Ορφανή

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Λένε πως αν χάσεις την μάνα σου είσαι ορφανός κι αν χάσεις τον πατέρα σου φτωχός.

Έμεινα ορφανή λοιπόν στα 25 μου, η μαμά μου εφυγε στα 58 της. Μια γυναίκα νέα, πανέμορφη, πανέξυπνη, σοφή σχεδόν, πάντα όρθια, πάντα δυνατή, πάντα μάνα. Μια μάνα αυστηρή, καλόκαρδη πολύ, κέρβερος σωστός για τα παιδιά της, το σπιτικό, την οικογένεια της. Τελικά δεν έχει και μεγάλη σημασία τι ήταν αυτή όσο ζούσε γιατί απλούστατα ήταν η μαμά μου, η μάνα μου.

Ήταν αυτή που με γέννησε γιατί το επέλεξε. Με μεγάλωσε μετά κόπων και βασάνων γιατί ούτε εύκολο παιδί ήμουν ούτε τέτοιος ενήλικας. Με ανάθρεψε με πολύ αγάπη, πολύ κουβέντα, πολύ φαί (αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία), πολύ δοτικότητα, μέθεξη και φιλευσπλαχνία. Τα “πολύ” αρνητικά της θα μου επιτρέψετε να μην τα αναφέρω. Βλέπετε ήταν άνθρωπος κι αυτή κι αλίμονό μου αν είχα προσδοκίες να μην είχε και τέτοια. Άλλωστε τα θετικά της “πολύ” ήταν τόσο πολλά, τόσο δυνατά και τόσο αξιαγάπητα που με ευκολία κατάπιναν τα άλλα. Κι αν μπορούσα να τα διαχειριστώ ως παιδί ως έφηβη και ως νεαρή σιγά μην με σημάδευαν ως ενήλικη και μάλιστα μαμά.

Ο χαμός της μου στέρησε πολλά. Ένα σερβίτσιο λιγότερο στα γιορτινά τραπέζια και πολύ δάκρυ. Θλίψη και θύμηση που δημιουργεί ακόμα μέχρι και σήμερατον ίδιο κόμπο στον λαιμό. Κι όσο ο χρόνος περνάει ο πόνος τούτος δεν γιατρεύεται αλλά βαθαίνει. Απλώνει τις ρίζες του παντού και χτίζει γερά κι ακλόνητα θεμέλια. Δεν μου λείπει πια στα προβλήματα, στις λύπες και στα δύσκολα. Μου λείπει στα γέλια, τις χαρές και τις γιορτές. Λείπει στις επετείους, στις γιορτές και τα γενέθλια του παιδιού μου και των αλλων εγγονιών της, έλειπε από την γέννηση της κόρης μου, έλειπε όταν έγινα κι εγώ μάνα που το λαχταρούσε γιατί το ήθελα εγώ και με βοήθησε πολύ σ’αυτό. Λείπει πιο πολύ απο την χαρά και την ξενοιασιά ίσως γιατί νιώθω πως τα στερήθηκε αρκετά για να ανταπεξέλθει στον ρόλο της όπως ήθελε. Μα κυρίως λείπει από την καρδιά μου, το μυαλό μου και την καθημερινότητα μου.

Ο καρκίνος της, γιατί ούτε κι αυτόν μοιράστηκε μαζί μας όπως κανέναν πόνο, μου στέρησε την σφιχτή αγκαλιά της, τα δυνατά και ρουφηχτά φιλιά της που λες κι είχαν δική τους φωνή, την παρηγοριά της. Μου στέρησε την δικαιοσύνη της, την ντομπροσύνη της, τις συμβουλές και την ανιοδιοτελή και ολοκληρωτική δοτικότητα της. Κι έψαχνα χρόνια να βρω το “γιατί”. Ένα γιατί που δεν έχει καμία απάντηση, ένα γιατί που με γέμισε πόνο, θυμό, θλίψη και ζήλεια. Θύμωνα και ζήλευα όσους είχαν την μαμά τους ενώ κι εγώ θα έπρεπε να έχω και δεν είχα. Γιατί τα άλλα παιδιά ειχαν μια γιαγιάκα να τα λατρεύει και το δικό μου παιδί στερήθηκε την παρουσία της.

