Πάντα υπάρχει ένα αντίο!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Είναι αυτή η μοιραία συνάντηση, που σε είδα, σε γνώρισα και δε σταμάτησες λεπτό από το μυαλό μου να υπάρχεις. Είναι όλες αυτές οι στιγμές που ακολούθησαν, και πέθανα για σένα, έκλαψα για σένα, ισοπεδώθηκα για σένα, έπαψα να είμαι εγώ. Υπήρχες μόνο εσύ, κάθε μέρα, όλη μέρα, το όνομα σου ένα μόνιμο τατού στο δέρμα μου, μια μόνιμη σκέψη, μια κατάσταση που δεν υπήρχα πουθενά μέσα μου, μόνο εσύ.

Εσύ, εσύ, εσύ παντού στις σκέψεις μου, σε όλες μου τις κινήσεις στην καθημερινότητα μου, με ακολούθαγες παντού, δεν έφυγες στιγμή από κοντά μου, δεν έλειψες ποτέ από τα όνειρα μου και το αύριο. Ένα αύριο που έχτιζα με κύριο πρωταγωνιστή εσένα!!!

Πως όμως όλα αυτά ανατρέπονται και δεν θέλω να σε δω, δεν θέλω να σε ξέρω, πως είναι να φεύγεις και να αφήνεις συντρίμμια πίσω σου και εγώ εδώ να κάθομαι να ελπίζω και να περιμένω με αγωνία, ότι είναι προσωρινό. Πως γίνεται να σε βγάλω από μέσα μου, από τα σωθικά μου, πως είναι να πάψω να σε σκέφτομαι, πως είναι να ζήσω χωρίς εσένα. Πως γίνομαι; Πως αλλάζω; Πως έγινα σκληρή, πως ο πόνος έγινε άμυνα, πως το ‘Εγώ’ μεγάλωσε, πως έφυγες εσύ; Πως ήταν όλος αυτός ο καιρός, αμέτρητα χρόνια, στιγμές και η απουσία σου, αισθητή. Η σκέψη σου, ξεθώριαζε, η πληγή έκλεισε, το σημάδι έμεινε. Έμεινε και είναι δύσκολο για τον επόμενο, για τις επόμενες ευκαιρίες που πέταξα άδικα στο καλάθι των αχρήστων, που απέρριψα ανθρώπους με αξία, που έγινα αγενής, άξεστη, εγωίστρια, αναίσθητη χωρίς αισθήματα. Που σταμάτησα να αγαπάω, που σταμάτησα να δίνω, που σταμάτησα να υπάρχω, να ζω και απλά να επιβιώνω.

Συνήθισα, έμαθα και πλέον ζω, αναπνέω χωρίς εσένα. Σε ξεπέρασα μεγάλε μου έρωτα, και τι ήσουν τελικά; Μια ιδέα που σε μεγάλωσα στο μυαλό μου και σε θεοποίησα και άφησα όλο μου το είναι να πέσει με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον τοίχο!!! Δεν είσαι τίποτα πλέον, δεν ήσουν ποτέ, απλά είχα τρυφερά συναισθήματα, αφέθηκα, σε εμπιστεύτηκα και σε αγάπησα.

Ωραία το ζήσαμε και αυτό, δε θέλουμε άλλο.

Τώρα τι θες; Τι ψάχνεις σε ένα κεφάλαιο που έχει κλείσει; Δύσκολο να κοιτάξω πίσω, δύσκολο να αισθανθώ; Δύσκολο να νιώσω; Εσύ θυμάσαι όμορφες στιγμές, εγώ δυσάρεστες. Πως μπορεί να γίνει; Δε γίνεται, δεν χωράς στην ζωή μου, δε μπορείς να χωρέσεις, δεν υπάρχει μέρος για σένα. Τι δεν κατάλαβες; Ότι πέθανες για μένα; Ναι , έχεις πεθάνει και έχω φύγει χιλιόμετρα μακριά.

Αντίο μεγάλε μου ‘Ερωτά’ , σε αγαπώ, σε συγχωρώ αλλά δεν είμαι εδώ για σένα!

Alexandra Tsotsou

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook