TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Όλο το νησί ένα βότσαλο στα πόδια σου, ολόκληρη η γη, η δική σου αγκαλιά.

Όλο το νησί ένα βότσαλο στα πόδια σου, ολόκληρη η γη, η δική σου αγκαλιά.

Βγαίνεις στο μπαλκόνι γύρω στις δυόμισι το βράδυ. Τσακωμένη με τον ύπνο ως συνήθως, ψάχνεις παρηγοριά έξω από τα ντουβάρια του σπιτιού κι ας μην μπορείς να πας μακριά. Τουλάχιστον όλες οι έννοιες σου έμειναν πίσω από την κλειστή μπαλκονόπορτα. Χαζεύεις τις λάμπες κάτω στον δρόμο και ξαφνικά το νιώθεις. Ανατριχιάζει ευχάριστα το δέρμα σου μιας και είναι η πρώτη από τις αισθήσεις σου που το αναγνωρίζει.

Αεράκι διαφορετικό από αυτά που ένιωθες να σου τρυπάνε την σάρκα τον χειμώνα και να σε κάνουν να κουμπώνεσαι μέχρι τον λαιμό και να φοράς κουκούλα στην προσπάθεια να τα κρατήσεις μακριά. Αυτό που νιώθεις τώρα , το θέλεις απεγνωσμένα , το ζητούσε το κορμί σου τόσους μήνες. Πριν καταλάβεις καλά καλά τι σου συμβαίνει, σ’ έχει πάρει αγκαλιά και σε ταξιδεύει.

Είσαι πάνω στο πλοίο και κοιτάς την θάλασσα. Πόσο σου έλειψε. Σκύβεις για να σου βρέξουν τα κύματα το πρόσωπο και χαζεύεις τα παιχνίδια που παίζει ο ήλιος στα μαλλιά σου παρέα με το αεράκι. Ναι, αυτό το γνωστό. Αλλάζουν χρώμα και κουνιούνται άλλες φορές απαλά , σαν να ακολουθούν τον ρυθμό των κυμάτων, κι άλλες φορές είναι εκτός ελέγχου καθώς το πλοίο αλλάζει πορεία και σου κλείνουν τα μάτια για να παίξετε κρυφτό.

Φτάνεις στον προορισμό σου κι επιτέλους αναπνέεις. Δεν είναι το νησί που μυρίζει έτσι όμορφα, είναι η μυρωδιά της ελευθερίας. Στην βαλίτσα σου κουβαλάς ελάχιστα και εντελώς απαραίτητα, αλλά κυρίως δεν πήρες μαζί σου την θλίψη. Φοράς το πιο ανάλαφρο φουστάνι που υπήρχε στην ντουλάπα σου κι όσο κι αν παίζει το αεράκι μαζί του, καθόλου δεν σε νοιάζει. Ακόμα κι όταν αποκαλύψει τους γλουτούς σου , χαμογελάς στον εαυτό σου, δεν σε ξέρει κανείς, δεν σε αναγνωρίζει κανείς, δεν σε κρίνει κανείς. Στην πρώτη παραλία που συναντάς, πετάς βαλίτσα κάτω, και μαζί και τα σανδάλια σου. Χώνεις πρώτα τα δάχτυλα των ποδιών σου στην άμμο, και ξανανιώθεις κομμάτι της φύσης, της ίδιας της ζωής. Σαν να έβγαλες ξανά ρίζες εκεί που πριν σου τις είχαν κόψει κι ένιωθες πως δεν ανήκεις πουθενά. Στέκεσαι ακόμα όρθια μα το αεράκι σε σπρώχνει παιχνιδιάρικα μέχρι που σε ρίχνει ολόκληρη στην ζεστή άμμο. Το σώμα σου ξυπνάει από τον λήθαργο καθώς μικροσκοπικοί πολύχρωμοι κόκκοι, τρυπώνουν παντού και διώχνουν το μούδιασμα του χειμώνα. Ζωντανεύεις μετά από τόσο καιρό νάρκης. Αργά αλλά σταθερά ξυπνάνε και οι υπόλοιπες αισθήσεις σου κι αναζητούν με την σειρά τους την ευκαιρία τους στην απόλαυση.

Βρέχεις το πρόσωπο σου με λίγη θάλασσα, όση χρειάζεται για να απορροφήσεις την στιγμή. Αφήνεις το δροσερό νερό ν’ ακουμπήσει τα χείλη σου και δεν κρατιέσαι τ’ ανοίγεις ελαφρά ,όσο χρειάζεται για να φτάσει η αλμύρα στην γλώσσα σου.

Υπάρχεις.

Σηκώνεις απαλά το κεφάλι σου στον ήλιο και του λες το πιο γλυκό σου παράπονο : Που ήσουν; γιατί με άφησες τόσο καιρό μόνη; …σαν να μιλάς στον πιο θερμό εραστή σου. Κι αυτός ανταποκρίνεται και σου χαρίζει το φως και την ζεστασιά του που φτάνει ως το τελευταίο κύτταρο της ύπαρξης σου. Κι όλα τα σκοτάδια σου είναι παρελθόν. Το αεράκι σου είναι ακόμα μαζί σου. Σε φροντίζει στοργικά και σου χαρίζει το υπέροχο χάδι του ,ακριβώς όσο χρειάζεσαι για να νιώθεις ηδονή. Είναι έτοιμο να σε ξεγυμνώσει τόσο, όσο χρειάζεται για να αφεθείς στην απόλυτη ευτυχία.

Η μαγεία του είναι πως δεν μπορείς να το φυλακίσεις, δεν μπορείς να το πάρεις μαζί σου, αλλά ξέρει εκείνο πότε θα έρθει να σε βρει. Εκεί στο σκοτεινό σου μπαλκόνι , εκεί στο πιο σκοτεινό σου βράδυ, εκεί στις πιο σκοτεινές σου σκέψεις, σαν ήρωας βγαλμένος από παραμύθι ,να φυσήξει ξανά ζωή μέσα σου, να αναζωπυρώσει την φλόγα σου τελευταία στιγμή πριν σβήσει.

Το αεράκι, η δροσερή ανάσα ενός αγγέλου, που δεν σε ξέχασε ποτέ, που υποσχέθηκε να σε λατρεύει και να σε νοιάζεται μέχρι το τέλος του χρόνου. Εκείνου που έμεινε πίσω για πάντα το καλοκαίρι..

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Ματίνα Τριλίβα

Γραφική, εσωστρεφής,outsider.Λατρεύω να παρατηρώ ανθρώπους,ν'ακούω τις ιστορίες τους, και να τις συμπληρώνω με την φαντασία μου.Αγαπώ ή μισώ έντονα. Κάποτε μιλούσα πολύ.Τώρα γράφω περισσότερο.Λυτρωτικό!
Ματίνα Τριλίβα

Latest posts by Ματίνα Τριλίβα (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *