύμπαν να υπάρχουν μόνο 2 ανθρώποι που κινούνται ρυθμικά, σα το εκκρεμές του Φουκώ. Αυτός ήταν ένας τελευταίος χορός. Δεν το ‘ξερες απλά ότι τον χόρευες ή , μάλλον, το αισθανόσουν από το ρίγος στη ραχοκοκαλιά σου.
Μα για στάσου, ο χορός είναι κίνηση και η κίνηση είναι ατέρμονη κι αέναη. Πώς άραγε γίνεται να είναι έχει αρίθμηση Και ποιος σου λέει ότι δεν θα χορέψεις ξανά και ξανά μέχρι τα πόδια σου να μη μπορούν να σύρουν το σαρκίο σου; Ξέρεις, ο χορός έχει βήματα, επαναλαμβανόμενα μοτίβα, άρα, το τελευταίο βήμα, παίζει τελικά να είναι και το πρώτο.

Νομίζω πως πάντα θα είναι το πρώτο. Το πρώτο βήμα ενός νέου χορού ,το πρώτο βήμα μιας νέας αρχής και ας σε ζορίζει αυτή η αρχή, ας σε ζορίζει όπως σε ζόρισε και η πρώτη σου δασκάλα ,που σε έβαλε μπροστά για να σύρεις τον καλαματιανό με περίσσια χάρη και σου είπε «Βασίζομαι πάνω σου»! Έκανες το πρώτο βήμα, έκλεισες τα μάτια, χαμογέλασες και μετά όλα ήρθαν χωρίς καν να σκέφτεσαι!

Έτσι και στην ζωή σου, σαν και αυτόν τον χορό, κάνεις με δυσκολία το πρώτο βήμα , αλλά μετά, όλα παίρνουν το δρόμο τους χωρίς καν να τα σκέφτεσαι. Τελειώνει ο ένας και αρχίζει ο επόμενος και δώστου πάλι φτου και από την αρχή! Μα ο κάθε ένας είναι τόσο διαφορετικός ,πότε άγριος πότε ήρεμος, πότε βασανισμένος και πότε μεθυσμένος από χαρά, είναι ο χορός σου. Ο δικός σου χορός που ορίζει την ζωή σου. Δεν σταματάς, δεν πρέπει να σταματήσεις ,δεν πρέπει να παραιτηθείς! Πρέπει να μείνεις και να παλέψεις! Να κλείσεις τα μάτια να χαμογελάσεις και να σύρεις τα πόδια σου και ας μην ξέρεις τα βήματα! Η καρδιά θα μιλήσει , θα σε οδηγήσει να χορέψεις ότι και να σου παίζουν τα όργανα!

Όλη σου η ζωή ένας κύκλος όλη σου η ζωή ένας χορός και εσύ εκεί να κινείσαι ρυθμικά ακούραστα! Ποιος θα είναι ο τελευταίος χορός; Δεν ξέρεις και θα αργήσεις να μάθεις, μα ένα να εύχεσαι ο τελευταίος χορός να σε βρει με ψηλά το κεφάλι παλικαρίσια!

 

Ραβ Ανί – Aran

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest