Ως το τέλος.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Χαμένη μέσα στο όνειρό της άκουγε το ξυπνητήρι που χτυπούσε. Το άκουγε αλλά δεν ήθελε να ξυπνήσει. Δεν ήθελε να χάσει το αίσθημα της ευτυχίας που την πλημμύριζε. Δεν θυμόταν ακριβώς τι έβλεπε, αλλά η ψυχή της αγαλλίαζε. Μάλλον κάποια στιγμή από το παρελθόν τους, κάποια από τις πολλές φορές που ένιωθε ότι η καρδιά της θα έσπαγε από αγάπη. Ποτέ δεν άφηνε τον εαυτό της να ονειρευτεί το μέλλον τους. Ακόμα κι όταν εκείνος της έλεγε τις σκέψεις του και τα σχέδιά του για την κοινή ζωή τους, εκείνη απλά χαμογελούσε σιωπηλή.

Η αφύπνιση ξαναχτύπησε και επιτέλους θυμήθηκε γιατί ήταν τόσο χαρούμενη. Σήμερα επέστρεφε. Της είχε πει ότι το μεσημεράκι θα ήταν εκεί. Πόσο της είχε λείψει. Δυσκολευόταν να κοιμηθεί στο άδειο της κρεβάτι. Δεν παραπονιόταν όμως. Το ήξερε από την αρχή και το είχε αποδεχτεί. Δεν μπορούσε άλλωστε να κάνει διαφορετικά. Δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς εκείνον. Έστω κι αν δεν τον είχε συνέχεια. Ήξερε ότι ήταν δικός της. Επιπλέον δεν της είχε δώσει ποτέ αφορμή για να ζηλέψει. Τις ώρες που δεν ήταν μαζί, μιλούσαν συνέχεια στο τηλέφωνο ή έστελναν μηνύματα. Της έλεγε συνέχεια πόσο του λείπει και πόσο ανυπομονεί να γυρίσει σπίτι τους. Κι αν οι συνθήκες τους υποχρέωναν να περνάνε κάποιες μέρες χώρια, απλά θα μάθαιναν να ζουν με αυτό.

Είχε αρκετές ώρες μπροστά της μέχρι να έρθει, δεν υπήρχε λόγος να βιάζεται. Από χτες είχε φροντίσει να ψωνίσει όλα τα υλικά για να του μαγειρέψει τα αγαπημένα του φαγητά. Μοσχαράκι γιουβέτσι και σπανακόπιτα. Ήξερε πως όσο κι αν της έλεγε ότι δεν υπάρχει λόγος να κουράζεται, κατά βάθος του άρεσε που τον φρόντιζε. Άλλωστε εκείνος της τα έδινε όλα απλόχερα, αυτά που ήθελε αλλά και αυτά που δεν γνώριζε ότι τα ήθελε. Με κάποιον μαγικό τρόπο κατάφερνε και έμπαινε μες στο μυαλό της και το διάβαζε σαν αποκωδικοποιημένο μήνυμα. Μάταια προσπαθούσε εκείνη να τον εμποδίσει. Ήταν σαν κάθε της σκέψη να προβαλλόταν ταυτόχρονα και στο δικό του μυαλό.

Το φαγητό ήταν έτοιμο και είχε χρόνο να ασχοληθεί λίγο και με τον εαυτό της. Χτένισε τα μαλλιά της αφηρημένα και έβαλε λίγο ρουζ για να δώσει χρώμα στα χλωμά μαγουλά της. Εδώ και μέρες είχε πάρει την απόφασή της. Προσπαθούσε να του το κρύψει, αλλά προφανώς δεν τα κατάφερε και τόσο καλά. Την πίεζε να του πει τι συμβαίνει από το τηλέφωνο. Εκείνη όμως αρνιόταν. Ήθελε να του το πει από κοντά. Να τον κοιτάει στα μάτια. Ήθελε να δει τις αντιδράσεις του, να βεβαιωθεί για την απόφασή της. Έτρεμε μήπως είχε κάνει λάθος. Δεν θα άντεχε να κάνει ξανά λάθος.

Άκουσε τα κλειδιά στην πόρτα. Πετάχτηκε όρθια και έτρεξε να τον αγκαλιάσει. Ένιωθε την ανησυχία του. Έστεκε εκεί, στητός, παγωμένος. Τόσο αθώος, τόσο αγνός. Δεν είχε καμία σχέση με τα τέρατα του παρελθόντος. Τον αγκάλιασε σφιχτά, τόσο σφιχτά όσο δεν τον είχε αγκαλιάσει ποτέ. Τον κοίταξε στα μάτια. Πόσο τυφλή ήταν. Τώρα πια ήξερε πως ήταν λάθος που άφηνε το παρελθόν τη να εμποδίζει το μέλλον τους. «Σε αγαπώ, και θέλω να είμαστε μαζί, ως το τέλος». Το δάκρυ που είδε στην άκρη του ματιού του ήταν η απάντηση του.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook