Σχολική Γιορτή

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Είμαι η Ορχιδέα και είμαι καλά. Όχι πάντα καλά, αλλά σήμερα είμαι καλά. Ποτισμένη και χορτάτη από φως. Έχω και παρέα σήμερα στο σπίτι. Το μικρό μου λουλουδάκι, την κόρη μου, το τριανταφυλλάκι μου.

Σήμερα είχαν γιορτή στο σχολείο. Ευτυχώς δεν είχε ποίημα η μικρή μου. Σε κάθε γιορτή παρακαλώ μέσα μου κρυφά να μην έχει ποίημα, με αγχώνει πολύ. Αλλά αν τύχει και έχει, την βοηθώ να το μάθει και της τονίζω ότι αν ξεχάσει κάτι δεν πειράζει, η προσπάθεια μετράει και η συμμετοχή. Το λέω για να το ακούω κι εγώ. Έχει τύχει να ξεχάσει το λουλουδάκι μου και από μακριά της χαμογέλασα και την έγνεψα ότι όλα καλά, σε αγαπώ. Και το εννοούσα και το πίστευα. Η εμπιστοσύνη και ασφάλεια στα μάτια του παιδιού μου εκείνη την στιγμή, με συγκλονίζει και κάθε φορά με ανατριχιάζει γιατί μου θυμίζει τις δικές μου εμπειρίες αυτή την μέρα. Άσχημες εμπειρίες.

Μεγάλωσα σε ένα χωριό με λίγους κατοίκους. Ένα δημοτικό σχολείο με 10 παιδιά όλα κι όλα. Οι εθνικές εορτές ήταν κάτι πολύ σπουδαίο και έπρεπε να τις γιορτάζουμε με σεβασμό και πολύ σοβαρότητα. Οι μαμάδες μας ένα μήνα πριν έψαχναν να βρουν από τις γιαγιάδες, τις παλιές όπως έλεγαν, αυθεντικές παραδοσιακές στολές. Οι γιαγιάδες τις έβγαζαν από τα μπαούλα που τις είχαν κρυμμένες και τις έδιναν στην πρώτη μαμά που θα εμπιστευόντουσαν για κάτι τόσο σπουδαίο! Γινόταν ολόκληρη συζήτηση για το τι πρέπει να προσέχουμε να μην κάνουμε με αυτές τις στολές. Δεν κάθεσαι, δεν ακουμπάς σε τοίχο, δεν τρέχεις, δεν αφήνεις κανέναν να σε ακουμπήσει ούτε να δει τα φλουριά, τα μαντίλια και τα σιγκούνια. Κάθεσαι ακίνητος σαν αξιοθέατο. Αν γινόταν να αιωρείσαι, ακόμα καλύτερα ή μάλλον όχι γιατί θα μπορούσε να μπλεχτεί κάνα φλουρί σε κανένα κλαδί και ποιος ακούει την μανά μου μετά και τις γριές.

Εκείνη την ημέρα λοιπόν όλα τα παιδιά ντυμένα με αυθεντικές παραδοσιακές στολές παίρναμε την σημαία και πηγαίναμε στην πλατεία του χωριού. Εκεί ήταν όλο το χωριό, λαός ολόκληρος, 50 άτομα. Και οι φορείς του χωριού όπου θα καταθέσουν στεφάνια εις μνήμην των ηρώων. Εκεί μπροστά σε όλους λοιπόν εμείς τα 10 παιδιά έπρεπε να πούμε το ποίημα μας, που ήταν και τεράστιο, σωστά, δυνατά και με καμάρι. Πριν φύγουμε από το σπίτι οι απειλές από τους γονείς πήγαιναν βροχή. Αν χαλάσεις την στολή θα σε κρεμάσω στην πλατεία. Αν φύγει το μαντίλι από το κεφάλι σου, θα σε ξεμαλλιάσω. Αν δεν πεις το ποίημα δυνατά και σωστά και με ντροπιάσεις , θα σε σαπίσω το ξύλο. Και τα εννοούσαν όλα αυτά. Και μας έπιανε τρόμος σε κάθε γιορτή ή τουλάχιστον εμένα.

Σε μια από αυτές τις τρόμο-γιορτές, στην δευτέρα δημοτικού, ξέχασα το ποίημα μου. Δεν με είχε βοηθήσει και κανείς να το μάθω, με έπιασε και φόβος με όλο αυτό το κλίμα. Ε δεν ήθελα και πολύ. Ανέβηκα πάνω στο ξύλινο τελάρο γιατί ήμουν και κοντή και έπρεπε να με βλέπει όλο το χωριό και πάγωσα. Δεν θυμόμουν ούτε καν το τίτλο. Μιλάμε για τέτοιο σκάλωμα.

Είδα την μάνα μου απέναντι που μου χαμογελούσε με σφιγμένα δόντια και κατάλαβα τι θα ακολουθούσε. Ο Θεέ μου θα με σκοτώσει! Ο τρόμος μου έγινε ακόμα πιο μεγάλος. Άρχισα να τρέμω. Περίμενα με τρομερό άγχος να τελειώσει η γιορτή. Παρακαλούσα μέσα μου να μην με δείρει. Φοβόμουν τόσο πολύ που κόντεψα να κατουρηθώ. Μετά είπα αμάν να τελειώσουν να πάω σπίτι για την τουαλέτα και μετά ας με δείρει.

Τέλειωσε η γιορτή και ήρθε με τράβηξε από το χέρι κρατώντας με σφιχτά, τόσο σφιχτά που νομίζω πώς δεν ένιωθα το χέρι μου μετά από λίγα λεπτά. Φτάσαμε στο σπίτι και μου είπε με νεύρα βγάλε την στολή και θα τα πούμε. Νόμιζα ότι την γλίτωσα, έβγαλα αυτά τα βαριά ρούχα που μύριζαν ναφθαλίνη και δεν τα άντεχα πάνω μου και έβαλα μια πορτοκαλί φόρμα, ακόμα την θυμάμαι. Έπρεπε να πάω επειγόντως τουαλέτα, δεν άντεχα άλλο. Βγήκα τρέχοντας από το δωμάτιο και δεν ξέρω πώς βρέθηκα ξαφνικά σε μια γωνία και την μάνα μου να με τραβάει από τα μαλλιά και να ουρλιάζει. Να λέει ότι την έκανα ρεζίλι και ότι ένα πράγμα είχα να κάνω, να μάθω το ποίημα και διάφορα άλλα που δεν καταλάβαινα γιατί έφταιγα εγώ και γι’ αυτά. Κάτι κρατούσε στα χέρια της, δεν θυμάμαι τι ακριβώς ήτα αλλά πονούσε πολύ. Με χτύπησε στα πόδια και στα πλευρά και ο πόνος ήταν αφόρητος. Τότε κατουρήθηκα και άρχισα να κλαίω από ντροπή και φόβο. Εκείνη δεν πτοήθηκε, συνέχισε βρίζοντας με ακόμα χειρότερα. Ήρθε η γιαγιά μου και με έσωσε και με πήρε στην αγκαλιά της.
Με έστειλε να πάω να πλυθώ. Έφυγα σαν τρομαγμένο ζωάκι και μπήκα στο μπάνιο. Έβγαλα τα ρούχα μου και είδα τις κόκκινες γραμμές στο σώμα μου και εκεί ήταν που είπα μισώ τα ποιήματα και μισώ όλο αυτό το ψεύτικο ηλίθιο πράγμα αυτής της γιορτής. Κρυφά όσο μπορούσα μπήκα στο δωμάτιο μου και κρύφτηκα εκεί για ώρες. Άκουσα φωνές, άκουσα και κλάματα από την μάνα μου. Πάντα έτσι έκανε, πρώτα ξύλο και μετά ενοχές. Δεν βγήκα ως το βράδυ που με φώναξε η γιαγιά μου για φαγητό. Η μάνα μου δεν μου μιλούσε, δεν με κοιτούσε καν. Καλύτερα σκέφτηκα.

Αυτή ήταν μια δική μου εμπειρία με τα ποιήματα. Γι’ αυτό όταν μου έφερε η κόρη μου το πρώτο της ποίημα δεν χάρηκα, με έπιασε τρόμος και πανικός. Πήγαν όμως όλα καλά και η μικρή μου ακόμα και μισό το είπε το ποιηματάκι της στο νήπιο και ήμουν εκεί να την αγκαλιάσω και να μην φοβηθεί. Και της πήρα και παιχνιδάκι για το μπράβο της και ότι άλλο ζήτησε και ναι η κόρη μου τις αγαπά αυτές τις γιορτές και ναι είμαι από τις μαμάδες που στήνεται με την φωτογραφική μηχανή και περιμένει να βγάλει το βλαστάρι της και καμαρώνει ακόμα και με τα λάθη της, δεν πειράζει.

Δεν πειράζει.

Μαύρη Ορχιδέα..

*Η φωτογραφία είναι της Αντωνίας Κατσαρού

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

1 σκέψη για το “Σχολική Γιορτή”

  1. Avatar
    Συραγώ Μπιφάνη

    Εχω ταυτιστεί πλήρως….. έχω φάει το ξύλο της αρκούδας γιατί αρνήθηκα να πάρω το ποιημα στην πρώτη Δημοτικου……

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *