Όλα καλά…

Ήμουν δεν ήμουν 8 χρονών παιδάκι. Τι να πεις;
Είχα συνηθίσει τις φωνές και τα κλάματα. Μετά τα παρακάλια. Και μετά πάλι από την αρχή. Αλλά δεν με πείραζε. Είχα μάθει μάλιστα να αποκόβομαι από όλο αυτό. Έβρεχα βαμβάκι και σφάλιζα τα αφτιά μου. Όταν λίγο μεγάλωσα πήρα και ένα mp3 με τα λεφτά από τα κάλαντα κι έβαζα μουσική. Απλά περίμενα να τελειώσει ο καυγάς από την κουζίνα. Κι αν ήμουν τυχερή να μην είχε φύγει το φαγητό σε κανέναν τοίχο απέναντι, θα έτρωγα κανονικά κι όχι πατάτες ή μακαρόνια. Μόνο τότε τρόμαξα που δεν ξυπνούσε με τίποτα η μαμά. Αλλά ξύπνησε τελικά. Μετά από πολλές ώρες αλλά ξύπνησε. Ο μπαμπάς πέταξε κάτι χάπια και είπε ότι τώρα είναι όλα καλά. Δεν ήταν καλά.

Δεν βαριέσαι; Μοναδική απώλεια η όσφρηση μου. Αφού δεν μπορούσα να απολαύσω καμιά σπιτική μυρωδιά δεν χρειαζόμουν την μύτη μου. Επανήλθε όταν γέννησα εγώ για λίγο. Όσο χρειαζόταν για να μην μου συγκαεί το μωρό και μετά ξαναχάθηκε εκεί που κρυβόταν. Δεν έχασα και τίποτα…

Είμαι δυνατή εγώ. Δεν έχω ψυχολογικά που λένε. Και κάτι κρίσεις πανικού στα 18 τις ξεπέρασα στα 20. Και μια κατάθλιψη δεν είχε υπόσταση και σε έναν χρόνο την πάτησα κάτω κι αυτή. Δεν έχασα τίποτα…

Μεγάλωσα και παντρεύτηκα και παιδάκι έκανα και δούλεψα και σπίτι έφτιαξα. Αμέ. Μόνο που τα παράτησα όλα κι έφυγα. Εκτός από το παιδί μου. Αυτό το πήρα. Και την αγάπη μου για τον πατέρα του. Κι αυτή την πήρα. Την άφησα δίπλα στο Συγγνώμη μου. Έπρεπε όμως. Πνίγηκα. Όχι δεν συνδέεται με το πνίξιμο στα παιδικά μου χρόνια. Όχι. Είχα βρεγμένο μπαμπάκι στα αφτιά μου.

Και συνέχισα. Αμέ. Τους συγχώρεσα και τους δύο τους γονείς μου. Τον έναν αναγκαστικά γιατί μας παράτησε στη γη και πήγε στον παράδεισο. Αλλά κι από πριν. Τον είχα συγχωρέσει.

Συνέχισα όμως. Πάντα με γέλιο. Πολύ γελάω. Συνέχεια γελάω. Μερικοί με περνούν για νεραϊδοπαρμένη και πως δεν βάζω προτεραιότητες (σ)τα προβλήματα. Δεν βαριέσαι; Πέρασαν και 30 Χρόνια κοντά από τότε. Δίκιο θα έχουν. Νεραϊδοπαρμένη είμαι.

Και κάνω έτσι και το νεραϊδάκι το μικρό. Αμέ. Σαν τα μούτρα μου. Γελαστό κι ελεύθερο. Να μην το νοιάζει τίποτα. Και να αγαπάει. Αυτός να αγαπάει χωρίς φόβο όμως. Και του μαγειρεύω. Κάθε μέρα κάνω και τεστ. “Τι νομίζεις ότι έχω μαγειρέψει σήμερα;” Σηκώνει την μύτη του στον αέρα και πάντα μέσα πέφτει το τσακαλάκι μου. Κι εγώ χαμογελώ. Οκ. Μυρίζει δυνατά σπιτικό.

Δεν βαριέσαι, όλα καλά. Να σου πω και κάτι; Έτσι δυνατά και με εκείνο το γαργαριστό μου γέλιο. Στα μισά μου είμαι πια. Δεν θα ήμουν ότι είμαι σήμερα χωρίς όλα αυτά που έζησα. Δεν θα άλλαζα ούτε μια στιγμή από την ζωή μου. Είμαι περήφανη για μένα. Λίγο νεραϊδοπαρμένη αλλά καλός άνθρωπος. Και καλή μαγείρισσα. Και πιστεύω καλή μαμά.

Χαμογέλα. Όλα καλά σου λέω. Μυρίζει ζωή.

Α.