Παρασκευή βράδυ και η παρέα των τεσσάρων «πέρα δώθε», με αφορμή τον ερχομό μίας εξ’ αυτών απ την επαρχία όπου διαμένει μόνιμα, αποφάσισε να κάνει μια τσάρκα στη νυχτερινή Αθήνα.
Με το κέφι στα ύψη απ’ την αρχή, στολισμένες και πανέτοιμες, συναντηθήκαμε αρχικά στο γνωστό πεζόδρομο του Κολωνακίου, την Τσακάλωφ. Αν και νωρίς σχετικά για νυχτερινή έξοδο, ο κόσμος ήταν ήδη ξεχυμένος στα τραπέζια, τα σκαμπώ και τα σκαλοπάτια διασκεδάζοντας. Η νύχτα ήταν πολύ ζεστή, σε καλούσε να την περάσεις εκτός σπιτιού. Το μαγαζί που είχαμε κλείσει τραπέζι ήταν το «Τ5».

Ενημερώσαμε τους πολύ ευγενείς εργαζόμενους πως είχαμε ήδη κάνει κράτηση και κατευθυνθήκαμε στο κέντρο του μαγαζιού , όπου και ήταν το τραπέζι που μας υπέδειξαν. Αμέσως δώσαμε παραγγελία και πολύ σύντομα ήρθαν τα νερά καθώς και τα τασάκια για τους καπνίζοντες. Τα ποτά μας, ήρθαν μαζί με τα ατομικά κουτάκια με τους ξηρούς καρπούς. Ο υπεύθυνος του μαγαζιού πολύ τακτικά μας ρωτούσε αν χρειαζόμαστε κατι άλλο και γενικά το σέρβις ήταν εξαιρετικό, από νέα αγόρια, ευγενέστατα και ταχύτατα. Η μουσική ξένη, με singles που είχαν βγει στην κυκλοφορία πρόσφατα, αλλά και γενικά mainstream κομμάτια.

Ο κόσμος που διασκέδαζε στο μαγαζί ήταν κάθε ηλικίας, με περισσότερη έμφαση στην κλίμακα τριάντα με πενήντα. Καλοβαλμένοι και περιποιημένοι όλοι, ακόμη κι οι πολύ νέοι. Στο έξωτερικό μέρος του μαγαζιού, ήταν λίγο πιο χαλαρά τα πράγματα, σαν μπαράκι σε νησί.

Οι τουαλέτες στο υπόγειο ήταν το ελαφρύ defaux του μαγαζιού, γιατί θα έπρεπε να είσαι εντελώς νηφάλιος για να τις χρησιμοποιήσεις, μιας και θα έπρεπε να κατέβεις στην ουσία δυο ορόφους κάτω, από μια στενή και στριφογυριστή μαρμάρινη παλιά σκάλα, για να βρεθείς σε έναν λίγο σκοτεινό διάδρομο (εμείς νομίζαμε πως κάναμε λάθος) και να μαντέψεις αν έπρεπε να πάς προς τα αριστερά – που τελικα προς τα εκεί ήταν οι τουαλέτες – ή προς τα δεξιά, όπου ήταν κάποιες άλλες πόρτες. Καθαρές και περιποιημένες, το μόνο μειονέκτημα ήταν πως στο διάδρομο, παραλίγο να μπλεχτεί στο μακρύ μου φόρεμα μια διερχόμενη κατσαρίδα (φυσιολογικό για ένα υπόγειο έτσι;)

Κατά τις δώδεκα αναχωρήσαμε για Γκάζι. Θέλαμε κάτι σε κλαμπ για αργότερα. Μια εκ των “πέρα-δώθε” διέθετε την κατάληλλη γνωριμία που μας εξασφάλισε στο άψε σβήσε τραπεζάκι στο Loft. Μάλιστα το μαγαζί θα γιόρταζε και τα 12 χρόνια του! Φτάσαμε και παρκάραμε σε ένα κοντινό στενό. Δεν μας είχε πτοήσει ούτε το μικροατύχημά με το παπούτσι μου. Τα έβγαλα, επιβιβάστηκα στο αμάξι της φίλης, με πήγε στο δικό μου που το είχα παρκαρισμένο σε άλλη συνοικία, άλλαξα με τα παπούτσια που ευτυχώς είχα μέσα καβάντα και πήγαμε να συναντήσουμε τις φίλες που μας περίμεναν στο Loft.

Κόσμος ήδη ξεχύνονταν ως έξω και η μουσική έπαιζε εκκωφαντική από παντού. Είναι γνωστή άλλωστε περιοχή με ξενυχτάδικα. Καθίσαμε στο ισόγειο του μαγαζιού σε σχετικά κεντρικό σημείο. Λόγω των γενεθλίων του καταστήματος, εκτός απ τα Mainstream κομμάτια , έπαιζαν και Ελληνικά όλων των δεκαετιών. Ποτάκια καθαρά, σερβιτόροι αρκετά εξυπηρετικοί, ο υπεύθυνος του μαγαζιού, ο Δημήτρης εξαιρετικός. Κόσμος, πολύ νέος.

Αρκετά αργότερα, σε υπερυψωμένο σημείο του μαγαζιού, ανέβηκε νεαρός τυμπανοκρούστης – που έδειχνε σα να χε ξεπηδήσει απ τον καιρό των τσιγγάνων με πιο μοντέρνα περιβολή – κρατώντας ένα διάφανο τύμπανο, φωτισμένο εσωτερικά με χρωματιστά φωτάκια. Η συμβολή του στο κέφι ήταν καθοριστική, αφού με το που ξεκίνησε να συνοδεύει τραγούδια που ακούγονταν, δημιουργήθηκε πανζουρλισμός, κομφετί έπεφταν και ο κόσμος χόρευε σαν τρελός.

Μετά το πέρας της συμμετοχής του νεαρού οργανοπαίχτη, ανέβηκε σε άλλο σημείο του καταστήματος νεαρή δεσποινίς – σωστή καλλονή – με σώμα παντελώς αψεγάδιαστο, ντυμένη με μαύρο διαφανές κορμάκι, η οποία λικνίζονταν στο ρυθμό ξένων τραγουδιών. Δίπλα της, απτόητος, την συνόδευε νεαρός ράπερ.

Το ατού όμως της βραδιάς ήταν έταιρος χορευτής, παχουλοκομψός και ζωηρός, τσιριμπίμ τσιριμπόμ, που έδωσε το δικό του τόνο στη διασκέδαση με τα κουνήματα και τα κόλπα του και μας έφτιαξε τη διάθεση απ το μπαλκονάκι όπου εμφανίστηκε (αν και ένα άγχος το είχα όταν στηριζόταν σε κάτι κάγκελα με συρματόσκοινα και πολλές φορές πίστεψα ότι θα έπεφτε στην αγκαλιά μας).

Εως την επόμενη φορά, γεμίζουμε μπαταρίες και αναμένουμε εναγωνίως να βρεθούμε σε όμορφα μέρη.

Πέρα-Δώθε