Πικρό αβοκάντο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Λατρεύω το αβοκάντο. Δε σας κρύβω ότι είναι από τα φρούτα τα οποία, όποτε βρίσκομαι στο σούπερ μάρκετ, δεν παραλείπω να έχω στη λίστα μου, ψάχνοντας όμορφα αβοκάντο με έντονο σκούρο πράσινο χρώμα (ανάλογα την ποικιλία) και να επιλέγω μερικά για ένα απολαυστικό γκουακαμόλε ή μία πλούσια σαλάτα.

Αυτό λοιπόν το άκρως πλούσιο απολαυστικό αλλά και ιδιαίτερα θρεπτικό φρούτο μας έρχεται από το μακρινό Μεξικό. Και πώς άλλωστε να μην κλείνει μέσα του αυτήν την έντονη πρασινάδα που αναζητούμε στις μεξικάνικες γεύσεις! Γεύση που με λίγο ελαιόλαδο και μπαλσάμικο «μιλάει και ξυπνά» τις αισθήσεις μας.

Το Μεξικό είναι μία χώρα λατινογενής, ούσα στην κεντρική Αμερική. Παρατηρώντας τις παραμέτρους ζωής και ανάπτυξης, αυτό το βαρύ (σε βάρος) φρουτάκι αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες (αν όχι τη μεγαλύτερη) πηγή εσόδων για τη χώρα αυτή. Με εξαγωγές στις ΗΠΑ που αγγίζουν το 80% της παραγωγής και ένα 11% που εξάγεται στην Ευρώπη το αβοκάντο είναι θα λέγαμε μία από τις πιο σημαντικές πηγές παραγωγής. Έτσι λοιπόν, με την κοινή λογική θεωρούμε πως χάριν σε αυτό το φρούτο, αρκετές οικογένειες αποκτούν εισόδημα και ουσιαστικά ζουν αξιοπρεπώς. Είναι όμως πράγματι έτσι;

Πριν λίγο καιρό είδα ένα αφιέρωμα στη γαλλική τηλεόραση περί αβοκάντο. Παρέα με τη δημοσιογράφο που είχε αναλάβει το αποκλειστικό ρεπορτάζ, ως ειδική απεσταλμένη, ανακάλυψα ένα κόσμο τόσο σκοτεινό όσο και οι ταινίες πού από περιπέτεια εξελίσσονται σε προσωπικά δράματα. Για την ακρίβεια ανατράπηκε αυτό που πίστευα.

Τεράστιες εκτάσεις καλλιέργειας. Άνδρες που τηρώντας την παραδοσιακή ένδυση της αμερικάνικης κουλτούρας, κάθε πρωί φορούσαν τις μπότες τους, τα τζιν τους, τα μεγάλα σε γείσο καπέλα τους και με συνοδούς έναν ή δύο άλλους άνδρες, στολισμένους με καλάσνικοφ, πήγαιναν στη δουλειά τους. Μπαίνοντας μέσα στο αμάξι, παρατηρούσες έναν άντρα κοντά στα πενήντα, που έχει επενδύσει στο δικό του παραγωγικό όραμα, ή απλά έχει κληρονομήσει τι φυτείες της οικογένειας, να αγωνίζεται αποφασιστικά να κρατήσει τα χωράφια του, ενάντια στις απειλές των εμπόρων ναρκωτικών. Αυτών των φονιάδων, που μυρίζοντας για χρόνια ολόκληρα χρήμα στις παραγωγές αυτές, δε διστάζουν να απαγάγουν αθώα παιδιά, γυναίκες ακόμα και άντρες και με την απειλή να σκοτώσουν ζητούν να τους παραχωρήσουν τις περιουσίες τους. Κι αν δεν το κάνουν; Στην κεντρική πλατεία του εκάστοτε χωριού, ένα ακόμα ανέμελο ή και αγχωμένο πρωινό, θα βρεθούν βιασμένα και κρεμασμένα τα πτώματα των αγαπημένων ανθρώπων τους. Και λίγες μέρες μετά θα βρεθούν και οι ίδιοι πεταμένοι σαν τα αδέσποτα ζώα σε δρόμους και σε χωράφια με μία σφαίρα στο κεφάλι. Με κάθε τίμημα αυτές οι περιουσίες κινδυνεύουν.

Έτσι λοιπόν οι παραγωγοί, που επενδύουν, που δίνουν τη ζωή τους για να φτιάξουν το δικο τους «μεξικάνικο» όνειρο, θωρακίζουν τα σπίτια τους, οπλοφορούν, «καμουφλάρουν» τις βεράντες των  σπιτιών τους ώστε με άνεση να πιουν λεμονάδα και καφέ ακόμα και τεκίλα, μία ζεστή ηλιόλουστη μέρα κι όταν έρθει η ώρα να επιστρέψουν στα χωράφια οπλίζονται, παίρνουν μαζί σωματοφύλακες και πάνε να δουλέψουν. Αυτή είναι η ρουτίνα τους.

Μέχρι εδώ λοιπόν η ιστορία θα έλεγα πως μοιάζει με περιπέτεια σαν αυτές με τους εμπόρους ναρκωτικών με τα χρυσά μεγάλα δαχτυλίδια και τις καδένες, οι οποίοι τιμωρούν όποιον αντισταθεί. Κι όμως η ιστορία αυτή μπορεί να γίνει ακόμα χειρότερη.

Ένας από τους παραγωγούς αυτούς μας ξενάγησε στα χωράφια του. Μας έδειξε το αβοκάντο. Τι να προσέχουμε, το χρώμα του, το κουκούτσι του, την καλλιέργεια, τα δέντρα, το ράντισμα των δέντρων. Ράντισμα; Βεβαίως. Με φυτοφάρμακα. Σαφώς και δε νοείται να μην καταλαβαίνουμε πως σε αυτόν το σύγχρονο κόσμο οι καλλιέργειες δεν ραντίζονται, δε χρησιμοποιούνται φυτοφάρμακα. Άλλωστε μη γελιόμαστε. Για να θεωρείται επιτυχημένη και εμπορεύσιμη μία απαιτητική παραγωγή σίγουρα έχει καλά κρυμμένα μυστικά. Αυτά τα μυστικά που γνωρίζουμε αλλά κλείνουμε τα μάτια. Η δημοσιογράφος λοιπόν, την οποία παρακολουθούμε με τη σειρά της να παρατηρεί τους τεράστιους σωλήνες που εκτοξεύουν χημικές ουσίες επάνω στα δέντρα και στους καρπούς, μαθαίνει πως όλο αυτό είναι αναγκαίο σαν διαδικασία προκειμένου τα αβοκάντο μας να παραμένουν πράσινα γυαλιστερά χωρίς ίχνος φθοράς από εξωγενείς παράγοντες όπως οι καιρικές συνθήκες ή τα έντομα. Στο δρόμο προς το γυρισμό, ανακαλύπτει ένα φορτηγό και με το θράσος που ένας δημοσιογράφος έχει, σκαρφαλώνει για να μάθει τις ονομασίες των αγνώστων αυτών χημικών. Ουσίες με υψηλές πωλήσεις σε όλα τα τοπικά καταστήματα. Λίγες ημέρες μετά αποκαλύπτεται από αναλύσεις πως οι ουσίες αυτές είναι απαγορευμένες. Παντού. Και στην Ευρώπη αυστηρά. Όμως είναι αποτελεσματικές για να εξυπηρετήσουν μία άψογη κατά τα άλλα παραγωγή. Όπως λέει και ένας ντόπιος πωλητής, «Δε βαριέσαι, αφού είναι αποτελεσματικές, όσο απαγορευμένες και να είναι. Όλος ο κόσμος αγοράζει!»

Το Τοέρο ελ Μπάχο έχει ένα σχολείο με πολλά παιδιά. Το σχολείο αυτό συνορεύει με φυτείες αβοκάντο οπότε είναι εύκολο να καταλάβουμε τι γίνεται κάθε φορά που ραντίζουν (και προφανώς αυτό γίνεται πολύ συχνά). Σε αυτό το σχολειό δουλεύουν η Μαρισέλα και η Σερένα. Η Μαρισέλα πρόσφατα έμεινε έγκυος και απέβαλλε σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Ουδείς πήρε την ευθύνη να την ενημερώσει οτι ο πιο πιθανός λόγος ήταν τα φυτοφάρμακα. Η Σερένα έχει αποβάλλει τρεις φορές. Η αγάπη της για τα παιδιά παραμένει ανολοκλήρωτη αφού δεν μπορεί να καταφέρει να ολοκληρώσει μία εγκυμοσύνη. Στο ίδιο σχολείο πηγαίνει η Τζαντ. Μία λιλιπούτεια γλυκιά έφηβη των 13 χρόνων. Μόνο που δεν είναι κανείς σίγουρος αν θα καταφέρει να βγάλει την εφηβεία της και να ζήσει φυσιολογικά, όσο ζήσει. Σε πρόσφατες εξετάσεις, βρέθηκαν στα μαλλιά της ίχνη από 13 φυτοφάρμακα. Όσα και τα χρόνια της ζωής της. Η μητέρα της, που έχει ζήσει όλη της τη ζωή εκεί, θρηνεί για ένα παιδί που ακόμα δεν έχει καν πεθάνει. Τα μάτια της, φτωχά μάτια της εργατιάς, θέλουν να πάρουν την Τζαντ από εκεί. Θέλουν να της προσφέρουν ένα μέλλον, κάπου αλλού. Μακριά από αβοκάντο και φυτείες. Με την ελπίδα να ζήσει η κόρη της. Γιατί το αβοκάντο δεν είναι καλλιέργεια και παραγωγή, είναι μπίζνες με κάθε τίμημα. Ένα τίμημα που έφτασε το 2017 να γίνεται εφιάλτης για χιλιάδες ανθρώπους στο Μεξικό Σε περιοχές που κάποτε ασφυκτιούσαν από πευκόδεντρα ενώ τώρα τεράστιες δασικές εκτάσεις στρεμμάτων καίγονται ώστε αργότερα να φυτευτούν ύπουλα δενδρύλλια. Δενδρύλλια που παλεύει καθημερινά το υπουργείο περιβάλλοντος να ξεριζώνει όπου είναι παράνομα, ακόμα και αν ξέρει πως εκεί που ξεριζώνεις ένα, θα φυτευτούν μετά από λίγο τρία. Και σε αυτό λοιπόν το περιβάλλον, τα παιδιά παίζουν ανέμελα και αθώα με την μπάλα τους, ακούν μουσική και χαμογελούν σε κάθε ξένο που τα πλησιάζει χαδεύοντας τα στα μαλλιά ή στο πρόσωπο, χωρίς ωστόσο κάποιος να τα μαζέψει και να τα στείλει κάπου μακριά ώστε να ζήσουν με ασφάλεια και με υγεία. Αδιαφορία; Ίσως. Μπορεί όμως να είναι και ένα μέρος της δικής τους καθημερινότητας, αφού σε ένα σχετικά πιο ασφαλή κόσμο από το δικό τους εμείς παρακολουθούμε με ενδιαφέρον από τον καναπέ μας χωρίς καν να αναρωτηθούμε αν τελικά μπορούμε να αλλάξουμε κάτι σε αυτήν την ανθρωπότητα.

Σκέφτηκα πόσο «πικρό ποτήρι» πίνει μία μάνα φτωχή για να προστατεύσει το παιδί της από τις αρρώστιες. Που θέλει να φύγει για να σώσει το παιδί της. Και μετά η δασκάλα η Σερένα που είναι έγκυος πάλι και θέλει αυτή τη φορά να τα καταφέρει και μάλιστα μακριά από το ποτισμένο με δηλητήρια σχολείο. Αποφάσισε να αποχωρήσει από τη δουλειά της. Για ένα διάστημα τουλάχιστον. Με την ελπίδα να τα καταφέρει.

Σκέφτομαι πόσο δύσκολος είναι τελικά ο δικός μας ρόλος που ουσιαστικά ξέρουμε τι συμβαίνει. Δεν αρκεί ένας δημοσιογράφος να κάνει ένα αφιέρωμα και να ανακαλύψει κρυμμένα μυστικά. Δεν αρκεί να κλείνουμε την τηλεόραση κάθε βράδυ και με καθαρή τη συνείδηση  ότι έχουμε φέρει παιδιά και τα μεγαλώνουμε με ασφάλεια σε αυτόν τον κόσμο να λήγουμε άλλη μία δύσκολη μέρα. Δεν αρκεί να χρησιμοποιούμε την πλέον κλισέ έκφραση «Μα εγώ θα σώσω τον κόσμο;» Όχι λοιπόν Δε θα το σώσεις εσύ. Μόνος σου. Αλλά μπορούμε να το σώσουμε παρέα. Πράττοντας. Ίσως τελικά ο δικός μας ρόλος είναι πολύ πιο εύκολος από αυτό που πιστεύουμε. Έτσι δεν είναι;

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook