Σχολείο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ποτέ δεν μου άρεσε το σχολείο. Ποτέ δεν το αγάπησα ούτε σαν μαθήτρια η ίδια, ούτε σαν μητέρα. Μάλλον σαν μητέρα μπορώ να πω πως το μίσησα κιόλας. “Φυλακή” για εμένα, θα ήταν η σωστή λέξη γιατί μου στερούσε κάθε ίχνος ελευθερίας, έτσι ένιωθα κι ακόμα έτσι νιώθω.

Άνοιξαν τα σχολεία. Βλέπω και διαβάζω μαμάδες ενθουσιασμένες, που επιτέλους κάποιος τρίτος θα αναλάβει τα παιδιά τους, που θα έχουν ελεύθερο χρόνο, που θα μπει τάξη και θα υπάρχει ρουτίνα.

Αυτό ακριβώς είναι το θέμα το δικό μου, πάντα ήταν και γι’ αυτό το σχολείο, ως έχει στην χώρα μας ,δεν ήταν για εμένα. Βλέπεις ανήκω στην κατηγορία μαύρο πρόβατο. Ακόμα και αν ο δείκτης νοημοσύνης μου, μου επέτρεπε να είμαι καλή σε κάποια μαθήματα, μου ήταν τόσο αδιάφορα και βαρετά που απλά σκότωναν τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Αυτά τα ανεχόμουν, αλλά μέχρι εκεί. Υπήρχαν όμως κάποια μαθήματα όπως η φυσική, η χημεία, τα μαθηματικά, που για εμένα από την πρώτη μέχρι την τελευταία επαφή μαζί τους ήταν αληθινό μαρτύριο. Θα επέλεγα βραστά αυγά στις μασχάλες από μια απλή πρόσθεση. Θα έφευγα από την χώρα, μόνο και μόνο για να μην αντιμετωπίσω ξανά την χημεία και την φυσική. Υπέφερα και για πολλά χρόνια η καταδίκη μου να πρέπει ακόμα και να ακούω γι’ αυτά με έκανε να νιώθω ηλίθια και άχρηστη. Αυτά που αγαπούσα, αυτά που λαχταρούσα, αυτά για τα οποία διψούσε το μυαλό μου, δεν υπήρχαν στο σχολείο ή ακόμα κι αν υπήρχαν, οι ώρες που ήταν αφιερωμένες σε αυτά δεν ήταν αρκετές για να καλύψουν την ανάγκη μου να μάθω.

Πόσο λάτρευα την έκθεση και τα Κείμενα. Μπορούσα να αναλύω κείμενα και να γράφω εκθέσεις χωρίς να νιώθω καν πως ήταν μαθήματα. Οι ξένες γλώσσες για εμένα ήταν τόσο εύκολες που σταμάτησα να διαβάζω υπότιτλους στα 9 μου και στα 10 μου διόρθωνα γραπτά μεγαλύτερων τάξεων στο φροντιστήριο. Πάντα μου άρεσε να φροντίζω τους άλλους αλλά αυτό δεν είχε καμία αξία στο σχολείο, όπως και η αγάπη μου για την φύση, αγάπη που ήθελα να χρησιμοποιήσω πρακτικά αλλά…
Ποτέ δεν υπήρχε χρόνος. Αυτό θυμάμαι από τα μαθητικά μου χρόνια, που ήταν τα χειρότερα της ζωής μου.

Αν και στα 42 μου πλέον έχω περάσει πολλά, τουλάχιστον έχω το δικαίωμα να επιλέξω αν θα τα αγνοήσω, αν θα αντιμετωπίσω και πόσο από τον χρόνο μου πάνω στην γη θα σπαταλήσω στην ενασχόληση μου με αυτά. Η πρώτη φορά που ένιωσα πραγματικά ελεύθερη ήταν όταν έκλεισε για εμένα το κεφάλαιο σχολείο. Τότε άρχισα να ζω, τότε άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, τότε πέταξα μακριά την ταμπέλα της ηλίθιας. Το πιο σημαντικό απ’ όλα ήταν πως είχα πια το δικαίωμα να βρω τον εαυτό μου μέσα από αυτά που αγαπούσα και δεν υπάρχει πιο ευχάριστη διαδικασία από αυτή.

Το σύστημα δεν μου επιτρέπει να επιλέξω για τα παιδιά μου. Δεν υπάρχει η επιλογή homeschooling στην Ελλάδα. Αν υπέφερα μια ως μαθήτρια η ίδια, υποφέρω δισεκατομμύρια φορές περισσότερες που βλέπω πως ελάχιστα έχουν αλλάξει από τότε. Που γνωρίζω πως πρέπει τα παιδιά μου να χάσουν πολύτιμο χρόνο και ίσως τον πιο σημαντικό και πολύτιμο της ζωής τους, τώρα που το μυαλό τους είναι σαν σφουγγάρι, τώρα που πλάθεται το σώμα και η ψυχή τους, σε μαθήματα που δεν θα αγαπήσουν ποτέ, δεν θα έχουν καμία εφαρμογή στην ζωή τους απλά γιατί έτσι πρέπει. Που είναι η ελευθερία μου, που είναι η ελευθερία τους; Φυσικά και δεν θέλω να εξελιχθούν με βάση αυτά που αγαπούσα εγώ, αλλά θα ήταν το καλύτερο μου να εξελιχθούν με βάση όσα αγαπούν τα ίδια.

Μοναδική μου ελπίδα κάποιοι εκπαιδευτικοί, που αναγνωρίζουν το πόσο σφιχτό είναι το σύστημα και κάνουν από μόνοι τους όσα μπορούν για να αναπνέουν τα παιδιά. Από εκεί κρατιέμαι και θα είμαι στο πλευρό τους κάθε φορά που θα προσπαθούν να δείξουν στα νεανικά μυαλά τον δρόμο της σκέψης και της δημιουργίας και όχι της παπαγαλίας. Συχνά πυκνά μου κάνει επίσκεψη ένας εφιάλτης, ο χειρότερος μου, πως ποτέ δεν κατάφερα να περάσω τις εξετάσεις των μαθηματικών, της φυσικής και της χημείας και πως θα τα δίνω ξανά και ξανά μέχρι να τα περάσω ή μέχρι να πεθάνω. Τότε βάζω φράχτη ψηλό, μπροστά στον εφιάλτη μου ,τις εκθέσεις, τα λογοτεχνικά βιβλία, τις ξένες γλώσσες, τα φυτά μου, την αγάπη μου για τους συνανθρώπους μου και τον στέλνω στον διάολο…

Καλή σχολική χρονιά, σε μαθητές γονείς, δασκάλους, με την ελπίδα πως κάποια μέρα το σχολείο, τα μαθήματα δεν θα αποτελούν κανενός παιδιού τον εφιάλτη παρά μόνο την αρχή του ονείρου για μια δημιουργική και ευτυχισμένη ζωή…

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook