TheBluez.gr » 📔 The BlueBluez » Σιωπή

Σιωπή

Σιωπή… Πάντα η ίδια καταραμένη σιωπή. Σηκώνομαι με φόρα από το κρεβάτι, κοιτάζοντας τα σημάδια από τις χειροπέδες που μέχρι πριν λίγο ήταν περασμένες στους καρπούς μου και φοράω βιαστικά τα ρούχα μου. Εκείνος απλά κοιτάει, δεν κάνει κάτι μόνο κοιτάζει με εκείνο το βλέμμα που με κάνει να τον μισώ. Παίρνω την τσάντα μου και την βάζω στον ώμο, πάω να ανοίξω την πόρτα να βγω από το δωμάτιο του ξενοδοχείου. Κάτι με σταματάει, νιώθω το χέρι του στα μαλλιά μου, τα τραβάει από την ρίζα τους με δύναμη ακινητοποιώντας το κεφάλι μου και με αναγκάζει να τον κοιτάξω. “Που πας ρε σου είπα εγώ να φύγεις;” Μου λέει καθώς σφίγγει περισσότερο το χέρι του στα μαλλιά μου. ‘’Όχι, αλλά αφού σου έδωσα αυτό που ήθελες υπέθεσα πως..’’ Με χαστουκίζει με την ανάποδη του χεριού του στο πρόσωπο πριν προλάβω καν να ολοκληρώσω την φράση μου. ‘’Τις υποθέσεις κράτα τες για τον εαυτό σου’’ Είπε καθώς με πέταξε ξανά πάνω στο στρώμα του κρεβατιού.
Βγάζει τα ρούχα μου και με αφήνει με τα εσώρουχα κάνοντας μου νόημα να μην κουνηθώ. Τον κοιτάζω απέναντι μου. Πολλές θα πέθαιναν για να είναι στην θέση μου, αλλά όχι εγώ, εγώ τον μισώ, τον σιχαίνομαι, βρίσκομαι εδώ αναγκαστικά, δεν το θέλω, αναγκάζομαι, επειδή πρέπει, τον μισώ ναι τον μισώ επαναλαμβάνω σιγανά για να το ακούσει, τελευταία του το λέω συχνά, έτσι και τώρα αναμασάω τις λέξεις καθώς τον κοιτάζω. Στέκεται ακριβώς απέναντι μου όρθιος μπροστά από το κρεβάτι, κρατάει ένα ποτήρι ουίσκι και στον καθρέφτη πίσω του διαγράφονται οι γραμμωμένες πλάτες του. Είναι όμορφος, πολύ, μακάρι να μην ήταν ή έστω μακάρι να μην τον είχα παρατηρήσει, στο πάρτυ της εταιρίας που διηύθυνε ο αρραβωνιαστικός μου. Αλλά πως γινόταν να μην τον παρατηρήσει κάποια. Εκείνη την μέρα όλα τα γυναικεία βλέμματα είχαν στραφεί σε εκείνον. Ήταν το νέο αστέρι της εταιρίας, πολλά υποσχόμενος, φιλόδοξος και δυναμικός. Φορούσε ένα άσπρο στενό πουκάμισο, μια γραβάτα επίτηδες χαλαρά δεμένη και ένα μαύρο παντελόνι. Κι όμως το υπέροχο σώμα του διαγραφόταν άψογα. Ήταν όσο γυμνασμένος έπρεπε, ψηλός και τα μαύρα μαλλιά του σε συνδυασμό με το αξύριστο πρόσωπο του έδεναν όλη την εικόνα. Είχα πιει, και πάντα βαριόμουν τέτοιου τύπου δεξιώσεις. Έτσι ξεκίνησαν όλα.
Στα μέσα της βραδιάς βγήκα έξω στο μπαλκόνι κρατώντας ένα τσιγάρο. ‘’Αυτό είναι το κακό σε αυτές τις δεξιώσεις, δεν μπορείς να καπνίσεις μέσα.’’ Μου είπε καθώς άναβε ένα τσιγάρο ρουφώντας δυνατά τον καπνό. Παρά το άγριο πρόσωπο του, το χαμόγελο του ήταν υπέροχο. Δεν θυμάμαι πόσο είχα πιει απλά θυμάμαι ότι μετά την μικρή μας χαλαρή κουβεντούλα, βρεθήκαμε στο αυτοκίνητο του στο parking. Ήταν ότι πιο έντονο είχα ζήσει. Με τα χέρια του είχε βρει σε δευτερόλεπτα τα σημεία που με ερεθίζουν, και φρόντιζε να τα ακουμπάει με τόσο ιδιαίτερο τρόπο που μου έκοβε την αναπνοή. Όταν επιτέλους μπήκε μέσα μου, όλο μου το είναι είχε ανατριχιάσει. Το πρόσωπο του μου έδειχνε ότι και εκείνος αισθανόταν το ίδιο. Εξάλλου δεν ήταν μόνο η έκφραση του που πρόδιδε πως και εκείνος απολάμβανε την στιγμή όσο εγώ. Ένιωθα το πάθος του.
Κανένας δεν κατάλαβε την απουσία μας. Ο αρραβωνιαστικός μου ήταν αρκετά απασχολημένος με τις οικονομικές συζητήσεις όπως όλοι στην δεξίωση. Πάντα μου έλεγαν πόσο τυχερή είμαι που ένας τόσο πετυχημένος επιχειρηματίας σε λίγους μήνες θα γινόταν άντρας μου, ήξερα ότι ήμουν, τον εκτιμούσα, τον αγαπούσα. Αλλά εκείνος δεν είχε δει το μέσα μου. Δεν ήξερε το αγαπημένο μου τραγούδι, ούτε ότι σιχαίνομαι το μπλε χρώμα γιατί η μητέρα μου πέθανε φορώντας ένα μπλε φόρεμα. Δεν τον παρεξήγησα ποτέ όταν μου έκανε δώρο εκείνα τα μπλε εσώρουχα, θεώρησα πως ξεχάστηκε. Ούτε τον παρεξήγησα όταν ξέχασε τα γενέθλια μου, την επέτειο μας και πολλά παρόμοια. Ήξερα ότι ήταν απασχολημένος, και χαιρόμουν πιο πολύ και από εκείνον όταν έκλεινε κάποια καινούργια συμφωνία στην εταιρία. Όχι για τα χρήματα, ποτέ δεν με ένοιαξε αυτό και ας μην το πίστευε κανείς, χαιρόμουν για εκείνον γιατί γνώριζα πόσο σημαντικός ήταν για αυτόν ο τομέας της εργασίας.
Την επόμενη μέρα της δεξίωσης ο εφιάλτης ξεκίνησε. Θυμάμαι πως ξύπνησα και θυμόμουν με κάθε λεπτομέρεια τι είχα κάνει το προηγούμενο βράδυ. Το τηλεφώνημα του με απόκρυψη στο κινητό μου με τάραξε, δεν του είχα δώσει ποτέ τον αριθμό μου ήμουν σίγουρη, μου ζήτησε να με δει. Του εξήγησα πως ότι έγινε ήταν λάθος, πως ήμουν μεθυσμένη αλλά τα λόγια που ξεστόμισε με έκαναν μέσα σε μισή ώρα να βρίσκομαι στο μικρό ξενοδοχείο λίγο έξω από την πόλη. Μπήκα στο δωμάτιο έξαλλη. ‘’Τι ήταν αυτά που μου έλεγες; Ποιο βίντεο τράβηξες; Τι θες από μένα; Χρήματα; Πόσα λέγε!’’ Δεν θα ξεχάσω την ηρεμία στον τόνο της φωνής του καθώς με διαβεβαίωνε πως δεν θέλει τα λεφτά μου, πως είχε βιντεοσκοπήσει όλη την χθεσινοβραδινή επαφή μας στο αμάξι και πως θα την έστελνε σε κάθε μέλος της εταιρίας, στον αρραβωνιαστικό μου, στους γονείς του, και όπου αλλού μπορούσε. Θα κατέστρεφε την ζωή μου και όλη την καλή φήμη του κερατά όπως τον αποκάλεσε. Θυμάμαι να του φωνάζω ότι είναι άρρωστος, ψυχοπαθής όταν μου είπε πως αυτό που θα τον έκανε να μην στείλει το βίντεο θα ήταν να πηγαίνω σε αυτό το ξενοδοχείο, όποτε το θέλει, κάνοντας ότι θέλει μέχρι να με βαρεθεί. Όταν όμως τον είδα να βάζει το στικάκι στο λάπτοπ, και το χέρι του ήταν έτοιμο να πατήσει την επιλογή ‘’Ομαδική αποστολή αρχείου’’ τότε συμφώνησα σε όλα.
Τρεις μήνες είχαν περάσει από εκείνη την μέρα. Τρεις μήνες που ο αριθμός του εμφανιζόταν στο κινητό μου και είχα μια ώρα περιθώριο να πάω στο ξενοδοχείο, τρεις μήνες που ο μέλλον σύζυγος μου δεν είχε καταλάβει τίποτα δεν είχε διακρίνει την αλλαγή στην διάθεση μου, ούτε είχε νιώσει την απουσία μου. Στο ξενοδοχείο έμενα αρκετές ώρες, εκείνος όριζε σχεδόν τα πάντα. Έπαιζα με τους δικούς του κανόνες. Ένιωθα λες και με τιμωρούσε κάθε φορά για εκείνη την νύχτα. Ποτέ δεν θεώρησε πως κάνει κάτι παρά την θέληση μου. ΄Έχεις πάντα την επιλογή να το σταματήσεις τσουλάκι, αλλά θα χάσεις τα φράγκα, μόνο αυτά σε ενδιαφέρουν, μιας και προτιμάς να σε πηδάει ένας που σιχαίνεσαι παρά να μαθευτεί σε όλους τι έγινε και να σε παρατήσει ο πλούσιος γκόμενος’’
Συνήθως ήταν άγριος στο σεξ του άρεσε να με έχει δεμένη και να εξουσιάζει πλήρως το κορμί μου χωρίς να μπορώ να κουνηθώ, ήταν σχεδόν αδύνατον να αντιδράσω. Κάποιες φορές με έπιανε το παράπονο, του εξηγούσα πως δεν με ενδιαφέρει να χάσω τα λεφτά αλλά πως εκείνο το βίντεο θα κατέστρεφε μια και καλή την φήμη της εταιρίας που με τόσο κόπο είχε φτιαχτεί από την οικογένεια του αρραβωνιαστικού μου. Ήξερε πως εγώ είχα μάθει στα λίγα, κάποιες λιγοστές κουβέντες είχα πει για εμένα και την ζωή μου και για κάποιον περίεργο λόγο με άκουγε.
Έτσι λοιπόν τον κοιτάζω να στέκεται μπροστά μου, ξέρω ότι μου είχε πει να μην κουνηθώ, ήξερα επίσης ότι δεν του άρεσε να του χαλάνε τους κανόνες αλλά μίλησα. “Πότε θα με βαρεθείς;” Ρώτησα. Με κοίταξε με απορία. “Είχες πει ότι θα με αφήσεις ήσυχη όταν βαρεθείς, γιατί δεν με βαριέσαι, σε μισώ!”
Φύγε. Μου λέει κοφτά. ‘’Σήκω, ντύσου και έφυγες. Τέλος τα τηλέφωνα, τέλος οι συναντήσεις. Πήρα αυτό που ήθελα. Είσαι ελεύθερη από εμένα, κανείς δεν θα μάθει τίποτα ποτέ, τέλος το σεξ με κάποιον που μισείς, τέλος οι απειλές, τέλος όλα, δίνε του’’
Βγαίνοντας από το ξενοδοχείο δεν μπήκα στο αυτοκίνητο που είχα παρκάρει απέξω, επέλεξα να περπατήσω λίγο, είχα τόσα στο μυαλό μου. Τόσες σκέψεις, εικόνες μπλέκονταν στο κεφάλι μου. Σαν να πάτησα το repeat να παίζει κάθε συνάντηση μας από την αρχή, κάθε επαφή μας από την πρώτη μέρα, μέχρι σήμερα. Σήμερα που φεύγοντας από το σπίτι το πρωί για να τον συναντήσω ήξερα ότι όλο το παιχνίδι θα λάμβανε τέλος. Σταματάω για λίγο έξω από ένα μικρό ξύλινο καφέ. Στα γρήγορα παίρνω στο χέρι δυο cappuccino. Χτυπάω την πόρτα του δωματίου που μόλις πριν λίγα λεπτά είχα αφήσει. Ανοίγει και με κοιτάζει με απορία. ‘’Τι έπαθες;;’’ Λέω ήρεμα δίνοντας του τον καφέ, ενώ πίνω μια γουλιά από τον δικό μου. ‘’Λοιπόν άκου έχω καταγράψει όλες μας τις επαφές, θα βρισκόμαστε όποτε θέλω, για όσο θέλω μέχρι να βαρεθώ, αλλιώς θα το στείλω παντού’’ Του είπα πονηρά και τον φίλησα. Εκείνο το πρωί με ένα γράμμα είχα τελειώσει τον ήδη τελειωμένο αρραβώνα μου.
Έχουν περάσει 4 χρόνια από τότε. Είναι ο μόνος άνθρωπος που είδε το μέσα μου και ας άρχισε με εναλλακτικό τρόπο. Τουλάχιστον έτσι τον ονομάσαμε εμείς. Το μικρό μου μυστικό δεν το έμαθε ποτέ. Αλλά νομίζω καιρός να το μοιραστώ. Από την δεύτερη φορά που πήγα σε εκείνο το ξενοδοχείο, στα 5 λεπτά που εκείνος έκανε ντουζ πρόλαβα να δω πως το στικάκι με το οποίο με απειλούσε είχε μέσα μόνο ένα βίντεο και αυτό ήταν από το αγαπημένο του καρτούν της disney.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Δέσποινα Μανάκου

Με λένε Δέσποινα η χαϊδευτικά Ντέμπι. Γράφω από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Λατρεύω τα ταξίδια, το καλό φαγητό και τα τραγούδια που μιλάνε στην ψυχή.Όσα γράφω είναι μέσα από την ψυχή μου. Θέλω να ζήσω μια ζωή γεμάτημε αναπάντεχα γεγονότα ώστε η κάθε μου μέρα να είναι ξεχωριστή. Έχω περάσει κατάθλιψη οπότε δεν φοβάμαι τίποτα και ζω την κάθε μέρα σαν να είναι η πρώτη και η τελευταία μου!!!
Δέσποινα Μανάκου

Latest posts by Δέσποινα Μανάκου (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *