Όταν όλα αλλάζουν ξανά και ξανά

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τελικά τα πάντα στη ζωή είναι θέμα επιλογών. Σωστών ή λανθασμένων, δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Γεγονός είναι πως ό,τι κι αν συμβεί, πάντα μα πάντα έχουμε το δικαίωμα της επιλογής, παρόλο που μερικές φορές η απόφαση φαίνεται προκαθορισμένη. Ένας μόνο παράγοντας παίζει ρόλο στην τελική επιλογή. Εμείς. Το τι πραγματικά θέλουμε, και αν έχουμε καταφέρει να το κατανοήσουμε. Δυστυχώς πολύ λίγοι άνθρωποι τολμάνε να κοιτάξουν μέσα τους και να αποδεχτούν το ποιοι είναι και να το σεβαστούν αυτό. Οι περισσότεροι απλά αρκούνται σε εύκολες λύσεις, που δεν αποτελούν ρίσκο για την ομαλή πορεία της ζωής τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι με αυτόν τον τρόπο χάνουν το σημαντικότερο αγαθό στη ζωή, τον αυτοσεβασμό.

Μέχρι τώρα στη ζωή μου, τρεις φορές άλλαξα κοσμοθεωρία. Η πρώτη ήταν όταν ήμουν 25 χρονών. Τότε αντιλήφθηκα ότι δεν είχα πια το άλλοθι της ηλικιακής άγνοιας. Γιατί ένα λάθος συγχωρείται πολύ πιο εύκολα σε ένα νέο άνθρωπο, αλλά το ίδιο λάθος ακριβώς είναι ανεπίτρεπτο από έναν ώριμο, ευσυνείδητο ενήλικα. Η στάση ζωής που επέλεξα, μπορεί να ήταν κατακριτέα από πολλούς, αλλά εμένα με προφύλαξε από συναισθηματικά ατοπήματα. Κι έτσι πορεύτηκα για πολλά χρόνια, χωρίς έρωτες, χωρίς δέσιμο, χωρίς σχέσεις. Το αντίθετο φύλο είχε καθαρά διεκπεραιωτικό ρόλο, κι όσες φορές βρέθηκα να απολογούμαι για αυτό, απλά ξεκαθάριζα ότι είναι καθαρά δικό μου πρόβλημα, κι όχι κάποιο λάθος που έκανε ο άλλος. Ήταν επιλογή μου να πορεύομαι μόνη μου, αυτόνομη και αυτάρκης.

Στα 32 μου άλλαξε όλη μου η ζωή. Την στιγμή που έμεινα μόνη στο σπίτι με το μωρό μου, και αντιλήφθηκα ότι αυτό το πλάσμα ήταν εξαρτημένο από μένα. Η ζωή του ήταν στα χέρια μου. Αν έκανα εγώ κάποιο λάθος, θα είχε επιπτώσεις σε εκείνο. Τότε συνειδητοποίησα ότι ποτέ πια δεν θα είμαι μόνη μου, ποτέ πια δεν θα παίρνω αποφάσεις μόνο για μένα. Οτιδήποτε έκανα από εκείνη τη στιγμή και μετά θα αφορούσε και τους δύο. Η ευθύνη αυτή πολλές φορές με λύγισε, πολλές φορές με τρόμαξε, πολλές φορές με οδήγησε στο να σκεφτώ να επιλέξω την εύκολη λύση. Όμως το αυτόνομο ον μέσα μου, πάντα ούρλιαζε, πάντα με έσπρωχνε στην πιο δύσκολη, στην πιο οδυνηρή επιλογή, με γνώμονα πάντα τον αυτοσεβασμό μου. Και πάντα, μα πάντα σε συνάρτηση με το τι πίστευα ότι ήταν καλό για το παιδί μου.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Όπου πρέπει να βρω τις ισορροπίες ανάμεσα στη μητέρα και στη γυναίκα. Οπότε για ακόμα μια φορά, η κοσμοθεωρία μου αλλάζει, αφού προφανώς δεν μπορώ να ξαναγίνω ελεύθερος σκοπευτής, αλλά ούτε και σύζυγος. Οπότε, πρέπει να αναθεωρήσω πάλι όλη μου την ύπαρξη. Η αλήθεια είναι πως είναι δύσκολο να επιλέξω, αφού από τη μία η γυναίκα μέσα μου απαιτεί την προσοχή μου, αλλά από την άλλη η μητέρα παραγκωνίζει όλες τις άλλες ανάγκες. Κι εγώ στη μέση, να ξέρω ότι όλα σε αυτή τη ζωή είναι θέμα επιλογών, αλλά δεν είμαι σίγουρη για το τι πρέπει να επιλέξω. Και κυρίως, με ποιον ρόλο να επιλέξω, αφού οι δύο ρόλοι είναι κόντρα. Προφανώς θα υπάρχει μια επιλογή που να τα συνδυάζει και τα δύο, απλά εγώ δεν την έχω βρει ακόμα. Μέχρι τότε, απλά θα πρέπει να μάθω να ζω ως διχασμένη προσωπικότητα, αφού αρνούμαι να στερηθώ μια από τις δύο ιδιότητες μου.

Ως τελικό συμπέρασμα θα έλεγα, ότι εμείς οι γυναίκες είμαστε τόσο δυνατά πλάσματα, αλλά δυστυχώς δεν το αντιλαμβανόμαστε παρά μόνο όταν χρειαστεί να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη. Ίσως αν γνωρίζαμε πόσο ψηλά μπορούμε να φτάσουμε, πόσο δύναμη κρύβουμε μέσα μας, να μην αφήναμε κανέναν να παίξει με τη ζωή μας, με την ευτυχία μας, με το μέλλον μας. Μέχρι λοιπόν να κατανοήσουμε όλες το ποιες είμαστε, δυστυχώς θα υπάρχουν γυναίκες πληγωμένες, θυμωμένες, οργισμένες. Και για αυτό δεν φταίει κανείς άλλος, παρά μόνο εμείς.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook