Simply the best

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Στέκομαι στα σκαλιά της εκκλησίας. Όλοι περιμένουν να κάνω το επόμενο βήμα. Νιώθω δύο μάτια να με κοιτούν με αγωνία. Δύο μάτια που με φυλάκισαν από την πρώτη στιγμή. Από εκείνο το βράδυ στην ντίσκο που χόρευα. Ο τρόπος που με κοίταξαν όταν σε πάτησα και μου ζήτησες «αποζημίωση» ήταν αρκετός για να με σκλαβώσουν, τα καστανά σου μάτια με το φλογερό κι αποφασιστικό τους βλέμμα. Η «αποζημίωση»; Ένας καφές στην παραλιακή! Με μάγεψες από την πρώτη στιγμή. Όλοι μου έλεγαν ότι δεν μου ταιριάζεις! Άλλα ήσουν ο καλύτερος! Απλά ο καλύτερος! Με φρόντιζες όσο κανένας άλλος! Με σεβάστηκες, ήξερες τις ανάγκες μου, πριν από μένα. Μου έδειξες πως είναι να ζεις καλά. Ταξίδια, εκδρομές, πάρτυ… Με στήριξες σε όλες τις δυσκολίες. Και στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου, όταν έχασα την μητέρα μου! Κλείστηκα στον εαυτό μου, αλλά εσύ εκεί, βράχος! Ήσουν εκεί να μου δείξεις τον δρόμο προς το φως. Ήξερα ότι εσύ ήσουν ο ένας! Απλά ο καλύτερος!

Τα χρόνια πέρασαν κι έφτασε η στιγμή να προχωρήσουμε. Να πάμε στο επόμενο βήμα. Μέχρι τότε δεν είχαμε μιλήσει για γάμο, παιδιά οικογένεια. Πρώτη φορά σε είδα σκεπτικό μετά την κουβέντα με τον πατέρα μου. Πάντα μου έλεγες «ναι» χωρίς να το σκεφτείς. Έτσι και τότε! Δεν έφερες αντίρρηση, δέχτηκες να γίνει ο αρραβώνας. Εγώ παρ’ όλα αυτά δεν χαιρόμουν. Πρώτη φορά είδα τα μάτια σου να σκοτεινιάζουν. Αλλά όχι για πολύ, πήγαμε για ποτό και μου πρότεινες να αναλάβω εγώ όλες τις λεπτομέρειες! Μέχρι την ημέρα του αρραβώνα δεν ξαναμιλήσαμε γι’ αυτό!

Εκείνη την μέρα έφυγα από νωρίς. Κομμωτήρια, μανικιούρ, πεντικιούρ. Μετά θα πήγαινα στο σπίτι να σε περιμένω. Ήρθαν και οι θείες μου να μας βοηθήσουν. Ο πατέρας μου όλο χαρά έφερε την τούρτα. Είχε τα αρχικά μας επάνω και δύο περιστέρια με βέρες. Αλήθεια, τις βέρες τις πήρες; Είναι το μόνο που σου ζήτησα και μου είπες ότι το είχες φροντίσει. Σε πήρα τηλέφωνο. Απάντηση καμία. Συνέχισα τις ετοιμασίες, περιμένοντας να με πάρεις πίσω. Η ώρα πέρασε κι έφτασε η ώρα που θα ερχόσουν. Μετά από 10 λεπτά και πέντε αναπάντητες κλήσεις κατάλαβα ότι δεν θα έρθεις ποτέ. Θυμήθηκα και τον τρόπο που με κοίταζες αποχαιρετώντας με το πρωί. Με κοίταζες επίμονα και με έσφιξες στην αγκαλιά σου μυρίζοντας τα μαλλιά μου.

Δύο χρόνια μετά στέκομαι στα σκαλιά της εκκλησίας. Με κοιτάς με αγωνία! Προχωράω! Κάνω το επόμενο βήμα. Σε βλέπω με την άκρη του ματιού μου. Πετάς το μισοτελειωμένο σου τσιγάρο και φεύγεις. Φεύγεις για πάντα. Έχεις πλέον καταλάβει ότι όλα έχουν τελειώσει μεταξύ μας, όσο κι αν το πάλεψες. Γιατί το πάλεψες, από την επόμενη κιόλας μέρα, που ράγισες την καρδιά μου. Τηλέφωνα, μηνύματα, λουλούδια. Ήξερες τι έπρεπε να κάνεις. Εγώ όμως είχα ραγίσει. Έσπασα όταν έμαθα την σχέση σου με την γραμματέα σου (άραγε να ήταν αυτός ο λόγος που δεν έγινε ο αρραβώνας;) Δεν θα καταλάβω γιατί φέρθηκες έτσι. Ποτέ δεν θα καταλάβω, γιατί είσαι ο καλύτερος. Απλά ο καλύτερος! Σου το είχα τραγουδήσει σε ένα καραόκε πάρτι…

Είχα γράψει κι ένα μήνυμα να σου στείλω. Το έχω ακόμα εκεί. Σήμερα το θυμήθηκα, μετά τον γάμο. Ο άντρας μου έχει ξαπλώσει κι εγώ κάθομαι να απαντήσω σε ευχές για τον γάμο. Αποφασίζω να σου στείλω ένα τελευταίο μήνυμα. Ένα τραγούδι: “Simply the best”!

 

Α.Π

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook