Όλα τα «Δεν πρέπει» που έγιναν «Δεν πάει άλλο»

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Κάθεσαι σε ένα γραφείο και κοιτάς μία οθόνη. Σβηστή, αναμμένη, δεν έχει σημασία. Μπορεί να κοιτάς και τον τοίχο πίσω από την οθόνη. Ή τα σκονισμένα κάδρα που είναι καρφιτσωμένα δεξιά σου. Οπουδήποτε, αρκεί να μην κοιτάξεις μέσα, βαθιά στον εαυτό σου, να τον βάλεις απέναντι και να του πεις:
«Ρε, καριόλη, τι θα γίνει, θα το κάνεις;»
Κι εκείνος όλο φυσικότητα, αδιαφορία και σφυρίζοντας αδιάφορα να σου λέει κάθε φορά την ίδια απάντηση.
«Δεν πρέπει».
Και καταλήγεις να χτυπάς τα χέρια σου στο γραφείο, σφιγμένες γροθιές που κρύβουν μέσα πόνο κι οδύνη. Που αν τις απελευθερώσεις, θα κατεβάσεις και την οθόνη, και τα κάδρα, και τον τοίχο τον ίδιο.

Πόσα δεν πρέπει μας έπνιξαν, μας καταπλάκωσαν, χωρίς να υπάρχει καμία αχτίδα σωτηρίας; Πόσα απαγορευμένα «θέλω» κατέληξαν να θάβονται βαθιά – πολύ βαθιά – τόσο που ξεχάσαμε την ύπαρξή τους; Κι όταν έρθει η ώρα να τα ανασύρουμε, γιατί πάντα πονάνε πολύ περισσότερο από τη στιγμή που τα θάψαμε;

Η ζωή μας είναι γεμάτη με ελευθερίες, πρωτοβουλίες και δικαιώματα. Αλλά είναι γεμάτη και με απαγορεύσεις. Κάποιες μας τις έχουν επιβάλλει άλλοι (και καλά κάνουν, μην γελάτε ψυχάκηδες, εσάς λέω) και κάποιες μας τις έχει επιβάλλει η «ηθική» μας. Το «σωστό» και το «έντιμο». Κι όσο εμείς τηρούμε τον κώδικα ηθικής και προχωράμε με το φωτοστέφανο πάνω από το κεφάλι μας, τόσο τα «δεν πρέπει» κερδίζουν έδαφος, γιγαντώνονται και στο τέλος απειλούν να τα γκρεμίσουν όλα αν δεν τα υπακούσουμε. Αν δεν ενδώσουμε σ’ αυτό που μέχρι πριν λίγο καιρό απορρίπταμε.

Κι εκεί έρχεται το «δεν πάει άλλο».
Εκεί τα πράγματα, φιλαράκι, είναι ζόρικα. Γιατί μπορεί στους άλλους μπροστά να φοράς την μάσκα του «Όλα καλά, δεν τρέχει μία, θα το παλέψω», αλλά τα βράδια που μένεις μόνος, μπροστά σε μία οθόνη, σε έναν τοίχο ή (το χειρότερο) σε έναν καθρέφτη, δεν υπάρχει σωτηρία. Είναι σαν τις στιγμές που, μικρός και τρισχαριτωμένος, προσπαθούσες να αντισταθείς στο δεύτερο γλυκό ενώ η μάνα σου είχε δηλώσει ξεκάθαρα ότι, αν φας κι άλλο, θα σου πετάξει όλες τις τάπες από το μπαλκόνι. Κι εσύ έβλεπες τις τάπες να φεύγουν από το μπαλκόνι, μία μία, ακόμα κι εκείνη που είχες παλέψει με τον Κωστάκη από την έκτη για να την πάρεις, όσο έτρωγες με βουλιμία το δεύτερο γλυκό, γιατί απλά ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΕ ΑΛΛΟ!
Τι λέγαμε;
Α, ναι. Για τη στιγμή που φτάνει στο απροχώρητο, το μυαλό τερματίζει στα 180 και τα χέρια σου τρέμουν. Για να μην πάρεις τηλέφωνο, για να μην στείλεις μήνυμα, για να μην πεις αυτό που σκέφτεσαι, για να μην σκεφτείς ΚΑΝ αυτό που ήθελες να σκεφτείς και οδηγήσει σε όλα τα παραπάνω.
Πόσα «δεν πρέπει» λοιπόν, δικά σας, πνίξατε;
Πόσες φορές φτάσατε στο «Δεν πάει άλλο!»;
(Σας ακούω που λέτε, τόσες 1-0, αλλά δε δίνω σημασία).

Αν δεν αντιμετωπίσεις και λίγο με χιούμορ μία τέτοια κατάσταση, δε θα τη βγάλεις καθαρή. Γιατί όταν τελικά υποκύψεις, ενδώσεις κι ακούσεις το διαβολάκι που κωλοχτυπιέται στο αυτί σου για να διαβείς το μονοπάτι της αμαρτίας, μετά ξέρεις ότι δεν υπάρχει γυρισμός.
Μετά το «δεν πρέπει» μεταμορφώνεται στο εξίσου τρομακτικό «δεν έπρεπε» κι ύστερα, σαν να μην έφτανε αυτό, έχουμε και την κορωνίδα της φρίκης με το «και τώρα τι γίνεται;»

Εκεί, δεν υπάρχει καμία εύκολη λύση. Θα νιώθεις ότι περπατάς στον δρόμο κι ότι όλοι κοιτάζουν εσένα, σε δακτυλοδείχνουν λέγοντας δυνατά «Το έκανες! Το έκανες! Το έκανες!» και θα τρέχεις να κρυφτείς κάτω από το κρεβάτι, πέρνοντας αγκαλιά το αρκουδάκι σου από το νηπιαγωγείο και τραγουδώντας τον μικρό τυμπανιστή.

Αλλά…
Πριν φτάσουν όλα αυτά, πριν γίνεις ένα με το χώμα από τύψεις ή ενοχές, η στιγμή που το «δεν πρέπει» πραγματοποιείται, είναι η στιγμή που όλα σβήνουν. Είναι η κορύφωση, η έξαψη, η λύτρωση. Είναι η στιγμή που δε σε νοιάζει τίποτα, είσαι στην υψηλότερη ταράτσα του κόσμου και ουρλιάζεις στον ορίζοντα σαν γίγαντας.
Είναι η στιγμή για την οποία ξέρεις ότι θα το ξανάκανες και θα το ξανάκανες, όσες ενοχές κι ευθύνες κι αν σε πλακώσουν μετά.
Είναι η στιγμή που νιώθεις Θεός μέσα στην ανθρώπινη ατέλειά σου.
Και γι’ αυτήν την γαμημένη στιγμή, όλα τα «δεν πρέπει» πρέπει κάποτε να φτάσουν στο «δεν πάει άλλο».
Αξίζει… πιστέψτε με.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook