Σεξουαλική απελευθέρωση

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τι να σας πω ρε παιδιά. Με τον όρο σεξουαλική απελευθέρωση εγώ καταλαβαίνω ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει στο θέμα σεξ και να μην κρίνεται για τις επιλογές του η αυτά που λέει. Δηλαδή γιατί να κρίνουμε μια γυναίκα ως πουτάνα επειδή θέλει να πειραματιστεί με τους άντρες; Ή αντίστοιχα γιατί ένας άντρας να χαρακτηριστεί μαλάκας και ανώριμος επειδή δεν θέλει ντε και καλά σχέση; Επειδή δεν ταιριάζει στα δικά μας κριτήρια; Δηλαδή άμα σου πει κάποιος/κάποια ότι θέλει σχέση και χωρίσετε στον μήνα γιατί συνειδητοποιείτε ότι δεν ταιριάζετε είναι λιγότερο μαλάκας και μπαίνει σε διαφορετική κατηγορία;

Στην πραγματικότητα μπορεί το σεξ να υπάρχει παντού γύρω μας όμως σεξουαλικά δεν είμαστε απελευθερωμένοι αλλά μάλλον καταπιεσμένοι. Παρ όλο που έχουμε εξελιχτεί σε πολλούς άλλους τομείς πολλοί θεωρούν το σεξ ακόμα ως ταμπού και ως μέτρο εξύψωσης του εγωισμού τους και της ‘’πέρασης’’ που έχουν.

Έχουμε καταλήξει να βλέπουμε τους άλλους σαν αριθμούς και όχι σαν αυτό που θα έπρεπε να είναι. Κάποιος δηλαδή με τον όποιο μέσα σε όλα μπορείς να περάσεις καλά για ένα χρονικό διάστημα όσο αυτό κρατήσει. Μια βραδιά; Μια εβδομάδα; Έναν χρόνος; Κάνεις δεν ξέρει.

Βγαίνεις ένα βράδυ για ποτό με τους φίλους/φιλές σου και βλέπεις μια ωραία γυναίκα. Την πλησιάζεις, μιλάτε, πίνετε μερικά ποτά, μιλάτε, γελάτε, και στο τέλος της βραδιάς την ρωτάς αν θέλει να έρθει σπίτι σου. Τότε είναι που αρχίζει το πανηγύρι. Αν σου πει ναι αμέσως, πιστεύει ότι θα την θεωρήσεις εύκολη, αν σου πει όχι φοβάται ότι θα την θεωρήσεις ‘’αγάμητη’’ άρα τόμπολα!! Καταφεύγει στην κλασσική ασφαλή λύση που δεν είναι άλλη από το να σου πει ότι ‘’ α!! εγώ είμαι των σχέσεων’’ με σκοπό να κερδίσει χρόνο και να νιώσει οικειότητα. Δεν έχει σημασία αν θα σε χωρίσει αυτή σε μια εβδομάδα. Φτάνει να πούμε ότι αυτό που έχουμε είναι σχέση. Τότε είναι που καταντάς Χαν Κρίστιαν Άντερσεν και αρχίζεις να φτιάχνεις παραμύθια στο μυαλό σου πείθοντας αρχικά τον ίδιο τον εαυτό σου και μετά τους άλλους ότι ασπάζεσαι κι εσύ τα ιδία πιστεύω με εκείνη. Όπου στο τέλος όταν όλα θα σκάσουν φτάνει να αναρωτιέται τι δεν πήγε καλά και γιατί όλοι οι άντρες είναι μαλάκες. Δεν λέω ότι κάποιος λέει ψέματα στον άλλο εσκεμμένα, στον ίδιο του τον εαυτό τα λέει και τον πείθει ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι πραγματικά.

Εντάξει, θα μου πεις ότι θες να νιώσεις μια οικειότητα με τον άλλο βρε αδελφέ, ότι δεν σου αρέσει ρε παιδί μου να κάνεις κάτι με κάποιον που γνωρίζεις 10 λεπτά σε ένα μπαρ. Εντάξει δεν σου λέω να πάρεις σβάρνα όλα τα μπαρ και να κάθεσαι σε όποιον να ‘ναι. Μιλάω για όταν βλέπεις κάποιον κάπου και τον έχεις φάει όλο το βράδυ με τα μάτια σου έχοντας κάνει σενάρια επί σεναρίων στο μυαλό σου.

Δεν λέω ότι μόνο οι γυναίκες τα κάνουν αυτά. Υπάρχουν και κάτι τύποι Δον Ζουάν εκεί έξω που το παίζουν βαρύ πεπόνι και περηφανεύονται σαν γύφτικο σκεπάρνι για τις κατακτήσεις τους.
–Εγώ ρε; Ξέρεις τι έχω κάνει εγώ; Τι να μου πει ο Σπαλιαρας εμένα!
Κι όταν τους πλησιάσει να τους μιλήσει καμία, μούγγα στην στρούγκα. Αν τους φτύσει κιόλας; Αστα. Καταλήγουν 4 το πρωί με τον πληγωμένο εγωισμό και αγκαζέ Παντελίδη στο αμάξι που θυμίζει κινητό κλαμπακι να τραγουδά “πίστεψε κι αυτό, λιώμα σε γκρεμό” και δώστου τέρμα το γκάζι στην Κηφισίας.

Γιατί τα πράγματα να μην είναι απλά;
– Ωραία μιλήσαμε, ωραία τα ήπιαμε, ωραία γελάσαμε, Θέλεις να έρθεις σπίτι μου; ( αφού σε βλέπω ότι με έχεις φάει με τα μάτια όλο το βράδυ)
–Ναι πάμε. Απλά. Ή, όχι γιατί δεν μ αρέσεις.

Από εκεί και περά όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα τους. Μπορείτε να περάστε καλά ένα βράδυ μπορεί δυο, μπορεί και παραπάνω. Γιατί να πρέπει να τα κάνουμε όλα δύσκολα και να χάνουμε και οι δυο τον χρόνο μας;
Ούτε η μια να παραμυθιάζεται ότι πέτυχε το 10 το καλό ούτε ο άλλος να φτάνει σε ένα σημείο να ξέχνα τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.

Ξεκινάει η άλλη σχέση και θέλει να βγαίνει ένα μήνα ραντεβού με τον άλλο για να τον γνωρίσει πριν προχωρήσει. Κοπελιά δεν γυρίζουμε την διαφήμιση “πιστεύεις στον έρωτα με την πρώτη ματιά; με την δεύτερη; Με την τρίτη;” σε extended version. Ραντεβού βγαίνεις, ο ίδιος άνθρωπος είναι με εχτές δεν είσαι στο μεγάλο παζάρι να σου σκάσει ο ζονγκ ξαφνικά.

Θα μου πεις ο πραγματικός μαλάκας πάντα θα υπάρχει και θα συμφωνήσω, όμως στο 99% των περιπτώσεων τα ψέματα λέγονται γιατί φοβόμαστε να αποκαλύψουμε τον πραγματικό μας εαυτό μην τυχόν και μας χαρακτηρίσουν κάπως οι άλλοι και ο καθένας μας φοράει το προσωπείο εκείνου που θα ήθελε πραγματικά να είναι ή να γίνει, γιατί στην πραγματικότητα οι σχέσεις έχουν καταντήσει να είναι ρόλοι και προβολές που παραμένουν κρυμμένοι στο υποσυνείδητο περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή που θα βγουν στην επιφάνεια για να τους παίξουμε, όμως όπως όλες οι ταινίες κάποτε κι αυτές φτάνουν στο τέλος τους.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook