Ένα απλό τραπεζάκι τηλεόρασης, κομμάτι σύνθεσης βιβλιοθήκης ήταν. Από γνωστό υπερ-κατάστημα, 350 ευρώ όλη η σύνθεση, μια χαρά τιμή μου φάνηκε για τα δικά μου δεδομένα. Με παίδεψε λίγο να το φτιάξω γιατί οι πόρτες που είχα διαλέξει για τα ντουλάπια από το σύνθετο δεν εφάρμοζαν εύκολα, όμως γλίτωσε την εκπαραθύρωση με λίγα καντήλια, όλα κομπλέ τελικά. Λευκές επιφάνειες, διαφανές γυαλί. Εντάξει. Και, ροζ το τραπέζι της τηλεόρασης.

Οι αδερφές μου που το είδαν, μου είπαν πως δε λέγεται ροζ, κάπως αλλιώς το είπαν φίλε, η ζωή μου όμως να εξαρτιόταν από αυτό, δε θα θυμόμουν το όνομα του χρώματος που είπαν. Χαλασμένο μήλο, κάτι τέτοιο, μπορεί να λέω και μαλακίες όμως. Ας μείνουμε στο ροζ, ναι; ΡΟΖ. Ένα ροζ κομμάτι μιας επιπλοσύνθεσης.

Γενικά, δεν την τινάζω την αχλαδιά με αγοράκια, τώρα αν θα αλλάξει αυτό στο μέλλον δεν το ξέρω, είναι όμως στιγμές που ειλικρινά το εύχομαι, με ότι έχω αντιμετωπίσει μέχρι τώρα στη ζωή μου με γυναίκες. Ειλικρινά, αν υπάρχει Θεός ας με λυπηθεί και ας με ρίξει στην καψούρα με κάναν κάγκουρα, δε τρέχει μία, θα έχουμε μια τρυφερή αγάπη και θα του χαϊδεύω τα μαλλάκια μέσα από τον σηκωμένο του γιακά και θα τρέχουμε στα λιβάδια καβάλα σε παπάκι με κομμένη εξάτμιση.

Όμως, προς τον παρόν, στον ορίζοντα μου παίζουν μπάλα θηλυκά. Κακώς, το ξέρω.

Θηλυκά κολλημένα στο μυαλό, θηλυκά βλακόμετρα – δεν έχω άλλη εξήγηση, θα μου πεις ‘φιλαράκο, δεν στις χρεώσαμε με το ζόρι, μόνος σου διαλέγεις’. Ισχύει. Το ότι είμαι λοιπόν και εγώ καραμαλάκας, δεν κάνει και εκείνες λιγότερο ηλίθιες. Με την καλή έννοια. Πάμε λοιπόν στο ροζ σύνθετο, γιατί πολύ το καυλαντίσαμε;

Τις τελευταίες 10 μέρες έχουν μπει σπίτι μου, οι αδερφές μου “ωραίο χαλασμένο μήλο χρώμα έπιπλο” τσακ το γαμ. ποτηράκι τους πάνω στην καινούρια μου επιφάνεια, έτσι για να με βλέπουν να γυρνάει το μάτι μου ανάποδα, το γαμ. χέρι τους δε μπορεί να κάνει την κίνηση να αφήσουν το ποτήρι τους στην κουζίνα, δεν έπρεπε να σταματήσω να τις βαράω όταν μεγάλωσα, καλά τις σάπιζα μικρός. Στο σπίτι μου μπήκε και η κυρία που μου καθαρίζει – ‘η μανούλα σου, αγόρι μου, σου αγόρασε το ροζ τραπεζάκι; Ωραίο, μεγειά!’ και 2 φίλες.

Η πρώτη, μπήκε νύχτα, ημι-λιωμένη, την βρήκα σ’ ένα μαγαζί, ε το λυπήθηκα το κοριτσάκι, είχε και μυτερό στήθος, είμαι ευαίσθητος στα μυτερά στήθη και το πήρα σπίτι να το περιθάλψω. Μέσα στη σούρα της, στο ημίφως και στα τέσσερα – βρήκε να πει “ωχ πόσο ροζ είναι αυτό” και σαν να ξεσούρωσε λίγο. Ίσως έλεγε κι άλλα, άλλα μπλόκαρε ο εγκέφαλος της ευτυχώς δεν ήταν καλή στο multitasking, να λέει μαλακίες και να μπουκώνει ταυτόχρονα.

Η δεύτερη φίλη, το πάλεψε. ‘Έχεις πολύ ωραίο σπίτι. Ωραία χρώματα. Τολμηρά. Μπράβο. Λένε πολλά για σένα.’ ‘ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΔΕΡΦΗ’  ‘ουφ, τρόμαξα ρε αγόρι μου, μα ροζ σύνθετο!’

Κάθομαι και κοιτάζω το σύνθετο με το ροζ τραπεζάκι τηλεόρασης. 350 ευρώ και μου ‘φυγε και η Παναγία να το συναρμολογήσω. Μ’ αρέσει. Το υποστηρίζω. Είναι η επιλογή μου. Ελπίζω κάποτε να με αποδεχτεί το κοινωνικό σύνολο για αυτό που είμαι. Ένας τύπος με λευκό – διάφανο σύνθετο, με ροζ χαλασμένο μήλο χρώμα, τραπεζάκι τηλεόρασης.

Ναι;

 

                                                                           Bastard