5 Μαρτίου 2018
… Άλλη μια μέρα ξημέρωνε αλλά η Σίσσυ πάλι δεν θα έβλεπε τον ήλιο ψηλά στον ουρανό. Βασικά ούτε τον ουρανό δεν θα έβλεπε, εκεί στο σκοτεινό δωμάτιο που ήταν μήνες κλεισμένη. Δεν ήθελε να είναι αχάριστη. Τουλάχιστον αυτή ζούσε. Η 15χρονη αδελφή της δεν τα είχε καταφέρει, μετά από την ακατάσχετη αιμορραγία που της προκάλεσαν οι σαδιστικές ορέξεις εκείνου του κουστουμαρισμένου άντρα. Άραγε να είχε παιδιά; Να είχε κόρη;… Η Σίσσυ έμαθε από νωρίς ότι η υπακοή ήταν η μόνη λύση. Ο μόνος τρόπος επιβίωσης σε μια ζωή-κλουβί που δεν ήταν παρά ένα όμορφο αντικείμενο επίδειξης και ηδονής. Τα ξεραμένα δάκρυα στα μάγουλά της μαρτυρούσαν τον πόνο που βίωνε καθημερινά, την αδικία. Αν ήταν τυχερή κάποιος καψουρεμένος πελάτης θα της έφερνε πάλι τριαντάφυλλα που τόσο αγαπούσε από μικρή.
… Η ώρα είχε πάει 8 αλλά η Χαρά ήταν ακόμα σπίτι. Πώς θα πάω στη δουλειά; Και τι θα σκέφτονται στα παιδιά που με είδαν έτσι; Αυτή τη φορά το make-up δεν ήταν αρκετό για να καλύψει τις μελανιές, να κρύψει το κακό που διαφέντευε τη ζωή της. «Κάνε υπομονή κόρη μου» έλεγε η μάνα της κι η Χαρά έκανε υπομονή, δικαιολογούσε, ανεχόταν, για τα παιδιά. Τουλάχιστον ήταν κάλος πατέρας. Ποτέ δεν είχε σηκώσει χέρι στους γιους του και καμιά φορά της έφερνε και τριαντάφυλλα…
… Η Ανθή έτρεχε να προλάβει το λεωφορείο, μέσα στη βροχή, κι ας ψηνόταν στον πυρετό από το προηγούμενο βράδυ. Είχε μήνες που έψαχνε μια δουλειά και τώρα που τη βρήκε δεν είχε σκοπό να τη χάσει. Μπορεί τα χρήματα να ήταν λίγα, τα ωράρια εξαντλητικά και ο υπεύθυνος να τη μείωνε καθημερινά από τότε που αρνήθηκε να πιει ένα καφέ μαζί του, αλλά τουλάχιστον είχε δουλειά. Είχε επιτέλους ψωμί για τα παιδιά της. Τρέξε Ανθή, τρέξε!
… Ο ήλιος κόντευε να δύσει αλλά η Χέβεν αρνιόταν να αφήσει το άψυχο κορμάκι της 3χρονης κόρης της από την αγκαλιά της. Μέρες ετοίμαζε την σημερινή γιορτή, τη γιορτή που έγινε κηδεία. Μα να αφαιρέσει το «κακό» ήθελε. Να την καλοπαντρέψει. Έτσι έκανε η γιαγιά της στη μάνα της. Έτσι έκανε κι η μάνα της στην ίδια.

6 Μαρτίου 2018
Πέντε. Πέντε κλήσεις. Πέντε προτάσεις για έξοδο. Πού θα πάμε την Πέμπτη; Πώς θα γιορτάσουμε την Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας;…

8 Μαρτίου 1857.
Εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας ξεχύθηκαν και αιματοκυλίστηκαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, για εκείνες και για εμάς. 51 χρόνια μετά χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν στους ίδιους δρόμους με σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα». Διεκδικούσαν απλά ΔΟΥΛΕΙΑ, ΑΣΦΑΛΕΙΑ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΣΕΒΑΣΜΟ για εκείνες και για εμάς.

8 Μαρτίου 2018
Το σύνθημα ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Κοιτάξτε γύρω σας, δίπλα σας. Αμέτρητες γυναίκες υποφέρουν κι εμείς τολμάμε να οργανώνουμε πάρτυ και εξόδους; Χαρωπή γιορτούλα; Για ποιο λόγο ακριβώς;
Επειδή χιλιάδες κορίτσια υποβάλλονται καθημερινά σε ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων; Δεν χρειάζεται κανείς να ξέρει λεπτομέρειες για να αντιληφθεί τη βαναυσότητα, την επικινδυνότητα αυτής της άκρως ανατριχιαστικής παράδοσης. Βρέφη, νήπια, παιδιά ακρωτηριάζονται από γυναίκες – για όνομα του όποιου Θεού – κάτω από άθλιες έως και ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής για να μείνουν αμόλυντα!!! Τους αφαιρούν την κλειτορίδα και σε πολλές περιπτώσεις τα εσωτερικά και εξωτερικά χείλη του αιδοίου ΟΛΙΚΑ. Και δεν είναι μονάχα ο πόνος κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, είναι ο πόνος κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής (αφού ανοιχτούν με μαχαίρι), ο πόνος κατά τη διάρκεια του τοκετού, ο πόνος της ψυχής. Και το έγκλημα της κλειτοριδεκτομής, ο ευνουχισμός και η ενοχοποίηση της γυναικείας φύσης συνεχίζεται. Η σεξουαλική επιθυμία και ικανοποίηση πρέπει να είναι προνόμια μονάχα των ανδρών!!! Αν αυτό το «έθιμο» δεν είναι ένας μικρός θάνατος, αν δεν είναι πρακτική παιδικής κακοποίησης, εκδήλωση βίας απέναντι στις γυναίκες, τότε τι είναι;…

Χαρωπή γιορτούλα επειδή χιλιάδες γυναίκες κακοποιούνται σωματικά και σεξουαλικά καθημερινά; Η βία κατά των γυναικών δεν έχει ηλικία, δεν έχει χρώμα, δεν έχει τάξη, δεν έχει σύνορα. Ξυλοδαρμοί, βιασμοί, σεξουαλικές παρενοχλήσεις, εκπορνεύσεις για λίγα ευρώ και για ένα όνειρο που γίνεται εφιάλτης πίσω από βιτρίνες, σε πεζοδρόμια, σε σκοτεινά βρώμικα δωμάτια. Το ξέρουμε, το βλέπουμε, αλλά δεν κάνουμε τίποτα. Μονάχα κουνάμε το κεφάλι, άντε ρίχνουμε κι ένα δάκρυ, και συνεχίζουμε τις ζωούλες μας.

Χαρωπή γιορτούλα που χιλιάδες γυναίκες αντιμετωπίζονται ως αναπαραγωγικές μηχανές, ως κατώτερα όντα, τυφλά υποταγμένα σε ένα άνδρα δυνάστη; Που βιώνουν καθημερινά την απαξίωση, τον εξευτελισμό; Που λιθοβολούνται γιατί έπεσαν θύματα βιασμού; Που γεννιούνται και πεθαίνουν σκλάβες; Που χιλιάδες κορίτσια, ακόμα και στις μέρες μας, δεν έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση, στη μόρφωση γιατί έτυχε να γεννηθούν κορίτσια; Που εξαναγκάζονται σε γάμους με άντρες πολύ μεγαλύτερης ηλικίας τη στιγμή που θα έπρεπε να παίζουν με κούκλες, να πηγαίνουν σχολείο; Σε μια μαρτυρία που διάβασα πρόσφατα, η ανήλικη νύφη ανέφερε «Η μητέρα του με κρατούσε ενώ αυτός με βίαζε». ΕΛΕΟΣ!
Κι εμείς; Τι κάνουμε όλες εμείς;…

Αν είσαι από τις γυναίκες που έχεις να ταΐσεις τα παιδιά σου, που δεν βιώνεις την ανεργία, τον έμφυλο διαχωρισμό στον εργασιακό σου χώρο, από τις γυναίκες που η βία, ψυχολογική ή σωματική, σου είναι άγνωστη, που ο έρωτας για σένα είναι όμορφος, που υπάρχεις γιατί οι γονείς σου δεν θεώρησαν κατάρα το φύλο σου, που ο αυτοσεβασμός και η αξιοπρέπεια δεν είναι άγνωστες λέξεις, που ο σύζυγός σου δεν σε βλέπει σαν δούλα και που στέκεσαι πάντα όχι πίσω του αλλά δίπλα του, μάθε πως είσαι από τις τυχερές γυναίκες γιατί απλά έτυχε να γεννηθείς σε μια κοινωνία, σε μια οικογένεια που τα κορίτσια δεν είναι βάρος και που το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης είναι αυτονόητο.

Η Hμέρα Γυναίκας δεν είναι γιορτή. Τι να γιορτάσουμε άλλωστε; Την απραξία μας σε όσα εγκλήματα συμβαίνουν δίπλα μας; Την αδυναμία μας να βοηθήσουμε όλες τις γυναίκες που υποφέρουν γιατί γεννήθηκαν γυναίκες, γιατί ένα χρωμόσωμα τους στέρησε ψωμί και τριαντάφυλλα;

Η Hμέρα Γυναίκας είναι μέρα τιμής για όλες τις γυναίκες αγωνίστριες, για εκείνες που υπερασπίστηκαν, ακόμα και με τη ζωή τους, για εκείνες που συνεχίζουν να υπερασπίζονται την ύπαρξή τους, την ύπαρξή μας, τη δική σου και τη δική μου, απαιτώντας σεβασμό και μια καλύτερη ζωή.

Η Hμέρα Γυναίκας είναι μια μέρα-ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ, που το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αφιερώσουμε λίγο από το χρόνο μας, λίγη από τη σκέψη μας, για όσες γυναίκες γεννιούνται και πεθαίνουν «σκλάβες», για όσες γυναίκες παλεύουν για τα κατ’ εμάς «αυτονόητα», για όσες γυναίκες προσδοκούν μια ζωή, όπου θα κερδίζουν με αξιοπρέπεια ΨΩΜΙ για να φάνε, όπου η ζωή τους θα έχει ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ. Τους το χρωστάμε. ΟΛΕΣ. ΟΛΟΙ. Γυναίκες και άντρες. Κι ίσως, λέω ίσως, το σύμπαν συνωμοτήσει υπέρ τους, υπέρ μας, υπέρ των παιδιών μας…