Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν είναι χειρότερες οι μέρες που σου λείπει κάτι που δεν υπάρχει πια στη ζωή σου ή οι μέρες που θες να βάλεις φωτιά στο παρελθόν.

Μου πήρε καιρό για να βρω μια απάντηση τουλάχιστον για να καλύπτω τις στροφές του δικού μου μυαλού.
Εκ φύσεως είμαι ο κλασικός εκνευριστικός τύπος της παρέας που θα θυμάται που ήμασταν, τι κάναμε, ίσως και τι φορούσαμε στις 3 Ιουλίου του 2007! Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχει συχνά ένας καταιγισμός αναμνήσεων στο κεφάλι μου, οι οποίες πολλές φορές όταν μπλέκουν με την απώλεια ή την έλλειψη ανθρώπων ή συνθηκών με κάνουν να ασφυκτιώ.
Θα με ρωτήσουν τι σκέφτομαι όταν θα αφαιρεθώ και η απάντηση τόσο κλασική. Κάπου θα ταξιδεύω και θα αναπολώ! Και δικαίως θα αναρωτηθεί ο ερωτών. Είναι δυνατόν ένα παγκάκι να σου θύμισε όλα αυτά; Ναι ρε παιδιά είναι, γιατί συν του μνημονικού, παρόλο που το παίζω σκληρή κι αδιάφορη με λες και συναισθηματική κι ας είναι ένας επιθετικός προσδιορισμός που δεν αποδέχομαι συχνά.

Μεταξύ μας όλη αυτή η φάση δεν παλεύεται! Αυτό το τι θα γινόταν αν ή ακόμη χειρότερα αυτό το τι θα γίνει όταν που θα σε τρώει όταν θα αναρωτιέσαι για το τι θα συμβεί στο μέλλον μπορούν να σε στείλουν στο τρελοκομείο!
Το πρόβλημα όμως ίσως και να μην ξεκινάει εκεί που παλεύεις με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Γιατί ενδεχομένως θα έχει βρεθεί αυτός που θα σου πει “καλέ ξύπνα, σήμερα, αυτή τη στιγμή είναι η ζωή, όχι πρόπερσι”! Το πρόβλημα ξεκινάει ακριβώς εκεί που θα ξυπνήσεις ένα πρωί και το να αναπολήσεις θα απαιτεί προσπάθεια…

Σπάνια μένω μόνη μου, παρά το γεγονός ότι κάποτε ήταν η αγαπημένη μου συνήθεια, δε μου συμβαίνει συχνά πια. Ξέρετε, δυνατά μουσική, ένα τσιγάρο, ένα τιμόνι, πολλές σκέψεις κι όπου βγει! Όταν όμως έρθει αυτή η στιγμή που θα μείνω κάπου μόνη μου, να τα λέω με την Κατερίνα θα πιάσω τον εαυτό μου να κοιτάει επίμονα ένα μέρος που άλλοτε θα μου θύμιζε πολλά με ένα κενό βλέμμα… Θα καταβάλω μεγάλη προσπάθεια για να θυμηθώ τι είχε συμβεί κάποτε εκεί, ακόμη και η μορφή των πρωταγωνιστών δε θα μου έρχεται αβίαστα.

Θα κάνω ένα βήμα πίσω, θα αναρωτηθώ τι μου συμβαίνει και τότε θα ηχήσει δυνατά μια φωνή στο ταραγμένο μου μυαλό που θα μου πει “ότι μας πόνεσε, σιγά σιγά διαγράφεται”.

Και εκείνη τη στιγμή θα αρχίσει να με βασανίζει η σκέψη “προτιμώ να αναπολώ παρά να διαγράφω”. Ένα δάκρυ θα κυλήσει, θα εμφανιστεί μια ανάμνηση που θα με κάνει να θυμώσω, να θέλω να ξεχάσω, να βάλω φωτιά και να κάψω κάθε χτύπο της καρδιάς μου από το παρελθόν. Και τότε θα καταλάβω πως δεν θέλω να θυμάμαι, πως όσο συναισθηματική και να είμαι ότι με πόνεσε το διέγραψα και πια το να το θυμηθώ απαιτεί προσπάθεια κι αν τα καταφέρω δεν θα είναι για καλό.
Θα στρέψω το βλέμμα μου μακριά από το σημείο που προκάλεσε όλες αυτές τις σκέψεις και τότε θα απαντήσω πως οι μέρες που θέλω να κάψω ένα ολόκληρο κομμάτι του εαυτού μου είναι χειρότερες από εκείνες που το δάκρυ βυθιζόταν σε μια ανάμνηση που δε ζει πια.

Γιατί όπως πολύ σοφά με έμαθε η ψυχολόγος μου η ζωή δεν είναι ούτε εκεί και τότε, ούτε από εδώ και πέρα. Είναι εδώ και τώρα και δεν είναι το θέμα μας ούτε οι αναμνήσεις ούτε τα όνειρα! Αλλά αυτό που σήμερα, αυτή τη στιγμή συμβαίνει γυρώ μας!

 

 

Κατερίνα Χρηστίδου