TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Στα δύσκολα

Στα δύσκολα

Νύχτωσε κι απόψε. Σαν να μην ήθελες να έρθει ετούτη η ώρα. Σαν να φοβάσαι, μα αφήνεσαι. Τι άλλο θα μπορούσες άλλωστε να κάνεις; Το μυαλό σου ακόμα αντηχούν τα λόγια που η σκληρή τους αλήθεια, πέφτει μολύβι μέσα σου, λυτρωτικά καυτό. «Μόνη σου, στις δύσκολες στιγμές θα είσαι μόνη σου…» Ποιος να βρεθεί δίπλα σου; Κανείς. Η τελευταία λέξη σφραγίζει με πίκρα τη βαριά σιωπή που ήδη σε πλαισιώνει. Οφείλεις να σηκώσεις το βάρος των δικών σου λανθασμένων αποφάσεων, μαζί με την αδράνεια των άλλων και την αντίστασή τους στην πραγματικότητα. Είναι όλο δικό σου ετούτο. Μόνο δικό σου… Οι σκέψεις γυρίζουν στο μυαλό σου, η μία πιο τελεσίδικη από την άλλη, έρχονται και φεύγουν σε κύματα και νιώθεις γυμνός βράχος γεμάτος αρμύρα που χάνει σκληρά και ταυτόχρονα ανεπαίσθητα τα κομμάτια του, που σκορπίζουν στον ωκεανό.

Μια ανάσα παίρνεις, λες και ξέχασες να αναπνεύσεις. Νιώθεις να πνίγεσαι, από τα θεατρικά σκηνικά της ζωής που αποκαλύπτονται σε έναν παράξενο θίασο με πρόβα και παράσταση να γίνονται σε μία πράξη χωρίς περιθώρια λάθους. Μα τι λέω;! Λάθη… Αναμενόμενα και αναπόφευκτα. Έψαχνες τόσο καιρό να τα αποφύγεις, να τα γλυτώσεις ή είχες την ψευδαίσθηση πως θα τα διορθώσεις. Μια δεύτερη ανάσα προσπαθείς να βάλεις στα πνευμόνια σου και συνεχίζεις τη σκέψη σου. Τα λάθη έγιναν στο παρελθόν, δεν αλλάζουν. Μαθήματα ακριβά, στιγματισμένα από του χρόνου την ανεξίτηλη σφραγίδα. Μόνο να μάθεις να ζεις με αυτά μπορείς πλέον. Να ζεις μέσα από αυτά, να τα κάνεις δικά σου, να τα μαθαίνεις, να τα θυμάσαι, να τα χρησιμοποιείς, να τα μετατρέπεις σε εμπειρία και να προχωράς. Αυτή η πορεία είναι δική σου, μόνο δική σου. Προσωπική…

Φίλοι, γνωστοί, συγγενείς, σύστημα αξιών, πεποιθήσεων, θεοί και δαίμονες όλοι εκτός. Είσαι μόνο εσύ… Με μια μοναξιά να σε πληγώνει, με το ερώτημα να σου γεμίζει το μυαλό «κι εγώ που θα σταθώ; Ποιος θα σηκώσει το δικό μου βάρος;» Απλά κανείς. Όπως ήταν σε κάθε πραγματικά δύσκολη στιγμή έως τώρα. Τα χέρια σου τρέμουν, θυμούνται, αφήνονται στα ταραγμένα κύματα του χρόνου. Τα δάκρυα τρέχουν, το βλέμμα θολώνει υγρά και το μυαλό μουδιασμένο πλανιέται εδώ κι εκεί. Πού να ακουμπήσει; Κοιτάζεις το σώμα σου από μέσα… Πληγές γεμάτο, γδαρσίματα, αρμύρα και πίκρα. Σηκώνεσαι για λίγο νερό, το βλέμμα σου συναντά τα μάτια σου στον καθρέφτη που με το ζόρι τα διακρίνεις. Το σώμα σου απ’ έξω δεν έχει τίποτα, ο νους σου όμως, έχει συγκρατήσει την κάθε σου πληγή, την κάθε σου εμπειρία, την κάθε σου στιγμή και σε ένα τόσο δα βλεφάρισμα τα «τοποθετεί» πάνω σου. Τα νιώθεις όλα, ταυτόχρονα, ζωντανά, απόλυτα αληθινά και επίμονα ζωηρά. «Κουράγιο κορίτσι μου» σκέφτεσαι και προσπαθείς να κάνεις εκείνο το κορίτσι να χαμογελάσει. Σου αποκρίνεται με ένα απογοητευμένο νεύμα και ένα λειψό χαμόγελο. «Έλα κορίτσι μου, μπορείς… Έχεις περάσει τόσα» σκέφτεσαι πάλι, προσπαθώντας να πιάσεις κουβέντα με το δακρυσμένο είδωλο που έχει εγκλωβιστεί ακροβατώντας στη ρωγμή του χρόνου. Κοιτάζεις τα μάτια εκείνα. Βλέπεις τις πληγές του, τις μελανιές του, την προσπάθειά του. Νιώθεις την ανάγκη του για να ζήσει, ακούς τη γρήγορη αναπνοή του, απόηχο του παρελθόντος…

Κύματα. Πλανιέται η ψυχή μόνη για μια ακόμα φορά. Τα δάχτυλα αγγίζουν τον καθρέφτη και κλείνοντας τα μάτια προσπαθείς να αγκαλιάσεις το κορίτσι που το γυαλί σας χωρίζει. Η εικόνα θαμπώνει και πάλι γεμίζοντας αρμύρα τα χείλη, γεύση τόσο γνώριμη. Δεν είναι η πρώτη φορά. «Μπορείς…» αποκρίνεται ο νους και παλεύει να κρατηθεί στη στιγμή. Μια ανάσα κοφτή διαφωνεί. Αναμνήσεις πετάγονται εδώ κι εκεί, σε σκάφος με λευκό πανί, αέρα πλάγιο και ισχυρό, κι εσύ να προσπαθείς να κρατήσεις ισορροπίες σε σκαρί που γέρνει, κρατώντας στα δόντια το σκοινί, κρεμασμένη πάνω από τα κύματα, δεμένη με τα πόδια στο σκαρί που προσπαθείς να γλυτώσεις από του ανέμου τη σφοδρότητα, με το κορμί σφιγμένο, να μυρίζεται τον άνεμο και τις αισθήσεις σε λειτουργική οξύτητα. Μα για μια στιγμή έριξες το βλέμμα σου λοξά και είδες την πιο όμορφη εικόνα που σε συντροφεύει έως και σήμερα. Το ‘νιωθες, πως γι’ αυτή και μόνο άξιζαν όλα κι ας χανόσουν μαζί με το λευκό πανί σου εκείνη τη στιγμή. Το κορμί σου μετέωρο, να νιώθει τον άνεμο σε κάθε του γωνιά να πετά πάνω από τα κύματα με μια ταχύτητα που μεθά. Έβαλες στα δόντια το σκοινί. Το χέρι άπλωσες να αγγίξεις τα κύματα. Τα ξυλιασμένα σου δάχτυλα ένιωσαν τη θάλασσα επιστρέφοντας μια αναπάντεχη ζεστή θαλπωρή και έναν ήχο γλυκό. Τα κύματα, ατίθασα, στα ύφαλα του σκάφους σου σκάνε και με το δικό τους τραγούδι σκορπίζουν σε μυριάδες σταγόνες επιστρέφοντας πάνω σου. Το κορμί σου τα ρουφάει σα διψασμένο. Τα χέρια σου παγώνουν, μα αρνούνται να αφήσουν το πηδάλιο. Στο άλλο χέρι πιάνεις και πάλι το σκοινί, που σφίγγει και γλιστρώντας καίει και κόβει. Παλεύεις με όλες σου τις δυνάμεις, μα δεν μπορείς να παραβλέψεις πως… Πετάς! Είσαι Εσύ, ο Άνεμος και τα Κύματα. ΠΕΤΑΣ!!! Σε τρώει η αρμύρα, το κύμα, σε δέρνει ο άνεμος, τρέμεις από κρύο -ή τη συγκίνηση; δεν ξέρεις- μα σίγουρα η ψυχή σου είναι λεύτερη!

Ίδια αρμύρα τώρα τα θαμπά σου μάτια και η ψυχή να αναπολεί το μεθύσι της. «Μόνη σου, στα χέρια σου, μπορείς… Με τα χέρια σου, κι ας σκίζονται. Με το κορμί σου κι ας τρέμει. Με τα δόντια στην ανάγκη, όπως ξέρεις ήδη, ναι μπορείς να κρατηθείς… Κάνε κουράγιο κορίτσι μου για μια ακόμα φορά. Κι αν είναι ας χαθείς μαζί με το λευκό πανί σου, πάνω από κύματα πετώντας ή το σκαρί σου ακολουθώντας στην αγκαλιά της θάλασσας… Μπορείς…»

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Σπιλιάδα

Ακροβατώ μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, στο κατώφλι ενός παραμυθιού, πίσω από την ίριδα, φτερό στον άνεμο. Λίγο απ’ όλα και τίποτα.
Σπιλιάδα

Latest posts by Σπιλιάδα (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *