Όταν λέμε σουηδικό διαζύγιο, εννοούμε την ιδανική εκείνη κατάσταση όπου δύο σύντροφοι αποφασίζουν από κοινού να χωρίσουν, κρατώντας αρμονικές σχέσεις μετά την απομάκρυνση του ενός από τον άλλον και χωρίς να προσπαθεί μετά να κάνει ο ένας τη ζωή του άλλου κόλαση. Για να επιτευχθεί όμως αυτή η αξιοθαύμαστη κατάσταση θα πρέπει να υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις, οι οποίες είναι εξαιρετικά απλές αλλά τόσο εύκολα εφικτές όσο το να βρεις φτερωτό μονόκερο στην μυστική λίμνη του μαγεμένου δάσους των ξωτικών. Και τον μονόκερο πιθανόν να τον βρεις. Το σουηδικό διαζύγιο, δεν είναι σίγουρο.

Πρώτη βασική προϋπόθεση είναι το ζευγάρι να αποφασίσει να χωρίσει έγκαιρα. Αν τα πιάτα έχουν αρχίσει τις πτήσεις μες στο σαλόνι και οι συνομιλίες ανάμεσα τους απαρτίζονται από 80% βωμολοχίες, τότε είναι αργά. Θα πρέπει, θεωρητικά πάντα, η απόφαση να παρθεί προτού φθάσουν στο σημείο να μισιούνται θανάσιμα και να σχεδιάζουν την δολοφονία του συντρόφου τους. Ο σεβασμός και η εκτίμηση είναι αναγκαίες προϋποθέσεις ακόμα και στο διαζύγιο. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι το γεγονός ότι δεν αγαπάς πια κάποιον, δεν σημαίνει ότι δεν τον σέβεσαι ως άνθρωπο.

Άλλη βασική προϋπόθεση είναι να μην υπάρχει τρίτο πρόσωπο. Είναι αντικειμενικά δύσκολο να έχει κάποιος ένα κέρατο στο μέτωπο μεγαλύτερο από του μονόκερου που ψάχναμε παραπάνω, και παρ’ όλ’ αυτά να συναινέσει σε ένα φιλικό διαζύγιο. Αν λοιπόν ένας από τους δύο συντρόφους συνειδητοποιήσει ότι δεν έλκεται ερωτικά πια από τον άλλον, και αρχίζει να πετάει το ματάκι του δεξιά αριστερά, καλό θα ήταν να ζητήσει έγκαιρα διαζύγιο, πριν αρχίσουν τα παρατράγουδα. Βέβαια ατάκες του στυλ «σε βλέπω σαν αδελφό» ή «δεν μπορώ να κάνω σεξ στη μάνα των παιδιών μου» , καλό θα ήταν να αποφεύγονται, γιατί πιθανότατα να έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα.

Το σημαντικότερο όμως όλων είναι να μην υπάρχει καθόλου κοινή περιουσία. Στο βωμό του χρήματος έχει χυθεί πολύ αίμα και ατελείωτο μελάνι δικογράφων. Λίγα ζευγάρια καταφέρνουν να χωρίσουν τα υπάρχοντά τους χωρίς τσακωμούς, και χαρτιά με λίστες αντικειμένων πάνε κι έρχονται. Τα μαλλιοτραβήγματα δε πάνω από την 52αρα τηλεόραση είναι σύνηθες φαινόμενο. Αν υπάρχουν και κοινοί λογαριασμοί στην τράπεζα, αντιλαμβάνεστε την δυσκολία της μοιρασιάς. Οπότε το ιδανικό θα ήταν η περίπτωση της μηδενικής κοινοκτημοσύνης, έτσι ώστε να είναι εύκολο να διαχωριστούν τα υλικά αγαθά. Πέντε πιρούνια ο ένας, πέντε πιρούνια ο άλλος, την κουβέρτα την πικέ που έφερε η θεία δώρο στο γάμο την παίρνει η ανιψιά, το τσίπουρο του θείου ο ανιψιός, και με αυτό τον τρόπο διαλύεται χωρίς προβλήματα το σπιτικό.

Για το τέλος κράτησα το σπουδαιότερο. Τα παιδιά. Σε ένα σουηδικό διαζύγιο τα παιδιά δεν γίνονται μπαλάκι του πινκ πονκ. Οι πρώην σύντροφοι έχουν επίγνωση της θέσης τους, και κατανοούν και οι δύο ότι παρ’ όλο που δεν είναι πλέον ζευγάρι, δεν σταματούν ούτε στιγμή να είναι γονείς των παιδιών τους. Αυτό πρακτικά σημαίνει διαρκή επικοινωνία και συνεννόηση ανάμεσα τους. Το δυσκολότερο ίσως κομμάτι είναι αυτό. Το ότι πρέπει να μπουν στην άκρη εγωισμοί και πικρίες, για χατίρι των παιδιών τους. Μπορεί λοιπόν ουσιαστικά να μην υπάρχει το μοντέλο του σουηδικού διαζυγίου, αλλά όταν ερχόμαστε μπροστά στο θέμα των παιδιών, όλοι πρέπει να κάνουν ένα βήμα πίσω.