Όταν βρήκα ένα παιδάκι μόνο του στο δρόμο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Κάθε φορά που νομίζεις πως τα έχεις δει όλα, έρχεται κάτι αναπάντεχο να γκρεμίσει όσα είχες δεδομένα μέχρι σήμερα. Όσο είμαστε μικρά παιδιά οι γονείς μας μοιάζουν στα μάτια μας ως ήρωες! Πιστεύουμε πως είναι αλάνθαστοι, αψεγάδιαστοι, ατρόμητοι. Κι όμως, μεγαλώνοντας ο μύθος αυτός καταρρίπτεται. Οι γονείς μας είναι απλοί άνθρωποι, θνητοί,με τα καλά τους και τα κακά τους, τα σωστά και τα λάθη τους. Το θέμα είναι: ξέρουν πότε κάνουν λάθη; Τα παραδέχονται; Βελτιώνονται αφού τα παραδεχτούν; Αυτή η απορία δε θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου, από τότε αντίκρισα μπροστά μου ένα μικρό κορίτσι, μόνο και απροστάτευτο σε κάποια σκαλιά στο κέντρο της Αράχωβας.

Έτος 2006, χειμώνας, αργά το απόγευμα. Περπατούσαμε με τον άνδρα μου στον έναν και μοναδικό κεντρικό δρόμο της κωμόπολης. Ξαφνικά ακούω κλάμα. Γυρίζω και βλέπω ένα μικρό παιδί, όχι πάνω από 6 ετών, να κλαίει γοερά. Δεν πλησίασα, θεωρώντας πως θα εμφανιστεί κάποιος γονιός ή συγγενής κοντά του. Και περίμενα… περίμενα. Τίποτα Κοιταχτήκαμε με τον άνδρα μου και είπαμε ο ένας στον άλλον <<λες;>>

Κι όμως ναι. Αυτό το μικρό παιδί ήταν εκεί μόνο του. Το πλησίασα και το ρώτησα γιατί κλαίει, που είναι η μαμά του;
Εκείνο έτσι αθώο και μικρό που ήταν, μου είπε τα πάντα. Ότι ήταν σε ένα πάρτυ, πως βαρέθηκε και έφυγε αλλά έχασε το δρόμο… Δεν πίστευα όσα άκουγα. Πως είναι δυνατόν να έχει φύγει ένα παιδί μόνο του και γιατί δεν είναι όλοι έξω να το ψάξουν; Τι θα γινόταν αν εγώ είχα κακές προθέσεις και το ξεγελούσα;

Το ρώτησα αν μπορώ να το βοηθήσω και μου είπε να το πάω σπίτι του. Το πήρα από το χέρι και προσπαθούσε να θυμηθεί που μένει. Ξαφνικά κουράστηκε και της είπα αν θέλει να την πάρω αγκαλιά να ξεκουραστεί. Απάντησε θετικά. Την ίδια κιόλας στιγμή ο άνδρας μου, μου ζήτησε να την αφήσω κάτω φοβούμενος μη μας δει κάποιος γνωστός της και μας περάσει για απαγωγείς. Κάτι που φυσικά δεν σκέφτηκα, αλλά επειδή πολλές φορές πας να κάνεις καλό και βγαίνεις φταίχτης το ξανασκέφτηκα και την άφησα κάτω να περπατήσει μαζί μας.

Φτάσαμε σε ένα περίπτερο. Μας είπε να μπούμε στο στενό. Μας έδειξε ένα σπίτι που ισχυριζόταν πως εκεί μένει. Ρωτήσαμε το επίθετό της και μας το έδωσε. Βρήκαμε και το σπίτι της. Στο κουδούνι ήταν το επίθετο που μας είπε. Χτυπήσαμε, αλλά κανείς δεν ήταν εκεί. Άρχισα να πελαγώνω. Πήγαμε στο περίπτερο και δείξαμε το κορίτσι στον άνθρωπο που δούλευε εκεί. Του εξηγήσαμε το θέμα κι εκείνος μας πήγε απέναντι, σε ένα άλλο μαγαζί που δούλευαν κάτι γνωστοί/ φίλοι των γονιών του κοριτσιού. Άκουγα τον περιπτερά να λέει <<η κόρη του τάδε δεν είναι αυτή;>>, <<ναι αυτή είναι, κάτσε να πάρω τον πατέρα της τηλέφωνο να έρθει>> του απάντησαν εκείνοι.

Την πήραν από το χέρι, εκείνη χάρηκε που βρήκε οικεία και γνώριμα πρόσωπα, οπότε το καθήκον μας, τελείωσε εκεί. Εντύπωση μας έκανε το γεγονός πως ήταν ψύχραιμοι και δεν ασχολήθηκαν καθόλου μαζί μας. Αν εγώ την είχα κακοποιήσει για παράδειγμα, δε θα είχαν κανένα στοιχείο μου. Νιώσαμε λες και παραδώσαμε αντικείμενο. Ατυχήματα συμβαίνουν, μα αυτό δεν το λες απλά ατύχημα. Το λες κι αδιαφορία!

Θα μπορούσα να κατηγορηθώ για αρπαγή αν κάποιος με έβλεπε να τριγυρίζω με το κορίτσι. Ευτυχώς δε συνέβη. Μετανιώνω που δεν ενημερώθηκε η αστυνομία για αυτό το συμβάν. Απορώ γιατί δεν ήταν η πρώτη μου σκέψη!

Ήταν πολύ βαρύ για να μην λάβουν κάποια επίπληξη όσοι ήταν υπεύθυνοι για το παιδί αυτό. Δεν ξέρω καν, αν κατάλαβαν πως το παιδί λείπει. ΄Ηταν τυχερό στην ατυχία του γιατί το βρήκα εγώ κι όχι κάποιος ανώμαλος.Ναι, θα κάνουμε λάθη ως γονείς. Προσοχή μόνο μην είναι μοιραία!

 

Νίκη

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook