Γονείς, γιαγιάδες και παππούδες, δάσκαλοι, παιδαγωγοί, εκπαιδευτές και κάθε είδους σχετιζόμενοι επαγγελματίες. Όλοι αυτοί είθισται να αποτελούν τους θιασάρχες του έργου, μονοπωλώντας το ενδιαφέρον και δρέποντας δάφνες. Με όλα τα φώτα στραμμένα πάνω τους, καταφέρνουν να θέσουν στο περιθώριο τους λοιπούς συντελεστές, σαν να μην υπάρχουν καν. Κι όμως, κυρίες και κύριοι. Υπάρχουμε κι εμείς. Συμμετέχουμε στο ίδιο έργο, με ρόλο εξίσου σημαντικό με τον δικό σας, αν και δεν τυγχάνουμε της ίδιας προβολής. Συχνά παραγκωνισμένοι, στολιζόμαστε με ταμπέλες άδικες: κομπάρσοι, β’ βιολιά, βοηθητικοί, σκιώδεις ακόλουθοι… Μήπως έφτασε επιτέλους η ώρα να βγούμε κι εμείς από την αφάνεια; Μήπως ήρθε η στιγμή που πρέπει να μας αποδοθεί φόρος τιμής, καθώς επίσης να γίνει και μια κάποια αναγνώριση στο πρόσωπό μας; Ακόμη αναρωτιέστε ποιοι είμαστε; Μας γνωρίζετε πολύ καλά, αγαπητοί μου. Είμαστε δίπλα σας, κοντά σας, συνδράμουμε στο έργο σας με ζήλο και αφοσίωση. Αν και πάλι δεν μας έχετε αναγνωρίσει, για σκεφτείτε λίγο πιο προσεκτικά…

Είμαστε εμείς, που την ημέρα που άλλαξε η δική σας ζωή, άλλαξε και η δική μας. Που, στην αίθουσα αναμονής της μαιευτικής κλινικής, αλλάξαμε μαζί. Ήμασταν πια άλλοι άνθρωποι, όπως πλέον ήσασταν κι εσείς. Η ύπαρξή μας απέκτησε σε μια στιγμή μια καινούργια πτυχή, όπως ακριβώς και η δική σας. Δείτε, ο τεράστιος λούτρινος αρκούδος ακόμα κοσμεί το δωμάτιό του, είμαστε μαζί του από την πρώτη του ανάσα. Μαζί δακρύσαμε, μαζί λυτρωθήκαμε, μαζί βιώσαμε το μεγαλείο του θαύματος!

Εμείς, που το ταΐσαμε, που αλλάξαμε την πάνα, που το νανουρίσαμε και το κοιμίσαμε στην αγκαλιά μας.

Εμείς, που στην πρώτη του ολοκληρωμένη λεξούλα και στο πρώτο του βήμα, είδαμε τον κόσμο να γίνεται πιο όμορφος.

Εμείς, που μαζί του γίναμε ξανά παιδιά, παίζοντας. Κυλώντας σε πατώματα και χώματα, σε θάλασσες και πάρκα. Με τα παιχνίδια του, ή με αυτοσχέδιες κατασκευές, κλέψαμε ένα κομμάτι από τη δική μας χαμένη παιδικότητα.

Ήμασταν εκείνοι που στον πρώτο του πυρετό μείναμε ξάγρυπνοι αγωνιώντας όλο το βράδυ, με την υπερβολή να μας κατακλύζει. Που, στο πρώτο του πέσιμο από την κούνια της παιδικής χαράς, νιώσαμε τη γη κάτω απ’ τα πόδια μας να χάνεται. Και που περιμέναμε μηχανικά, με την ανάσα μας κομμένη, μέχρι να δούμε ότι όλα ήταν καλά.

Είμαστε εμείς, που οι γιορτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα έχουν αποκτήσει διαφορετικό νόημα, επειδή ανυπομονούμε να φέρουμε τα δώρα του, για να δούμε στα μάτια του τη μοναδική αυτή λάμψη της αγνής παιδικής ψυχής. Που τα γενέθλιά του σηματοδοτούν για εμάς μια σπουδαία στιγμή, μια νίκη της ζωής.

Εμείς, που όταν σχημάτισε πάνω στο χαρτί το πρώτο του ολοκληρωμένο γράμμα, είδαμε τα μάτια μας να “γεμίζουν” με θάλασσες ικανοποίησης. Που, την πρώτη του μέρα στο σχολείο, ράγισε η καρδιά μας όταν το είδαμε να κλαίει, καθώς το αφήναμε για πρώτη φορά μόνο του, μακριά από τη σπιτική αγκαλιά. Ήμασταν αυτοί, που στον πρώτο του ρόλο στη σχολική παράσταση, στο πρώτο του ποίημα στη σχολική γιορτή, “φουσκώσαμε” από υπερηφάνεια.

Είμαστε εκείνοι, που το τηλέφωνό τους ακούγεται να χτυπά με μελωδίες μαγικές, κάθε φορά που θέλει να το συνοδεύσουμε στην πλατεία για παιχνίδι, στο σινεμά, στον παιδότοπο. Που αντιλαμβανόμαστε με διαφορετική σπουδαιότητα τη σημασία μας στη δική του ζωή, όταν ζητά να μείνει σ’ εμάς το σαββατοκύριακο. Για να παίξουμε, να μαγειρέψουμε, να “κατεβάσουμε” ταινίες στον υπολογιστή.

Συχνά μας επιπλήττετε για το ότι το κακομαθαίνουμε, ή για το ότι “του κάνουμε τα χατίρια”, αντίθετα με τις δικές σας οδηγίες. Πως να το κάνουμε τώρα, είμαστε εξ’ ορισμού αυτοί που θα ικανοποιήσουν τις… “αμαρτωλές” επιθυμίες του, από την κρέπα σοκολάτα που “δεν πρέπει να φάει”, μέχρι την ηλεκτρονική κονσόλα παιχνιδιών, που “θα το αποσπάσει από τις δραστηριότητές του”. Ναι, δηλώνουμε αμετανόητα συνένοχοι στα γλυκά “εγκλήματα” που καταστρώνουμε μαζί του!

Αυτοί, που όταν μας ζητήσει βοήθεια με τα μαθήματά του, η υπόστασή μας αποκτά διαφορετική σημασία.

Θα μας βρείτε εκεί, στις πρώτες σειρές κάθε εκδήλωσης που αφορά στη βράβευσή του για κάποιο επίτευγμα, να λάμπουμε διαφορετικά, με τον δικό μας τρόπο, και να καμαρώνουμε δίχως αύριο.

Είμαστε αυτοί, που θα αναζητήσει για να μοιραστεί κάποιον προβληματισμό του, κάτι που το απασχολεί. Όχι επειδή οι υπόλοιποι δεν είναι σε θέση να το συμβουλεύσουν επαρκώς, αλλά επειδή ξέρει ότι μπορούμε να δούμε το ζήτημα πιο σφαιρικά, απαλλαγμένοι από το “βάρος” της ιδιότητας του γονέα ή των υπολοίπων, και να το βοηθήσουμε επί της ουσίας. Πάντα με την αγκαλιά μας ορθάνοιχτη, για να υποδεχτούμε το δάκρυ και το παράπονό του. Από το πείσμα της παιδικής του ηλικίας και τις αναζητήσεις της εφηβείας, μέχρι τις περίπλοκες σκέψεις της ενήλικης ζωής του, τα χέρια μας θα είναι πάντα το καταφύγιο, στο οποίο θα τρέξει να κουρνιάσει.

Κι όταν ο χρόνος κυλήσει και το ίδιο χαράξει το δικό του μονοπάτι στη ζωή, θα μας βρείτε πάλι εκεί. Να αγωνιούμε στις προσπάθειές του, να καμαρώνουμε στις επιτυχίες του, να ολοκληρωνόμαστε με την ευτυχία του.

Είμαστε λοιπόν αυτοί που συναντώνται σε όλα τα παραπάνω, αλλά και σε πολλά ακόμα, μικρά και μεγάλα. Εκείνοι που, με τον ερχομό και την ύπαρξή του, νιώσαμε ένα διαφορετικό, μοναδικό είδος αγάπης. Αμφίδρομα, δώσαμε και λάβαμε μια αγάπη ιδιαίτερη. Και κάπως έτσι, χτίστηκαν μοναδικές σχέσεις ζωής, που όμοιες τους δεν μπορεί να φτιαχτούν ξανά. Ορισμένοι από εμάς έχουν και δικά τους παιδιά, κάποιοι πρόκειται ν’ αποκτήσουν στο μέλλον, και κάποιοι άλλοι δεν προβλέπεται να ζήσουν κάτι ανάλογο, από δική τους επιλογή, ή μη. Σε κάθε περίπτωση, εκείνο θα έχει πάντα στην καρδιά μας μια ξεχωριστή, δική του θέση, που κανείς άλλος δεν μπορεί να διεκδικήσει.

Ακόμα δεν καταλάβατε ποιοι είμαστε; Ακόμα να μας αναγνωρίσετε; Σκασίλα μας! Ποσώς μας απασχολεί το εάν αντιλαμβάνεστε την παρουσία μας στον χώρο, ή αν απλά αρέσκεστε στο να μας επισκιάζετε. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η σημασία μας στη ζωή του, αυτή που μόνο εμείς και το ίδιο το παιδί μπορούμε να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας, με τους δικούς μας κώδικες. Κι αν “του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου”, σας λέω με σιγουριά ότι… του αδερφού ή της αδερφής μου το παιδί είναι χίλιες φορές παιδί μου! Στο θέατρο δεν υπάρχουν β’ ρόλοι. Κάθε χαρακτήρας συμβάλλει στην πλοκή με τον δικό του τρόπο, και είναι το ίδιο σημαντικός με όλους τους άλλους. Θείοι και θείες του κόσμου, μην πτοείστε! Είμαστε εδώ, σε πείσμα όλων όσοι θέλουν να μας υποβαθμίσουν! Στα δικά του μάτια είμαστε ξεχωριστοί κι απαραίτητοι, μην το ξεχάσετε ποτέ αυτό! Συνεχίστε το έργο σας απρόσκοπτα, χαρίζοντας την αγάπη σας!

 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΝΑΚΟΣ