Σε θυμάμαι, μπαμπά!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

13 Ιουνίου. Εκείνη τη μέρα, αν ζούσες θα είχες γενέθλια.

Καρκίνος του πνεύμονα. Αυτή η παλιαρρώστια, που ούτε καν να την ονομάσουν δεν θέλουν οι περισσότεροι, μας χτύπησε την πόρτα πολύ νωρίς. Το άτιμο το τσιγάρο…

Δεν σε θυμάμαι υγιή ποτέ γιατί ήμουν μόλις 18 μηνών όταν ξεκίνησε ο Γολγοθάς σου.
Για τη μανούλα μου τι να πω…Με δυο παιδιά 18 μηνών και 3,5 χρονών να ακούει από τους γιατρούς ότι δυστυχώς είσαι τελειωμένη υπόθεση και ότι πρέπει να δει «τι θα κάνει, να μάθει να οδηγάει, να κοιτάξει τη ζωή της…»! Τη ζωή της! Πόσο δύσκολο όλο αυτό για μια γυναίκα, μια νέα μαμά και πόσο βράχος στάθηκε για όλους μας!

Ένα χειρουργείο 10 ωρών, από το οποίο βγήκες τελικά ζωντανός αλλά με έναν πνεύμονα. Ένα ρίσκο του γιατρού ελλείψει εναλλακτικών, με πιθανότητες να ζήσεις εξαιρετικά χαμηλές. Τις ανέτρεψες όμως. Βγήκες φυσικά άμεσα σε αναγκαστική σύνταξη με αναπηρία άνω του 97%, πολύ δύσκολο για έναν άντρα νέο που ήταν μαθημένος στη δουλειά, στα ταξίδια, προϊστάμενος στον ΟΣΕ!

Θυμάμαι σαν όνειρο την απόλυτη ησυχία στο σπίτι, για αρκετά χρόνια μετά. Εσύ συνέχεια ξαπλωμένος, η μαμά τα πρωινά στη δουλειά κι εμείς έπρεπε να κάνουμε απλά ησυχία. Δύσκολο όταν είσαι μικρό παιδάκι να μην τρέξεις, να μην παίξεις, να μην πας στη θάλασσα το καλοκαίρι. η αδερφή μου σύντομα ξεκίνησε το σχολείο κι εγώ έμενα μόνη πίσω με τον παππού, έναν υπέροχο άνθρωπο αλλά πολύ μεγάλο σε ηλικία, 82 ετών. Tο μόνο που μπορούσε να κάνει για να με «απασχολήσει» ήταν να μου διαβάζει ατέλειωτες ώρες, από παραμύθια μέχρι εφημερίδα! Κάπως έτσι έμαθα να διαβάζω πριν καν κλείσω τα 4, το αγάπησα πολύ το διάβασμα γιατί ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω ήσυχα! Αυτό και η ζωγραφική μου…

Όμως μέσα σε όλη αυτή την ατυχία σταθήκαμε τελικά τυχεροί, όλοι μας. Με τα χρόνια συνήλθες, και τολμώ να πω ότι κατά περιόδους ήσουν και πολύ καλά. Πάντα σε κούραζε πολύ το περπάτημα αλλά οδηγούσες κι έτσι όλα ήταν πιο εύκολα. Δεν μας έλειψε τίποτα όταν ήσουν καλά, καλοκαιρινές διακοπές, ταξίδια οδικά μακρινά όταν ένιωθες καλά τα έδινες όλα για μας! Είχες τις δυσκολίες σου, την γκρίνια σου αλλά πάνω από όλα ήταν η αγάπη σου! Πραγματικά, δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή μας αν όλοι εκείνοι οι προφήτες έβγαιναν αληθινοί και δεν έβγαινες τότε ζωντανός από αυτή την άσχημη ιστορία.

Σε έχασα τελικά στα 24 μου χρόνια, ένα Σαββατόβραδο του Ιούνη, λίγες μέρες μετά τα γενέθλιά σου. Πριν από 17 ολόκληρα χρόνια. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα, ήσουν από μέρες στο κρεβάτι με δύσπνοιες και υπέφερες πολύ και νομίζω ότι καταλάβαινες ότι τελείωνες. Είχε πάρα πολλή ζέστη και ήσουν συνεχώς στο οξυγόνο. Δεν άντεξες… Εγώ θυμάμαι ήμουν στον κόσμο μου, τελείωνα την διπλωματική μου στο Πολυτεχνείο και ετοιμαζόμουν για την ορκωμοσία του Ιουλίου στην οποία φυσικά δεν πήγα ποτέ! Εσύ ανυπομονούσες να έρθεις να με καμαρώσεις, τις μέρες μέτραγες. Ειρωνεία, εσύ δεν τα κατάφερες κι εγώ- σε πείσμα αυτού- απλά αρνήθηκα να πάω!

Δεν ξέρω αν χάρηκες τη ζωή σου, σαν ενήλικη αντιλαμβάνομαι ότι αν και ήσουν τυχερός μέσα σε όλη την ατυχία σου, έζησες μια ζωή δύσκολη και με πολλές στερήσεις… Μα ήσουν κοντά μας, μοιραστήκαμε στιγμές πολλές, εύκολες και δύσκολες, όμορφες και άσχημες, στιγμές ζωής…

Λείπεις πια, λείπεις πολύ…. έλειψες από πολλές όμορφες στιγμές μας, λείπεις από τα εγγόνια σου, από τις ζωές όλων μας. Λείπεις μα δεν σε ξεχνάμε ποτέ. Ο γιος μου έχει το όνομά σου, έχει τα μάτια σου, την κοψιά σου και το πείσμα σου… όπως κι εγώ.

Σε θυμάμαι πάντα και σ’ αγαπώ πολύ. Το ‘ξερες και ελπίζω να το νιώθεις ακόμα…

 

Ι.Μ.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook