Πενθώ για τη σχέση που βλέπω κάθε μέρα να σβήνει, για την απόσταση που έχει μπει μεταξύ μας και κάθε μέρα μεγαλώνει, για τις συζητήσεις που πια δεν κάνουμε, για την αρμονία που πλέον δεν υπάρχει, για τις στιγμές που δεν ζούμε. Πενθώ μέσα στη σιωπή, που είναι βαριά και ασήκωτη. Πενθώ για τη χαρά που έχει εκλείψει από τα μάτια μας, για την προσμονή που δεν ζω, για τον έρωτα που χάθηκε, για την αγάπη – την ερωτική αγάπη – που εξαϋλώνεται. Πενθώ για τους καφέδες που δεν πίνουμε, για τα βραδάκια που δεν χαλαρώνουμε με κρασί και τσιγάρο, για τα όνειρα που σταματήσαμε να κάνουμε, για το μέλλον που δεν χτίζουμε μαζί. Πενθώ γιατί ζω μια κατάσταση που πλέον με πλακώνει, που με ρουφάει καθημερινά στην απραγία, που δεν μου δίνει υπόσταση, που με αποπροσανατολίζει και με αρμέγει από το μεδούλι. Πενθώ για την ελευθερία, που δεν έχω, για την αποδοχή, που μάταια ζητάω, για την αυθεντικότητα που χάνεται. Πενθώ….

Πενθώ και για σένα που δεν μπορώ να σ’ έχω… που δεν είσαι αυτός που έπλασα στην φαντασία μου, που δεν θα είσαι ποτέ αυτός, όσο κι αν υπάρχουν αναλαμπές που μου δείχνεις ένα άλλο πρόσωπο. Πενθώ γιατί δεν θέλησες να με γνωρίσεις και αρκέστηκες στον προσωπικό σου εγωισμό. Πενθώ γιατί δεν με ακούς, δεν με άκουσες ποτέ και έβγαζες πάντα τα δικά σου (διαστρεβλωμένα) συμπεράσματα και πάντα ήθελες να μου την πεις. Πενθώ γιατί δεν θα μπορέσω ποτέ να ζήσω αυτόν τον έρωτα μαζί σου, τον έρωτα που σου τρελαίνει το μυαλό και έχεις το ακαταλόγιστο. Πενθώ γιατί έκανα όνειρα τρελά και τα είδα να γκρεμοτσακίζονται. Πενθώ γιατί δεν το έζησα ποτέ, γιατί δεν είχαμε ποτέ μια ευκαιρία. Πενθώ….

Πενθώ όμως και για κείνον που με έκανε να τον εμπιστευτώ, να είμαι επιτέλους ο εαυτός μου και να ανοιχτώ, να νιώσω ασφάλεια και να προσδοκώ. Πενθώ γιατί όταν του έδειξα την αλήθεια έφυγε. Πενθώ γιατί δεν θέλησε να μου πει τι συνέβη. Πενθώ γιατί εξαφανίζεται χωρίς εξηγήσεις, ενώ μου μιλούσε και έκανε τα εγκεφαλικά μου κύτταρα να διεγείρονται, όπως δεν έχει κάνει ποτέ κανείς. Πενθώ γιατί δεν έχει το θάρρος της γνώμης του, να μου πει «ξενέρωσα ρε φίλε! You are too much for me!». Πενθώ γιατί κρύβεται πίσω από τη δουλειά και τις δικαιολογίες και φεύγει σαν δειλός. Πενθώ…

Πενθώ και για τη μάνα μου όμως. Πενθώ για τη μάνα που ποτέ δεν ήταν εκεί για μένα με τον τρόπο που ήθελα και είχα ανάγκη και που πάντα είχε κάτι να μου προσάψει και που τώρα έχει την απαίτηση να είναι μέρος της ζωής μου και να μοιράζομαι τις ανησυχίες μου μαζί της. Πενθώ γιατί ποτέ δεν κατάλαβε πόσο πονάνε τα λόγια της και πάντα ύψωνε τοίχους ανάμεσά μας. Πενθώ γιατί ποτέ δεν πίστεψε σε μένα και πάντα με έκανε να νιώθω σκουπίδι. Πενθώ γιατί προσπάθησα πολύ, προσπάθησα πολύ να τη βάλω στον κόσμο μου και να φτιάξω σχέση μαζί της και ποτέ δεν το αναγνώρισε. Πενθώ για την χαμένη ενσυναίσθηση, που εκείνη ονομάζει συναισθηματική ευφυΐα, και ποτέ δεν αντιλήφθηκε ότι δεν έχει και δεν μου την προσέφερε. Πενθώ γιατί τελικά έπρεπε να την «σκοτώσω», ώστε να την αφήσω να υπάρχει δίπλα μου. Πενθώ…

Πενθώ…

 

Το 7ο πέπλο