Ώσπου μια μέρα χρειάστηκε να λείψω για πρώτη φορά απο το σπίτι για κάποιες πολλές ώρες. Κι άφησα μόνη της την κόρη μου με τον μπαμπά της. Κι αφού φρόντισα να αφήσω πίσω έτοιμα όλα όσα πίστευα πως θα χρειαστούν, στο δρόμο για τον λόγο της απουσίας μου πέρασε σαν αστραπή μια σκέψη από το μυαλό μου. Ρε μάνα τελικά σαν να φρόντισες και γι’αυτο… Φρόντισες να φύγεις και να μας αφήσεις πίσω φροντισμένους σε όλα κι ασφαλείς. Ατελείς αλλά ασφαλείς. Έτοιμοι όλοι να συνεχίσουμε την ζωή μας. Να την αρχίσουμε ξανά, να την φτιάξουμε, να την εξοπλίσουμε με όλα όσα μας είχες αφήσει και διδάξει με τα λόγια ή το παράδειγμα σου.

Και τώρα μάνα δεν είμαι θυμωμένη πια που έφυγες ούτε ζηλεύω. Γιατί είναι άδικο να θυμώνω εγώ όταν μανάδες χάνουν παιδιά. Και θυμάμαι πως μου είχες πει πως άλλος πόνος σαν αυτον δεν έχει, πως χειρότερο από αυτό δεν υπάρχει. Δεν ζηλεύω γιατί σαν να φρόντισες εσύ από εκεί που είσαι να γίνω εγώ μια μάνα αφου δεν έχω τέτοια. Δεν πονάω πια τόσο που δεν σ’έχω γιατί εχω πλέον ολοκάθαρη την εικόνα σου να χαμογελάς ή να κλαις και να λες πως για όλα υπάρχει τρόπος.

Λένε πως αν χάσεις την μάνα σου είσαι ορφανός κι αν χάσεις τον πατέρα σου φτωχός. Και τώρα ρε μάνα που την ορφάνια μου την αποδέχτηκα φοβάμαι οικτρά μην γίνω φτωχιά. Φοβάμαι πολύ μην λείψει κι άλλο σερβίτσιο από το τραπέζι μας. Φοβάμαι μην χασω τις ρίζες μου και μαραθώ κι εγω σιγά σιγά. Αλλά μάνα ξέρεις εσυ ε; Δώσε μου κι άλλη δύναμη όπως κάνεις πάντα.

 

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

5 σκέψεις στο “Ορφανή”

  1. Ομορφοι άνθρωποι….. Οι μανες μας ζούνε… Μεσα από εμάς… Μην πιστέψετε ούτε στιγμή το αντίθετο, γιατί τότε θα έχουν όντως ” πεθάνει ”
    Πήγανε ένα ταξίδι μακρινό…μπορούμε να τους μιλάμε, αλλά χωρίς να μας αγγίζουν ..
    Όταν έρθει εκείνη η μέρα που θα τις αντικρισουμε ξανά, θα μας αγκαλιασουνε και πάλι……. Για όλες εκείνες τις αγκαλιές που δεν προλάβαμε να ζησουμε!!!!!

    Να είστε σίγουρες γι αυτό

  2. 60 η μανούλα, 35 εγώ…
    Την βλέπω στις συνήθειές μου…
    Στον καθρέφτη μου γιατί της μοιάζω!
    Ακούω τη φωνή της στη φωνή μου… Δεν ξέρω αν θα αποδεχτώ ποτέ την ορφάνια μου… Όμως έχω τον ίδιο φόβο!!

  3. Avatar
    Ειρήνη Κουσκουρα

    Εγώ 24 η μαμά μου 56…Ειρωνία ε;;;Έτσι ήταν και η δική μου μανούλα,δεν πρόλαβε να ζήσει μεγάλες χαρές…Μόνο πόνο!Μου λείπει στις χαρές που δεν εζησε…Μου λείπει η μυρωδιά της…Αυτό που με πονάει πολύ είναι που μετά από 16 χρόνια δεν θυμάμαι την φωνή της…

  4. έγιναν όλα με 20 χρόνια διαφορά … 78 η μανούλα, 45 εγώ … πριν μερικές μέρες … ο ίδιος λόγος την πήρε από εμάς … σε νοιώθω, μα δεν μπορώ να ταυτιστώ … ακόμη … κι ας είδε 7 εγγόνια … κι ας πρόλαβε και προλάβαμε σχεδόν τα πάντα … πάντα όμως κάτι λείπει … κάτι δεν προλάβαμε … δεν μπορώ να ταυτιστώ … δεν έχει έρθει η αποδοχή ή η λύτρωση μέσα μου … πονάω, θυμώνω, οργίζομαι, πονάω … πονάω … πονάω πολύ …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook