Οδηγώντας στην Αθήνα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Πολλοί από μας έχουμε την τύχη, ή την ατυχία, να κατοικούμε στην Αθήνα. Και οι περισσότεροι δεν δουλεύουμε δίπλα στο σπίτι μας. Μια μερίδα λοιπόν Αθηναίων μετακινείτε καθημερινά με τα περιβόητα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, ενώ υπάρχουμε κι εμείς οι καταραμένοι που για να φτάσουμε στην εργασία μας θα πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα σε δίωρη εναλλαγή τεσσάρων διαφορετικών μέσων, η εικοσάλεπτη διαδρομή με αυτοκίνητο ή μηχανή. Οπότε ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένα απολύτως δίλημμα, και κάθε πρωί κάνουμε το σταυρό μας και ξεκινάμε.

Η πρωινή αυτή πορεία θυμίζει έντονα παιχνίδι κονσόλας, όπου ανά πάσα στιγμή μπορεί να πεταχτεί μπροστά σου ο οποιοσδήποτε και να πάρεις μπόνους…!! Κλασική περίπτωση η γιαγιά με το μπαστούνι που στις 7.15 το πρωί τρέχει για να πιάσει θέση έξω από την τράπεζα. Και φυσικά θα προσπαθήσει να διασχίσει το δρόμο χωρίς να ελέγξει , αφού στην εποχή της προφανώς δεν υπήρχαν αυτοκίνητα αλλά κάρα. Όσο για μικρές λεπτομέρειες, όπως φανάρι ή διάβαση πεζών, είναι ψιλά γράμματα που δεν βλέπει να τα διαβάσει χωρίς τα γυαλιά της. Η εμπειρία λοιπόν λέει πως όταν δεις γιαγιά στο πεζοδρόμιο, πάτα φρένο γιατί στο επόμενο δευτερόλεπτο θα είναι μπροστά στις ρόδες σου, χωρίς απαραιτήτως να έχει πρόθεση να αυτοκτονήσει.

Επόμενο πρωινό συναπάντημα είναι η ξανθιά με το ροζ αυτοκίνητο, συνήθως γαλλικό γιατί τα γαλλικά έχουν φινέτσα. Οδηγεί σαν να είναι μόνη της στο δρόμο, φρενάρει όποτε το θυμηθεί, όχι για να σταματήσει αλλά για να ρίξει μια ματιά στον καθρέφτη της. Η ολοκλήρωση του μακιγιάζ της γίνεται κατά τη διάρκεια της διαδρομής της μέχρι τη δουλειά, και έχει τελειοποιήσει την ικανότητα να αλλάζει ταχύτητες και ταυτόχρονα να βάζει κραγιόν η μάσκαρα. Για αυτήν όλος ο κόσμος τελειώνει στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου της, και αλίμονο στο μηχανάκι που θα διανοηθεί να προσπαθήσει να την προσπεράσει. Απλά δεν θα το δει, ακόμα κι όταν θα βρίσκεται κάτω από το καπώ της.

Δεν θα μπορούσαμε να μην κάνουμε μνεία στον ένδοξο κάγκουρα. Αναγνωρίζεται εύκολα από τα μπλε νέον φώτα που περικλείουν το αυτοκίνητο και τον Παντελίδη που ακούγεται τέρμα από το subwoofer που καταλαμβάνει ολόκληρο το πορτμπαγκάζ. Φυσικά ο οδηγός αυτός δεν πηγαίνει για δουλειά, αλλά εκείνη την ώρα γυρίζει σπίτι του, συμπονώντας όλους αυτούς που μόλις ξύπνησαν. Η οπτική του δεν είναι και η καθαρότερη, αφού τα δύο μπουκάλια ουίσκι που έχει πιει, δίνουν στον δρόμο μια άλλη, μοναδική διάσταση. Συμβουλή προς λοιπούς οδηγούς. Κρατάτε αποστάσεις ασφαλείας, κατά προτίμηση άνω του χιλιομέτρου, ή ιδανικά αλλάξτε πορεία.

Και για το τέλος αφήσαμε την ένδοξη κίτρινη φυλή, τους ταξιτζήδες, που με τα χιλιάδες χιλιόμετρα γραμμένα στο κοντέρ τους, θεωρούν τους εαυτούς τους ηγέτες της ασφάλτου. Για αυτούς δεν υπάρχουν νόμοι και κανόνες. Ένας πιθανός πελάτης στην άκρη του δρόμου, σημαίνει αυτόματα αλλαγή λωρίδας χωρίς φλας, ακινητοποίηση του οχήματος και μούτζα στον κακομοίρη που ερχόταν από πίσω και προσπαθεί να αποφύγει την σύγκρουση.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο τέλος της διαδρομής, με τα νεύρα κουρέλια και τα ρούχα μούσκεμα από τον ιδρώτα. Αν υπάρχει και θέση για παρκάρισμα σε απόσταση μικρότερη του μισού χιλιομέτρου από τη δουλειά, κάνουμε και μια σύντομη σπονδή, και είμαστε έτοιμοι να δουλέψουμε τον κόσμο, μέχρι να έρθει η ώρα της επιστροφής. Τότε τουλάχιστον δεν θα έχουμε τον φόβο των γραιών, γιατί ως γνωστό το μεσημέρι ξεκουράζονται.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook